งานเฉลิมฉลอง(ต่อ)

ความยิ่งใหญ่อลังการที่ยากจะพบเห็นได้บ่อย ฮ่องเต้ฉีหย่งเล่อขึ้นพิธีครองราชย์อย่างเป็นทางการ พระสนมตอนนี้มีตำแหน่งไท่เฟย ในขณะที่หลี่จิ้นหยางดำรงตำแหน่งแม่ทัพแห่งกองทัพหลี่ของแคว้นฉี งานรื่นเริงต่อจากนั้นสร้างความครึกครื้นไปทั่วแคว้น เมืองทั้งเมืองตกแต่งด้วยดอกไม้ สวยสดงดงาม ภายในวังหลวงก็มีแต่ความหรูหรา หลี่ซิ่วหนิงกวาดตามองโดยรอบ อืม ต้อนรับฮ่องเต้องค์ใหม่ฟุ่มเฟือยดีจริงๆ ทุกสิ่งทุกอย่างประมาณค่ามิได้สำหรับพิธีสำคัญนี้

หลี่จิ้นหยางถูกรุมล้อมไปด้วยบรรดาขุนนางน้อยใหญ่ เขารู้ดีว่ายามตกต่ำคนเหล่านั้นไม่เคยชายตาแล ยามนี้กลับเข้ามาทักทายพูดคุยอย่างเป็นห่วงเป็นใยยินดีกับเขาหนักหนา จางจิ้งซื่อที่ยืนอยู่อีกฟากมองหลี่จิ้นหยางอยู่ห่างๆ เขาครุ่นคิดบางอย่างที่เกินคาดเดา

"แม่ทัพหลี่อย่างนั้นรึ หึ"

จางจิ้งซื่อยกจอกสุราขึ้นจิบพลางมองตรงไปยังหลี่จิ้นหยาง การกลับมาของแม่ทัพหลี่พร้อมกองทัพขนาดใหญ่ย่อมทำให้หลายฝ่ายร้อนๆ หนาวๆ เพราะกริ่งเกรงในอำนาจของกองทัพตระกูลหลี่ ทหารเรือนแสนทุกคนล้วนมีฝีมือระดับสูงทั้งสิ้น ชื่อเสียงระบือไกลไปหลายแคว้น ใครๆ ต่างยำเกรง

มันเสียอยู่อย่างเดียวคือแม่ทัพผู้นี้ ถึงเขาจะเคยแข็งแกร่งขนาดไหนแต่ในเวลานี้แม้แต่เด็กยังดูออกว่าเขาไม่สามารถนำกองทัพได้อีก จางจิ้งซื่อมองว่าหลี่จิ้นหยางกำลังใช้ความพยายามที่มากเกินไป ไม่รู้จักปล่อยวาง ไม่รู้จักสละ ไม่รู้จะหวงอำนาจไปถึงเมื่อใดกัน หลี่ซิ่วหนิงมองดูเหตุการณ์ตรงหน้าได้รับรู้ว่าลุงของนางกำลังถูกจับตามองจากใครบางคนอยู่ คาดว่ามิใช่ความหวังดีสักเท่าใดนัก

"เจ้าก็มาด้วยหรือ"

จางถิงถิงเดินถือจอกเข้ามาทักทายหลี่ซิ่วหนิง ในเมื่อเวลานี้นางเหนือกว่าหลานสาวแม่ทัพแก่ทุกอย่าง ทำให้จางถิงถิงยืนอกเชิดมองอีกฝ่ายอย่างเย้ยหยัน หลี่ซิ่วหนิงเริ่มรู้ตัวว่าการที่นางยอมมาตลอดเพียงต้องการความสุขสงบ แต่ดูแล้วจางถิงถิงผู้นี้จะได้ใจเกินไปแล้ว นางอาจจะเคยยอมง่ายๆ เพียงเพราะองค์ชายสั่ง ความรักที่มีให้ท่วมท้นทำให้ดวงตามืดบอด แต่ตอนนี้นางมิใช่หลี่ซิ่วหนิงคนเก่าและจางถิงถิงคงยังไม่รู้ฤทธิ์เดชของนาง ถึงได้ยโสโอหังขึ้นเรื่อยๆ ขนาดนี้ ยิ่งตอนนี้มีฮ่องเต้หนุนหลังเต็มที่ ความจองของพองขนยิ่งพอกพูน คราแรกหลี่ซิ่วหนิงพยายามมองข้ามจางถิงถิงแต่เวลานี้คงต้องทบทวนใหม่เสียแล้วเหตุการณ์ปางตายคราวก่อนจางถิงถิงไม่ได้อยู่ในข้อสงสัยแต่ในขณะนี้ไม่สามารถแน่ใจได้เลยว่าไม่มีส่วนร่วม

"เจ้ามีธุระกับข้าหรือ"

นางถามจางถิงถิงที่ทำหน้ายียวนอยู่ใกล้ๆ ชุดสีชมพูประดับดอกไม้แสนสวยปักด้วยฝีมือปราณีต แต่น่าเสียดายที่ผู้สวมใส่ไม่เหมาะสมกับชุดสวยนี้เลย หลีซิ่วหนิงกระตุกยิ้มมุมปากอย่างขบขันกับการวางท่าทางสูงส่งราวกับดอกไม้งามบนยอดสูงกว่าผู้ใด จางถิงถิงเปลี่ยนสีหน้าขมวดคิ้วมุ่นไม่พอใจขึ้นมาทันที

"เจ้าขำข้ารึ"

จางถิงถิงถามอย่างเอาเรื่อง หลี่ซิ่วหนิงมองนางตั้งแต่หัวจดเท้าเอ่ยขึ้นเสียงเรียบ

"เปล่า"

จากนั้นก็เดินจากไปหากอยู่นานคงต้องเสียอารมณ์กับคนอย่างนี้ทั้งวันแน่

ไม่ว่าย่างกรายไปมุมไหนผู้คนต่างมองนางเป็นตาเดียว หลี่ซิ่วหนิงนับว่าเป็นสตรีเพียงไม่กี่คนที่งดงามในแบบที่เรียกว่างามล่มเมือง แต่รอยยิ้มมีเสน่ห์ก็ยิ่งหาได้ยากนางเองก็ไม่ใช่คนชอบยิ้มแย้ม หากวันใดได้เผยมันออกมาก็ไม่ต่างกับกำลังล่อลวงให้ผู้คนเคลิบเคลิ้ม

แม้จางถิงถิงเองยังอิจฉาริษยาหากเทียบกันแล้วนางสู้หลี่ซิ่วหนิงไม่ได้แม้แต่ส่วนเดียว

เสียงซุบซิบของคนที่เดินผ่านได้ยินเข้าหูบ้างแต่หญิงสาวหาได้สนใจไม่ ด้วยนิสัยของนางมิได้สนใจเรื่องไร้สาระสักเท่าใดหากเรื่องนั้นไม่มีความสำคัญมากพอ

ทุกคนต่างเข้าไปถวายพระพรฮ่องเต้และไท่เฟยเป็นระยะแถวยาวเหยียด ซึ่งหลี่จิ้นหยางจำต้องยืนอยู่ตรงนั้น หลี่ซิ่วหนิงจึงปลีกตัวออกมาจากความอึดอัดด้านใน เดินดูด้านนอกท้องเพราะโรงอย่างสบายใจ แม้จะถูกถอนหมั้นตั้งแต่ฉีหย่งเล่อยังเป็นรัชทายาทก็ไม่ได้ทำให้รู้สึกลำบากใจแต่อย่างใด

บริเวณด้านนอกทุกคนต่างดื่มกินกันอย่างรื่นเริง บ้างก็กำลังเตรียมตัวเพื่อการละเล่นในค่ำคืนนี้ นางมองดูบรรยากาศไปเรื่อยเปื่อยไม่ได้สนใจสิ่งใดเป็นพิเศษ แต่ผู้ที่มองนางต่างไม่อยากเข้าใกล้เพราะเขาคงรังเกียจพฤติกรรมเดิมๆ ยังไม่หาย จึงมองเหมือนขยะเช่นนี้

"แม่นางหลี่ผู้นี้ควรอยู่ให้ห่าง"

"นางกล้ามากที่ออกงานในวันนี้"

"ข้าไม่ชอบนางเลย"

เสียงกระซิบกระซาบกันพอได้ยินต่างไม่เดินเฉียดเข้าใกล้นาง วีรกรรมและนิสัยเดิมทำให้พวกเขารังเกียจ แม่นางหลี่งามล่มเมืองแต่ไร้ซึ่งความเป็นกุลสตรีที่ดี ลูกหลานบ้านไหนก็ไม่อยากเสวนาด้วย นางมองคนพวกนั้นวิพากษ์วิจารณ์ด้วยความเฉยชา พวกเขาไม่มีผลใดต่อชีวิตทั้งสิ้นโชคดีที่นิสัยนักฆ่าที่ติดตัวมา ความเย็นชาทำให้นางไม่แยแสโลก ไม่ว่าจะเป็นอย่างไรมาก่อนนางก็หาได้ใส่ใจ คิดเพียงปัจจุบันขณะว่ามีความสุขก็เพียงพอแล้ว

ช่วงค่ำคืนไฟส่องสว่างไปทั่วบริเวณวังหลวงและรอบนอกแคว้น การแสดงต่างๆ เริ่มต้นขึ้น งานเลี้ยงคืนนี้ทุกคนกินดื่มเต็มที่เพราะอีกไม่กี่ชั่วยามก็ต้องเลิกรากลับสู่เหตุการณ์ปกติ

ฮ่องเต้และไท่เฟยเป็นประธานในพิธี อาหารพร้อมเครื่องดื่มหลั่งไหลไปตามโต๊ะต่างๆ ไม่ขาดระยะ ไท่เฟยมองดูหลี่ซิ่วหนิงอยู่ชั่วครู่ใบหน้าและท่าทางสุดสงบของนางบ่งบอกสิ่งใดมิได้เลย อาจเป็นไปได้ว่าสตรีผู้เอาแต่ใจยอมอ่อนข้อลง เพราะถูกถอนหมั้นคราวนี้ความมั่นใจของนางถูกลดทอนลงไปมาก จึงกลายเป็นสตรีธรรมดาไม่เย่อหยิ่งจองหองเหมือนที่ผ่านมา นางเป็นอย่างนี้ก็ดีเหมือนกันจะได้เลิกคิดเข้าข้างตัวเองเสียทีว่ามีแต่คนรักใคร่ ซึ่งตามความจริงแล้วมีแต่คนชิงชังเกลียดขี้หน้าจนไม่อยากพูดคุยด้วย

เป็นอย่างนี้ก็ดีนะสิ หลี่ซิ่วหนิงแต่ก่อนเคยเป็นหญิงสาวไม่ได้เรื่อง ตอนนี้ก็เป็นเพียงสตรีอ่อนแอไร้พิษสง แม้ว่ากองทัพหลี่จะมีอำนาจมากมายแต่นางคงมิได้สนใจ อีกอย่างนางก็แค่สตรีสวะเท่านั้น สู้รบปรบมือกับใครไม่ได้อยู่แล้ว ไท่เฟยกระตุกยิ้มมุมปากแววตาลุ่มลึกบ่งบอกความนัยชัดเจน

ไท่เฟยยังคงมองการละเล่นอย่างอารมณ์ดีในสมองไม่ได้ปล่อยให้ว่างเปล่า มีแผนการมากมายผุดขึ้นมา พระนางยกจอกสุราขึ้นจิบเบาๆ อย่างมิได้รีบร้อน มองดูทั่วงานที่ดูครื้นเครงก็ครึ้มอกครึ้มใจกับบรรยากาศคืนนี้เป็นอันมาก