ข้าต้องรอด

ชายป่าแคว้นฉี...

ความเงียบสงัดในเขตป่าลึกดูวังเวงแม้เป็นช่วงเวลากลางวัน ร่างบอบบางในชุดอาภรณ์สีฟ้าอ่อนฉาบระบายไปด้วยเลือดสีแดงสด นอนคว่ำหน้าแน่นิ่งคล้ายไร้ลมหายใจ หญิงสาวเปิดเปลือกตาขึ้นช้าๆ รู้สึกราวกับร่างกายแหลกละเอียดเป็นผุยผง มันทั้งเจ็บปวดแสนทรมานเกินกว่าสตรีอ่อนแอคนหนึ่งจะทนไหว นางหยัดกายขึ้นได้เพียงครึ่งท่อนตัดสินใจใช้มือที่พอจะมีเรี่ยวแรงน้อยนิดดันตัวคลานไปข้างหน้าอย่างทุลักทุเล

"นั่นใคร"

เสียงทุ้มเหมือนอยู่ไม่ไกลถามขึ้นพร้อมแหวกพงไม้อย่างรวดเร็ว นางส่งเสียงแผ่วเบาร้องเรียกอย่างอ่อนแรงเต็มทีเพื่อขอความช่วยเหลือ

"ช่วย...ด้วย..."

บุรุษร่างสูงในชุดสีดำสนิทมีผ้าโพกหัวคลุมใบหน้า มองเห็นเพียงดวงตามีแววคมกล้าจ้องมองยังร่างกายโชกเลือดอย่างประหลาดใจ เขายังคงระมัดระวังตัวไม่กล้ายื่นมือเข้าช่วยเหลือทันทีเพราะนั่นอาจเป็นกับดักที่ถูกวางเอาไว้ เขาหรี่ตาลงหยั่งเชิงมองดูสตรีร่างบอบบางที่เหมือนใกล้ตายพินิจพิจารณาสักครู่จึงตัดสินใจช้อนตัวขึ้นมาพาขึ้นบนหลังม้าอย่างเชี่ยวชาญ หญิงสาวที่ร่างกายอิดโรยปรือตาตัวอ่อนปวกเปียกคล้ายหมดแรงเต็มทน

"ไปที่ใด"

เสียงทุ้มต่ำถามหาจุดหมายปลายทาง

"จะ...จวน...สกุล...หลี่..."

น้ำเสียงแหบพร่าเปล่งออกมาจากริมฝีปากแห้งผากบางเบา พลันสติของนางก็ดับวูบลง

เขาควบม้าอย่างรวดเร็วตามคำบอกมุ่งหน้าไปยังจวนตระกูลหลี่ ความระแวงเริ่มเหือดหายเหลือเพียงความเร่งร้อนให้ถึงปลายทางโดยเร็ว

เสี่ยงเซ็งแซ่ของหญิงชายที่รับร่างบางของสตรีผู้นี้ดังระงม บ้างหวีดร้อง บ้างร้องไห้ดังจ้าละหวั่นดูวุ่นวายไปทั้งจวน

"ขอบคุณท่านผู้กล้าที่ช่วยเหลือคุณหนูใหญ่ ขอเชิญรับน้ำใจตอบแทนจากตระกูลหลี่ด้วยเถิดขอรับ"

เสียงชายสูงวัยเอื้อนเอ่ยอย่างอ่อนน้อม ทว่าชายหนุ่มกลับไม่ยินดีรับไว้พร้อมควบม้าบึ่งออกไปทันที

ถึงบ่าวไพร่ในจวนจะมึนงงกับอากัปกิริยาของบุรุษแปลกหน้าแต่พวกเขาห่วงอาการของคุณหนูใหญ่มากกว่า จึงรีบเข้าไปดูอีกทั้งยังตามหมอกันให้วุ่นวายเพื่อรักษาให้ทันท่วงที

ภายในจวนตระกูลหลี่วุ่นวายกันทั้งวันกับการคอยดูแล 'หลี่ซิ่วหนิง' คุณหนูใหญ่ของตระกูลอดีตแม่ทัพ 'หลี่จิ้นหยาง' ผู้ทรงอำนาจแห่งแคว้นฉี ซึ่งเป็นลุงแท้ๆ ของนาง

เขาเลี้ยงดูตั้งแต่บิดามารดาของหลี่ซิ่วหนิงตายไปทิ้งเป็นปริศนามาจนถึงทุกวันนี้ นางกลายเป็นเด็กกำพร้าอยู่ในการปกครองของผู้เป็นลุง เขาเฝ้าฟูมฟักตั้งแต่เล็กจนเติบใหญ่เป็นสาวสะพรั่ง เพิ่งผ่านพ้นวัยปักปิ่นได้ไม่นาน ทั้งตามใจทั้งเอาใจใส่ด้วยความรักดุจพ่อแม่แท้ๆ นางจึงได้รับความรักล้นเหลือกลายเป็นคนเอาแต่ใจ

เมื่อก่อนพิธีปักปิ่นนางได้พบกับองค์ชายที่เป็นโอรสของฮ่องเต้ในเทศกาลโคมไฟ แม่ทัพหลี่เข้าร่วมพิธีและพานางออกงานด้วยหลี่ซิ่วหนิงถูกตาต้องใจ ปักใจว่าอยากแต่งงานกับองค์ชาย 'ฉีหย่งเล่อ' ที่มีใบหน้าหล่อเหลาสะอาดและดูดี นางแจ้งความประสงค์ต่อผู้เป็นลุงถึงความมุ่งมาดปรารถนาในตัวองค์ชายอย่างหนักแน่น หลี่จิ้นหยางแม้จะขัดเคืองใจแต่มิอาจปฏิเสธได้ จึงยินยอมใช้อำนาจของอดีตแม่ทัพผู้เกรียงไกรเข้าเจรจากับฮ่องเต้ด้วยตัวเอง

ฮ่องเต้เห็นแก่ความดีความชอบมากมายของตระกูลหลี่และตัวแม่ทัพหลี่ จึงยินยอมให้มีการหมั้นหมายเกิดขึ้นแม้ในพระทัยจะทรงรู้สึกไม่ค่อยชอบหลี่ซิ่วหนิง และตระกูลหลี่ก็กำลังจะกลายเป็นเพียงอดีตที่ถูกทิ้งไว้ข้างหลัง เนื่องจากแม่ทัพผู้คุมบังเหียนกองทัพแก่ตัวลง อีกทั้งยังดูเหมือนไร้ความสามารถจากการโดนพิษของข้าศึกในการออกรบเมื่อสิบปีก่อนจนฮ่องเต้ต้องใช้กองทัพหลวงที่มีฝีมือด้อยกว่าเข้าช่วย แม้จะได้รับชัยชนะกลับมาแต่ก็สูญเสียพลทหารไปไม่น้อยเช่นกันกับศึกตีเมืองต้าซ่งในครั้งนั้น

หลี่ซิ่วหนิงก็เป็นเพียงสตรีขยะไร้ค่าที่ใครๆ ต่างขนานนามให้ นางเป็นถึงหลานสาวอดีตแม่ทัพใหญ่ที่มีกองทัพนับหมื่นนับแสนแต่วันๆ กลับทำตัวไร้คุณค่าคอยวิ่งตามแต่องค์ชายไปทุกที่จนเขารำคาญใจอยู่เนืองๆ

ด้วยเขามิได้ชอบพอนางเป็นทุนเดิมอยู่แล้ว ออกจะรังเกียจเสียด้วยซ้ำที่นางไม่รู้จักเจียมกะลาหัวว่าเป็นเพียงคุณหนูใหญ่ของตระกูลหลี่ที่กำลังเริ่มตกอับ ราชสำนักตีตัวออกหาก แต่แม่ทัพหลี่กลับยัดเยียดนางให้เพื่อเชื่อมสัมพันธ์จอมปลอมหวังผลประโยชน์จากวังหลวง หวังผลว่าสักวันจะกลับมารุ่งโรจน์อย่างนั้นหรือ กองทัพยิ่งใหญ่เขาไม่ได้สนใจสักนิด ในเมื่อตอนนี้องค์ชายฉีหย่งเล่อกำลังสานสัมพันธ์กับ'จางถิงถิง' บุตรสาวผู้งดงามของอัครมหาเสนาบดี 'จางจิ้งซื่อ' ที่มีอิทธิพลไม่แพ้ตระกูลหลี่ ถึงแม้ว่าไม่มีกองทัพเป็นเครื่องต่อรองก็ตาม แต่อำนาจของตระกูลจางนั้นมิได้ด้อยไปกว่าตระกูลหลี่เลยแม้แต่น้อย

หลี่จิ้นหยางในเวลานี้จิตใจไม่อยู่กับเนื้อกับตัวที่อาการของหลานสาวสุดที่รักหนักหนาแทบหมดหนทางรักษา เขาทำทุกวิถีทางเพื่อให้นางมีชีวิตรอดในครั้งนี้ส่วนเรื่องอื่นเป็นเรื่องรองทั้งหมด

"อาการเป็นอย่างไรบ้าง"

หลี่จิ้นหยางนำหมอที่เก่งที่สุดมารักษานางและถามไถ่อาการเมื่อล่วงเข้าสู่วันที่สามแล้ว

"คุณหนูใหญ่ยังคงอาการทรงตัวอยู่ขอรับท่านแม่ทัพโปรดวางใจ ชีพจรเต้นเป็นปกติมีเพียงช่วงขาที่ต้องดามเอาไว้ก่อน ส่วนขาดบาดแผลข้าจัดเทียบยาสมุนไพรที่ดีที่สุด หายากที่สุดเอาไว้ให้ตามสมควรแล้วเพียงดื่มยาตามกำหนด ทายารักษาแผล พักผ่อนให้มาก บำรุงมากหน่อยก็ดีขึ้นอาการของคุณหนูนับว่าหนักหนา แต่น่าแปลกขอรับนางรอดมาได้โดยที่ร่างกายบอบช้ำไม่มากนับว่าสวรรค์เมตตาแล้ว"

หมออธิบายอย่างไม่อยากจะเชื่อเพราะหากเป็นคนอื่นป่านนี้คงจัดงานศพไปแล้ว

หลี่จิ้นหยางใจชื้นขึ้นมารู้สึกโล่งอกเป็นอย่างยิ่งที่ความพยายามของเขาไม่เสียเปล่า การตามหาหมอเก่งที่สุดพร้อมกับจัดหายาสมุนไพรซึ่งหาได้ยากราคาแสนแพงเพื่อรักษาชีวิตของหลานสาวคนเดียวเอาไว้ได้

เวลาผ่านไปเป็นสัปดาห์หลี่ซิ่วหนิงจึงได้สติตื่นขึ้นมาด้วยใบหน้าซีดเซียว นางนอนนิ่งกลอกตามองบนเพดานที่สุดแปลกตา สมองเลือนรางมีภาพจำสลับไปมาจนต้องปิดเปลือกตาลงอีกครั้ง ก่อนหลับสนิทบนความเงียบสงัดที่ตอนนี้ไม่รู้วันรู้คืนและมันคือแห่งหนใดบนโลกกว้างใหญ่