มีแขกมาเยี่ยม

วังหลวงแคว้นฉี

ฉีหย่งเล่อ องค์ชายซึ่งเป็นโอรสของฮ่องเต้ฉีหวังเล่ยกับสนมเอก หม่าซือเสียน บุรุษในวัยยี่สิบชันษาผู้มีอุปนิสัยหยิ่งทะนง กำลังศึกษาวิชาการทางด้านบู๊ด้านบุ๋นเพื่อสืบทอดบัลลังก์มังกรอันสูงส่ง เขาเป็นทายาทที่เหลืออยู่เพียงคนเดียว จึงต้องทำหน้าที่รัชทายาทและเตรียมการขึ้นครองบัลลังก์ต่อจากฮ่องเต้ที่มีอาการป่วยหนักหลังจากการหมั้นขององค์ชายและหลี่ซิ่วหนิง

ฮ่องเต้เปรียบเสมือนผู้ไร้ความสามารถ ทรงประชวรและบรรทมเพียงในห้องส่วนพระองค์มิได้ออกว่าราชการใดๆ นับตั้งแต่องค์ชายฉี่หย่งเล่อมีพระชนมายุสิบเจ็ดชันษา

เนื่องด้วยมารดาของเขามาจากตระกูลใหญ่ทรงอำนาจในวังหลวง จึงสามารถผลักดันได้ไม่ยาก ทว่าถึงอย่างไรฮ่องเต้ก็ไม่เคยแต่งตั้งเป็นพระมเหสี หลังจากที่อัครมเหสีองค์ก่อนได้พาบุตรชายคนเดียวที่ถูกส่งออกไปอยู่ขอบชายแดนเมื่อยี่สิบสองปีก่อนจากคำทำนายของปุโรหิตว่า องค์รัชทายาทเกิดในช่วงของฤกษ์ดาวโจรส่งผลต่อแคว้นฉีต้องล่มสลายในอนาคตจากน้ำมือของรัชทายาทองค์นี้ เมื่อเติบโตขึ้นเขาจะก่อกบฏ เข่นฆ่าผู้คนมีจิตวิปริตฆ่าพ่อแม่พี่น้องและต้องโทษประหารในที่สุดถึง เก้าชั่วโคตร เว้นเสียแต่ว่าจะถอดยศออกเป็นเพียงสามัญชนไร้ซึ่งอำนาจจึงจะพอช่วยได้ มิเช่นนั้นก็สังหารเสียตั้งแต่แบเบาะเพื่อเป็นการตัดไฟแต่ต้นลม ทำให้พระมเหสีฟางจิ้งจำต้องพาโอรสระหกระเหินออกไปอยู่ในที่ห่างไกลเพื่อรักษาชีวิตของเขาให้พ้นจากการถูกเข่นฆ่าจากฝ่ายตรงข้าม จากนั้นมาฉีหย่งเล่อก็ถูกแต่งตั้งให้ขึ้นเป็นองค์รัชทายาทแทน

ถึงแม้พระมเหสีจะรับรู้ความไม่ชอบมาพากลในราชสำนักพอสมควร แต่ด้วยตระกูลหม่าของพระสนมเอกยิ่งใหญ่กว่าตระกูลฟางของนาง จึงทำให้ตำแหน่งพระมเหสีและองค์รัชทายาทตัวจริงสั่นคลอน รู้ทั้งรู้ว่าเป็นอุบายของขุนนางกังฉินหลายคนร่วมมือกันกำจัดนางกับพระโอรส

ด้วยความเป็นแม่ที่เห็นชีวิตลูกสำคัญเหนือสิ่งอื่นใดนางจึงเลือกสละตำแหน่งและจากไปพร้อมกับโอรสองค์น้อยในตอนนั้น

ฮ่องเต้เองก็ครองตำแหน่งกลืนไม่เข้าคายไม่ออกกับฐานะของตนเองตั้งแต่นั้นมา ไม่ว่าทรงคิดทำสิ่งใดมักมีพระสนมเอกคอยช่วยรับฟังและจัดการอยู่เสมอ นางเข้ามาดูแลแทนพระมเหสีหลากหลายหน้าที่มากขึ้น แต่ยังไม่ถึงจุดสูงสุดในตำแหน่งที่ต้องการเสียที เพราะฮ่องเต้ไม่มีพระประสงค์แต่งตั้งตำแหน่งพระมเหสีอันทรงเกียรติ ยังคงว่างไว้มาตลอดนับตั้งแต่ฟางจิ้งจากไป แม้ว่านางจะคอยเอาอกเอาใจฮ่องเต้จนสุดความสามารถก็ยังไม่ต้องพระทัยทำให้ไม่เคยประสบผลสำเร็จเลยแม้แต่ครั้งเดียว

"หากอยากไปเยี่ยมหลี่ซิ่วหนิงเจ้าก็ไปได้ข้ามิได้ห้าม"

พระสนมเอกเอ่ยขึ้นกับองค์ชายระหว่างนั่งจิบชาด้วยกันเพียงลำพังในห้องส่วนตัวของนาง ฉีหย่งเล่อเมินหน้าไปอีกทาง แววตาของเขาดูจริงจังคมลึกคล้ายกับซ่อนเรื่องราวบางอย่างไว้ในนั้น

สตรีไร้ยางอายที่เขาเกลียดแสนเกลียดนอกจากเขาไม่เคยมีใจให้นางแล้วยังสานสัมพันธ์กับจางถิงถิง บุตรสาวของอัครมหาเสนาบดีอย่างลึกซึ้งอีกด้วย หลี่ซิ่วหนิงที่คอยติดตามวนเวียนไม่เลิกทำให้เขาทั้งรำคาญและชิงชัง คนเหลวไหลเช่นนางมีสิ่งใดเทียบจางถิงถิงได้บ้าง

แต่หากเพิกเฉยอยู่เช่นนี้คงเป็นเรื่องน่าเกลียดเกินไป ในเมื่อตอนนี้ทางวังหลวงและตระกูลหลี่ก็เป็นมิตรไมตรีต่อกัน ราชสำนักยังคงพึ่งพากองทัพหลี่ในการปกป้องแคว้น หากเขาบุ่มบ่ามทำเรื่องใดตามใจตนเองมากเกินไปคงเป็นเรื่องไม่ค่อยดีนัก ฉีหย่งเล่อหันหน้ากลับมามองมารดาพร้อมอมยิ้มเล็กน้อย

"พะยะค่ะท่านแม่ วันพรุ่งนี้ลูกจะไปจวนตระกูลหลี่"

สนมหม่าซือเสียนพยักหน้ายิ้มพึงพอใจที่องค์ชายยังคงเชื่อฟังและเกรงใจ มิทำตัวเป็นเด็กเอาแต่ใจตัวเอง

"คารวะองค์ชาย"

หลี่จิ้นหยางทำความเคารพด้วยใบหน้าอาบรอยยิ้ม ปีติที่เห็นฉีหย่งเล่อเดินทางมาถึงจวนด้วยตัวเองพร้อมกับองครักษ์สี่นาย มองเลยไปด้านหลังเขาต้องประหลาดใจที่เห็นจางถิงถิงยืนอยู่ด้านหลัง นางมีสีหน้าเรียบเฉยโดยไม่น้อมตัวทำความเคารพผู้อาวุโสอย่างแม่ทัพหลี่เลยแม้แต่น้อย แต่เขาก็ไม่ได้ใส่ใจสาวน้อยตรงหน้ามากไปกว่าองค์ชาย ที่นับได้ว่าเป็นแขกคนสำคัญของตระกูลหลี่ในเวลานี้ พลางคิดไปว่าหลี่ซิ่วหนิงคงยินดีปรีดายิ่งหากนางได้ทราบข่าวมงคลนี้

"กระหม่อมยินดีเป็นอย่างยิ่งที่องค์ชายเสด็จมาเยี่ยมหนิงเอ๋อร์พะยะค่ะขอบพระทัยที่ทรงเมตตา"

หลี่จิ้นหยางได้สนทนากับองค์ชายเพียงครู่เดียวจึงเชิญเข้าไปพบหลี่ซิ่วหนิง ส่วนเขากลับไปทำธุระที่คั่งค้างต่อ ปล่อยให้หนุ่มสาวได้ใช้เวลาอยู่ด้วยกันน่าจะเหมาะกว่าถึงอย่างไรก็มีบริวารมากมายมิได้อยู่กันเพียงลำพัง

ฉีหย่งเล่อปลีกตัวไปยังเรือนของหลี่ซิ่วหนิงเขาเองก็อยากรู้ให้ประจักษ์กับตาว่าข่าวลือต่างๆ จริงเท็จเช่นไร นึกขุ่นเคืองในใจไม่น้อยที่นางมีสภาพเช่นนี้ ทำให้เขาลำบากงดเว้นงานราชกิจมากมายเพื่อมาดูอาการทุเรศของหญิงขยะ

พลันความคิดหนึ่งวูบเข้ามาในหัว หากนางพิกลพิการสติเลอะเลือนตามที่คนเล่าลือกันเขาก็มีโอกาสนำเรื่องนี้ขึ้นทูลฮ่องเต้เพื่อขอถอนหมั้นคงมิใช่เรื่องยาก ใครเล่าอยากจะครองคู่กับคนบ้า หากเขาไม่สลัดนางทิ้งตอนนี้เสียแล้วในภายภาคหน้าคงทำไม่ได้อีกเป็นแน่

ชายหนุ่มเหยียดยิ้มอย่างพึงพอใจก่อนก้าวเข้าประตูเรือนโดยมีจางถิงถิงเดินตามหลังส่วนเหล่าองครักษ์ยืนคอยอารักขาด้านนอก

"คารวะองค์ชาย"

จื่อรั่วยอบกายทำความเคารพสายตาเหลือบเห็นสตรีงดงามอีกคนที่ยืนด้านหลังทำให้นางขมวดคิ้วอย่างไม่พอใจ ยิ่งเมื่อเห็นองค์ชายหันไปชักชวนให้นั่งลงบนเก้าอี้ที่จัดไว้ทำให้จื่อรั่วหัวใจหล่นวูบที่ทั้งคู่ดูสนิทสนมกันเกินจินตนาการได้

"คุณหนูของเจ้าไปไหนเสียล่ะ ให้แขกมานั่งรอช่างกล้าเสียมารยาท"

ฉีหย่งเล่อนั่งยืดหลังตรงเอ่ยตำหนิอย่างไม่เกรงอกเกรงใจ

หลี่ซิ่วหนิงแต่งตัวเสร็จพอดีนางจึงเดินออกมาจากหลังฉากกั้นท่วงท่าดูสง่าผ่าเผย นางก้าวเข้ามายืนใกล้ทั้งคู่ด้วยกิริยานิ่งสงบ ฉีหย่งเล่อตะลึงไปชั่วครู่ สตรีตรงหน้ายังดูสุขสบายดีไม่ได้เหมือนข่าวลือแม้แต่น้อยมันผู้ใดบังอาจหลอกลวงเบื้องสูงกัน หรือจะเป็นอุบายของนางหลอกล่อเขามาที่นี่เพื่อเรียกร้องความสนใจ สตรีเจ้าเล่ห์

ฉีหย่งเล่อกำหมัดแน่นกับความคิดของตนเอง เขามองนางด้วยแววตาสุดเกลียดชังขบบดกรามเป็นสันนูนด้วยกำลังควบคุมอารมณ์เอาไว้ให้แนบเนียนที่สุด

"องค์ชายมีธุระสำคัญใดเพคะ ถึงขนาดมาจวนตระกูลหลี่ด้วยตัวเอง"

หลี่ซิ่วหนิงเอ่ยขึ้นทั้งที่ยังยืนอยู่เว้นระยะห่างพอสมควรโดยไม่ทำความเคารพ ไม่นั่งเก้าอี้ที่จื่อรั่วจัดไว้ให้

"เจ้าคงความจำเลอะเลือนแล้วสินะ แม้แต่กิริยามารยาทยังหาไม่เจอ อ่อ ปกติเจ้าก็มีน้อยอยู่แล้ว หึ"

เขาเอ่ยพลางแค่นเสียง แววตาคมกล้ากำลังตำหนินางต่อหน้าบ่าวไพร่จงใจหักหน้าโดยตรง

"หม่อมฉันจะมีมารยาทกับคนที่สมควรได้รับเท่านั้น องค์ชายมาที่นี่เพื่อสืบข่าวใดหรือมาดูว่าข้าพิการเป็นคนบ้าอย่างที่คนกล่าวหาเช่นนั้นหรือ"

นางพูดขึ้นไม่ไว้หน้าทำให้องค์ชายฉี่หย่งเล่อยิ่งเข่นเขี้ยวเคี้ยวฟันราวกับจะกินเลือดกินเนื้อ หลี่ซิ่งหนิงไม่เคยหยาบคายกับเขาเหตุใดครั้งนี้นางถึงได้โอหังนัก

"หลี่ซิ่วหนิง เจ้ามันไร้ยางอาย ข้ามาเยี่ยมเยียนแล้วเจ้ายังไม่สำนึก น่าละอายแทนตระกูลหลี่ที่มีทายาทกักขฬะอย่างเจ้าจริงๆ"

เขาขึ้นเสียงใส่นางหาได้เกรงกลัวใครไม่ตั้งแต่ไหนแต่ไรหลี่ซิ่วหนิงยอมเขามาตลอด ไม่แม้แต่จะเงยหน้ามองยามทำให้โมโห ดูครั้งนี้สินางยืนพูดกับราชวงศ์ที่เป็นถึงองค์รัชทายาทได้อย่างไร

"เจ้าควรนั่งลงพูดกับองค์ชายจะดีกว่าและควรสุภาพกว่านี้ ทำอย่างกับว่าตระกูลหลี่ไร้ค่าไม่ได้รับการอบรมให้เป็นสตรีที่ดีเสียอย่างนั้น"

เสียงแหลมของจางถิงถิงสอดแทรกขึ้นไม่มีปี่มีขลุ่ยคล้ายสั่งสอนนาง ตบท้ายด้วยการเหน็บแนมเหยียดหยามถึงตระกูลของนางหลี่ซิ่วหนิงนั่งลงช้าๆ โดยไม่ทุกข์ร้อนเพื่อตัดความรำคาญ จางถิงถิงยิ้มอย่างพึงพอใจที่คำพูดของตัวเองทำให้นางยอมได้ ฉีหย่งเล่อหันไปมองจางถิงถิงพยักหน้าเล็กน้อย เขาเองก็รู้สึกดีที่เลือกคนไม่ผิด จางถิงถิงใช้คำพูดได้ดีมากทำให้หลี่ซิ่วหนิงยอมสยบได้

"มีเรื่องใดก็ว่ามา"

หลี่ซิ่วหนิงพูดขึ้นเสียงห้วน นางไม่ชอบคนพูดเยิ่นเย้อให้รำคาญใจโดยเฉพาะกับหญิงชายคู่นี้

"ข้าแค่มาดูว่าเจ้าหายดีหรือยัง"

"นึกว่ามาดูว่าข้าตายโหงหรือยัง"

นางต่อปากต่อคำอย่างไม่เกรงกลัวอำนาจของผู้อยู่ตรงหน้าเลยแม้แต่น้อย

"เหลวไหล! อย่าบังอาจประชดข้า หากเจ้าตายคงไม่มีข่าวลือเล็ดลอดไปถึงหูของข้าเจ้ามันไม่มีสมอง ข้างดเว้นราชกิจมาถึงจวนตระกูลหลี่นับว่าเสียสละมากพอแล้ว ยังปากดีไม่เลิกถือว่ามีฮ่องเต้ถือหางหรือถือดีว่าลุงของเจ้าเป็นแม่ทัพใหญ่ถึงจองหองได้ขนาดนี้"

ฉีหย่งเล่อหมดความอดทนที่เขาเก็บซ่อนมายาวนาน พ่นคำสบถใส่นางไม่หยุดหย่อน

"ทั้งสองเรื่อง"

นางโต้ตอบโดยไม่สะทกสะท้านจะว่ากำลังยียวนแต่แววตากลับเย็นชาเหมือนคนไม่มีความรู้สึกพิเศษใดแล้ว

"หลี่ซิ่วหนิง!"

ฉีหย่งเล่อยืนขึ้นชี้หน้านางอย่างเหลืออดเต็มที ผู้หญิงอะไรไร้ยางอายที่สุด

"จื่อรั่ว ส่งแขก!"

พูดจบนางก็เมินหน้าเดินสะบัดเข้าห้องนอนที่อยู่ด้านในไม่สนใจว่าใครจะเป็นตายร้ายดี ปล่อยให้คนข้างนอกยืนโกรธหน้าดำหน้าแดงที่ถูกตอกกลับให้อับอายบ่าวไพ่รอบข้าง องค์ชายหันหลังกระแทกเท้าออกไปขึ้นรถม้าอย่างรวดเร็วโดยไม่พูดสิ่งใดต่อพร้อมกับจางถิงถิงวิ่งตามออกไปแทบไม่ทัน

"พระทัยเย็นไว้เพคะ นางคงยังไม่หายดีอาจจะไม่สบายกายไม่สบายใจถึงได้เสียมารยาทกับองค์ชายเช่นนี้"

จางถิงถิงเอื้อมมือกุมมือใหญ่เอาไว้นิ่ง ไม่อยากเห็นเขาอารมณ์ร้ายกับคนต่ำทรามเช่นหลี่ซิ่วหนิง ฉีหย่งเล่อมองนางด้วยแววตารักใคร่พลางยิ้มตอบ

"ข้าเชื่อเจ้าถิงเอ๋อร์ เจ้าคือคนเดียวที่เข้าใจข้า"

เขาเอ่ยขึ้นน้ำเสียงละมุนยกแขนขึ้นดึงนางเข้ามากอดไว้แนบชิด จางถิงถิงเองก็ยินยอมพร้อมใจขยับกายซบใบหน้าลงบนอกแกร่งอย่างฉอเลาะ เอาอกเอาใจหวังให้องค์ชายอารมณ์สงบลง