ฟื้นฟู

มวลนกน้อยใหญ่ส่งเสียงดังหวีดหูปลุกให้ทุกชีวิตตื่นขึ้นเมื่อถึงเวลาเช้าตรู่ หลี่ซิ่วหนิงลืมตาตื่นขึ้นอีกครั้งหลังจากหลับใหลไปนานจนเต็มอิ่ม นางใคร่ครวญถึงเหตุการณ์เมื่อคืนพร้อมทบทวนความทรงจำต่างๆ ที่เกิดขึ้น

หลี่ซิ่วหนิง ชื่อเดียวกันได้จบชีวิตลงจากการถูกหักหลังของเพื่อนที่เคยไว้ใจมากที่สุด เธอขอให้ช่วยเหลือเรื่องสำคัญกลับกลายเป็นถูกฆ่าทิ้งเพราะเป็นตัวขัดขวางความก้าวหน้าขึ้นตำแหน่งหัวหน้าเขตของอาชีพนักฆ่าที่เธอต้องการขึ้นเป็นอันดับ หนึ่ง เรื่องนี้หลี่ซิ่วหนิงไม่เคยคิดมาก่อน

นางอยู่วงการมาเฟียมาตั้งแต่เล็กเพราะเป็นเด็กกำพร้า เพื่อตอบแทนพระคุณของนายใหญ่ผู้ให้ชีวิตใหม่จึงกลายเป็นนักฆ่าอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้ หลี่ซิ่วหนิงเป็นคนหัวไว ฉลาดรอบคอบและเรียนรู้ได้เร็ว ทำให้นางเป็นที่โปรดปรานของนายใหญ่ จะว่าไปนางก็คือคนไร้หัวจิตหัวใจเลือดเย็นเป็นที่สุด ไม่เคยมีความรักให้ใคร แต่ถึงกระนั้นก็ไม่เคยคิดเอาเปรียบผู้ใดและเป็นคนที่ซื่อสัตย์จริงใจต่อตัวเอง แต่นายใหญ่และเพื่อนทรยศก็ฆ่านางได้ลงคอ

บทเรียนจากชาติที่แล้วทำให้หลี่ซิ่วหนิงตั้งมั่นเอาไว้ว่าจะดูคนให้ถี่ถ้วนกว่านี้ ทว่าจุดอ่อนคือนางยังคงเดียงสาเรื่องความสัมพันธ์หนุ่มสาวอยู่มากมาย เพราะการถูกห้ามมีความรักจากนายใหญ่ต้องเชื่อฟังนายเท่านั้น

เขามองนางเป็นเพียงทาสรับใช้คนหนึ่งแม้จะรู้ตัวดีแต่นางก็คิดเสียว่าถึงอย่างไรก็ไม่ควรเนรคุณเขา ความอึดอัดมีท่วมท้นแต่เมื่อเวลาผ่านไปเรื่อยๆ กลับกลายเป็นความเคยชิน ไร้หัวใจ ไร้ความรัก ชีวิตมีเพียงจุดหมายเดียวคือทำตามคำสั่งเท่านั้น

เหตุนี้ทำให้นางชอบเก็บตัวเพียงลำพังศึกษาการฆ่าขั้นสูงรวมถึงการเรียนรู้จิตใจคน แต่มันคงล้มเหลวเมื่อนางเองยังอายุน้อยหลงเล่ห์กลผู้หญิงโฉดล่อลวงให้ติดกับดักจนถูกฆ่าตาย ไม่รู้ชะตาชีวิตลิขิตเอาไว้อย่างไรทำให้นางตื่นขึ้นมาในร่างสาวน้อยใกล้ตายที่ขาหักจากอุบัติเหตุในคราวนั้น

ผู้คนต่างร่ำลือว่ามันเป็นอุบัติเหตุ แต่ในความทรงจำของสตรีผู้นี้นางรู้ว่ามันไม่ใช่อย่างที่คนอื่นเข้าใจ

หลี่ซิ่วหนิงสูดลมหายใจลึกที่สุดเพียงชั่วครู่นางทำใจได้กับการตายอย่างน่าอนาถและได้รับชีวิตใหม่ที่เหมือนทะลุมายังโลกยุคโบราณแห่งนี้ บางครั้งก็เคยคิดอยากหลีกหนีจากอาชีพร้ายกาจ ออกจากคนเอาแต่ได้คนนั้นด้วยการตายไปให้จบเรื่องเหมือนกัน นางจึงไม่มีความอาลัยชีวิตเก่าหลงเหลืออยู่แม้แต่น้อยที่ต้องจากมา ถึงอย่างไรนางก็เป็นได้สูงสุดแค่เพียงสุนัขตัวหนึ่งเท่านั้น

หลี่ซิ่วหนิงใช้เวลาในการพักฟื้นร่างกายนานหลายเดือนโดยมีเพียงผู้เป็นลุงและบ่าวรับใช้ในบ้านคอยตามหมอมาตรวจเป็นระยะ

"ลุงสั่งทำซุปกระดูกหมูตุ๋นสูตรจากภัตตาคารชั้นหนึ่งให้เจ้าเป็นพิเศษ จะได้บำรุงกำลังเมื่อหายดีแล้วเจ้าจะไม่มีเรื่องใดต้องกังวลอีก"

หลี่จิ้นหยางบอกเล่าถึงอาหารที่เขาตั้งใจสรรหามาเพื่อหลานรัก

นางส่งยิ้มให้พร้อมเอ่ยขึ้นอย่างจริงใจ

"ขอบคุณเจ้าค่ะท่านลุง"

นางมองดูแล้วว่าผู้เป็นลุงนั้นทุ่มเททำเพื่อนางเพียงใด สายตาอบอุ่นอ่อนโยนการกระทำโดยไม่หวังผลตอบแทนหวังเพียงให้นางมีชีวิตรอดกลับมาเป็นคุณหนูใหญ่ที่คนในจวนเคารพเช่นเดิม อีกทั้งยังกระวีกระวาดช่วยเหลือในทุกเรื่องเช่นนี้ หลี่ซิ่วหนิงคนเก่าไยจึงไม่เห็นคุณค่าของพวกเขากันนะ

ความอบอุ่นในใจแผ่ซ่านไปทั่วทั้งกาย ความเย็นชาที่มีเหมือนเป็นสนิมเกรอะกรังเกาะติดแน่นติดตัวมา ถูกเติมเต็มด้วยพลังรักบริสุทธิ์ดั่งน้ำเย็นรดราดลงไปถึงก้นบึ้งหัวใจของหญิงสาวให้อิ่มฟูคล้ายบ่อน้ำเหือดแห้งจะจนแตกระแหงได้รับน้ำชโลมจนชุ่มชื้น ส่งผลให้นางแสดงออกอย่างอ่อนโยนเอื้อมมือเล็กเกาะกุมมือใหญ่ที่เริ่มเหี่ยวย่นอย่างเบามือ หลี่จิ้นหยางยิ้มกว้างแววตาเจือปนไปด้วยประกายแห่งความสุขใจอย่างยินดียิ่ง ที่นางฟื้นฟูร่างกายได้ขึ้นดีขึ้นตามลำดับแล้วยังรู้จักขอบคุณทั้งที่ไม่เคยทำมาก่อน การบาดเจ็บครั้งนี้นางคงคิดได้และเปลี่ยนแปลงพฤติกรรมไปในทางที่ดีเขาคิดเช่นนั้น

หลี่ซิ่วหนิง สตรีผู้เย็นชาและไม่เคยพบพานกับความรักแท้เลยแม้แต่ครั้งเดียว คนรอบข้างจ้องหาผลประโยชน์จากนางแม้แต่ผู้ให้ชีวิต สุดท้ายเขาก็มองนางเป็นเพียงทาสรับใช้ไร้ค่า เมื่อพบเจอกับอดีตแม่ทัพอาวุโสผู้นี้กลับทำให้นางมีจิตใจอ่อนโยนลงโดยปริยายและทำให้สัมผัสได้ถึงคำว่าครอบครัวอย่างแท้จริง

ไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้นนางพร้อมออกหน้าปกป้องด้วยชีวิตและเต็มใจตายแทนเขาครั้งนี้นางได้มีโอกาสเกิดใหม่แล้วหากโชคชะตายังเล่นตลกอีกครั้งนางก็ขอทำหน้าที่ปกป้องลุงและตระกูลหลี่อย่างสุดความสามารถ มิใช่แค่ตอบแทนที่พวกเขาช่วยให้นางมีชีวิตใหม่แต่นางกำลังจะตอบแทนความรักบริสุทธิ์ใจของคนที่ไม่เคยคาดหวังผลประโยชน์ใดจากนางด้วยเช่นกัน

หลี่ซิ่วหนิงอยากดูบรรยากาศในจวนจึงชวนจื่อรั่วออกไปนั่งเล่นที่ศาลาริมสระในสวนใบหน้าสวยของนางกลับมามีชีวิตชีวาอีกครั้งหลังผ่านมรสุมชีวิตมาได้ ทว่าแววตาที่ยังคงติดตัวของนางมามันดูว่างเปล่าบุคลิกเงียบขรึมราวกับคนละคนทำให้จื่อรั่วอดหนักใจไม่ได้

"คุณหนูใหญ่อยากไปที่ใดหรือไม่เจ้าคะบ่าวจะพาไป"

จื่อรั่วเสนอขึ้นเพราะเห็นเจ้านายของตนเองนั่งนิ่งมองไปยังเบื้องหน้าอย่างเงียบเชียบมาสักพักใหญ่แล้ว

"ไม่"

นางตอบกลับสั้นๆ ยิ่งทำให้จื่อรั่วใจคอไม่ดีเพราะโดยปกติแล้วคุณหนูใหญ่มักเสาะแสวงหาการท่องเที่ยวนอกจวนอยู่ตลอดเวลา

จื่อรั่วอดคิดไม่ได้ว่าตั้งแต่หลี่ซิ่วหนิงเกิดอุบัติเหตุจนกระทั่งหายดีก็กินเวลาไปนานถึงสามเดือน นางไม่เคยพบเห็นองค์ชายเสด็จมาเยี่ยมแม้แต่ครั้งเดียว คนในวังหลวงก็ไม่เห็นหน้าหรือมาถามไถ่สารทุกข์สุขดิบ นั่นอาจเป็นเหตุผลที่ทำให้คุณหนูใหญ่ของนางเซื่องซึมผิดปกติไร้ความร่าเริงเหมือนที่เคยเป็น นางคงอ้างว้างที่ถูกคู่หมั้นหมางเมินก็เป็นได้ มิหนำซ้ำยังไม่เคยส่งคนมาถามไถ่หรือส่งยาชั้นดีมารักษาช่างใจดำนัก

จื่อรั่วเอื้อมมือแตะที่มือของหลิ่วหนิงอย่างเห็นใจสงสารนางเป็นที่สุด

"คุณหนูเจ้าคะอย่าเศร้าไปเลยนะเจ้าคะองค์ชายอาจจะมีราชกิจเยอะทำให้ไม่มีเวลามาหาท่าน"

นางเอ่ยขึ้นน้ำเสียงอ่อนโยนพร้อมกับยิ้มน้อยๆ ราวกับกำลังปลอบใจเด็กน้อย หลี่ซิ่วหนิงอดขำไม่ได้ยิ้มเปิดเผย

"เจ้าคิดมากเกินไปแล้วจื่อรั่ว"

นางเอ่ยขึ้นใบหน้าแช่มชื่นไร้ความผิดหวังในแววตาและน้ำเสียง จื่อรั่วได้แต่ทำหน้างุนงงที่ยกเรื่ององค์ชายขึ้นมาพูดแต่อีกฝ่ายทำเหมือนไม่ใส่ใจ หลี่ซิ่วหนิงคิดเพียงว่าเหตุใดนางต้องใส่ใจชายโฉดผู้นั้น

ในเมื่อเขาจงใจทำให้นางเป็นอย่างนี้มาแต่แรก บางสิ่งบางอย่างที่นางประสบพบเจอมากับตัวเองทำให้เชื่อมั่นว่าความสัมพันธ์ในฐานะคู่หมั้นกับองค์ชายควรสิ้นสุดลงได้แล้ว หากจะให้โพนทะนาถึงความร้ายกาจที่เขาทำกับนางให้ผู้คนรับรู้ก็ไม่ใช่วิสัยของนาง

นิสัยของหลี่ซิ่วหนิงมิชอบเปิดโปงผู้อื่นเพื่อให้เขาสูญเสียความนับถือต่อผู้คนทั่วไป แต่หากมีอย่างอื่นที่นางเห็นสมควรแม้แต่ชื่อก็ไม่หลงเหลือให้ผู้คนจดจำ เช่นองค์ชายผู้นั้นที่นางมีใจปฏิพัทธ์ต่อเขาเหลือล้นกลับต้องมาถูกกำจัดอย่างเลือดเย็นเหมือนนางมิใช่คน เช่นนี้แล้วนางยังจะหลงเหลือความรู้สึกดีๆ ไว้เพื่อสิ่งใดกัน

ไม่มีผู้ใดล่วงรู้ว่าวันนั้นเกิดเหตุการณ์ใดขึ้นกันแน่ มีเพียงนางที่จำภาพแสนเลวร้ายได้ขึ้นใจ จึงมีใครบางคนย่ามใจปล่อยข่าวให้คนเล่าลือว่านางลื่นล้มตกหน้าผาจมหายลงทะเลอาการเป็นตายเท่ากัน องค์ชายวิ่งเข้าไปช่วยไม่ทันการจึงเกิดเหตุการณ์น่าสลดขึ้น แม้จะมีข่าวเล็ดลอดออกไปว่าหลี่ซิ่วหนิงมีชีวิตรอดกลับมาได้ราวปาฏิหาริย์แต่ก็ไม่วายถูกเติมแต่งเรื่องราวให้ดิ่งลงไปอีกว่านางพิกลพิการเดินไม่ได้ สมองเลอะเลือนคล้ายคนสติแตก การใส่สีตีไข่มากไปทำให้ผู้คนเข้าใจผิดจนข่าวนี้หลุดเข้าไปถึงวังหลวง

เมื่อพระสนมและองค์ชายได้รับทราบจึงส่งคนมาสืบข่าวรอบนอกได้ความแน่ชัดตามคำร่ำลือ พวกเขาจึงตัดสินใจไม่ก้าวเข้ามาในจวนตระกูลหลี่โดยอ้างว่าต้องการให้นางพักผ่อนให้เต็มที่เสียก่อน