เกิดใหม่อย่างน่าอนาถ

ด้านนอกของห้องมีเสียงคนพูดคุยกันเบาๆ แต่ก็เล็ดลอดให้พอได้ยินบ้าง นางรู้สึกว่าที่นี่มีคนอาศัยอยู่เป็นจำนวนมาก แต่เสียงนั้นช่างฟังแปร่งหูจับใจความอะไรไม่ได้เลย

"ข้าวต้มมาแล้วเจ้าค่ะคุณหนูใหญ่"

เสียงของบ่าวรับใช้ดังขึ้นทำลายเสียงอื่นๆ รอบข้างเพราะนางอยู่ใกล้กว่า 'จื่อรั่ว'

สตรีใบหน้าจิ้มลิ้มส่งเสียงสดใสทักทายเหมือนปลุกเจ้านายไปในตัวเมื่อเห็นนางขยับตัวไปมาเล็กน้อย เพราะก่อนหน้านี้ได้รับคำสั่งให้ดูแลคุณหนูใหญ่อย่างใกล้ชิดจึงรู้อาการของคนป่วยได้ดีกว่าใคร จื่อรั่วไม่แปลกใจแต่อย่างใดกับอาการของหญิงสาวที่นอนบนเตียงไม้ชั้นดีตรงหน้า นางรีบวางสำรับอาหารไว้บนโต๊ะเพื่อเข้าไปดูอาการของหลี่ซิ่วหนิง

"คุณหนูลืมตาแล้ว บ่าวนำข้าวต้มมาให้เจ้าค่ะ ท่านกินสักหน่อยจะได้มีแรง"

จื่อรั่วพูดพลางดึงหมอนพร้อมยกตัวท่อนบนของเจ้านายขึ้นให้นั่งเอนหลังอย่างระมัดระวังเพื่อเตรียมป้อนอาหารเช้า หลี่ซิ่วหนิงมองตามอากัปกิริยาคล่องแคล่วแน่นิ่งแววตาของนางไม่ได้บ่งบอกความรู้สึกใดเพียงทำตามผู้ดูแลเท่านั้น คือนั่งกินอาหารช้าๆ ดื่มยาต้มที่สุดขมปร่าตามที่หมอสั่งเอาไว้ ถึงแม้รู้สึกไม่ค่อยชอบนักแต่ก็ฝืนดื่มเข้าไปได้จนหมด

จื่อรั่วพึงพอใจเป็นอย่างยิ่งกับอาหารมื้อแรกที่คุณหนูใหญ่ยอมกินอย่างว่าง่าย ก่อนหน้านั้นยามที่นางป่วยมักเอาแต่ใจกินเพียงซุปเล็กน้อยเท่านั้น ส่วนยารสขมพวกนี้ไม่มีทางลงไปอยู่ในกระเพาะของนางสักครั้ง เพราะหลี่ซิ่วหนิงมักปัดทิ้งหกเลอะเทอะเรี่ยราดพื้น ตามด้วยการอาละวาดบ่าวไพร่ทุกครั้งไป จึงไม่น่าแปลกที่นางมักไม่มีเพื่อนฝูงมาเยี่ยมเยียนสักคน ความเป็นคุณหนูของจวนแม่ทัพไม่ได้ช่วยส่งเสริมบารมีให้นางได้เลยจริงๆ

จื่อรั่วรู้สึกแปลกใจแต่คิดว่าอาจจะเป็นเพราะอาการป่วยหนักทำให้คุณหนูใหญ่ของนางไร้เรี่ยวแรงอาละวาด หรือไม่ก็คงกลัวตายก่อนได้แต่งงานกับองค์ชายที่เป็นความหวังสูงสุด เรื่องนี้หลี่ซิ่วหนิงมักพูดกับจื่ออรั่วบ่อยครั้งว่านางจะต้องสมหวังกับองค์ชายเท่านั้นชีวิตจึงจะสมบูรณ์แบบไม่มีทางยอมตายไปก่อนง่ายๆ เป็นแน่

เมื่อปรนนิบัติเจ้านายเสร็จแล้วจื่อรั่วจึงนำถาดอาหารและยาไปเก็บ จากนั้นก็เข้ามาเช็ดตัวผลัดผ้าอาภรณ์ให้ตามปกติ จื่อรั่วทำหน้าที่นี้ให้เป็นประจำจึงดูคล่องแคล่วไปหมดต่างจากหลี่ซิ่วหนิงที่ยังคงรู้สึกกระดากอยู่บ้าง กว่าจะผ่านพ้นช่วงเวลานี้ไปได้นางก็อึดอัดไม่น้อยเลย จื่อรั่วปรนนิบัตินางได้ดีเหมือนเคยทำและมักออกปากชมบ่อยๆ ว่าคุณหนูใหญ่งดงามราวกับนางฟ้า ผิวพรรณขาวอมชมพูเลือดฝาดเนียนละเอียดยากหาใครเทียบได้ ไม่ว่าย่างกรายไปแห่งหนใดก็มักทำให้ผู้คนมองจนเหลียวหลังทุกครั้งไปโดยเฉพาะบุรุษน้อยใหญ่

เพราะมีบ่าวไพร่ให้ท้ายเช่นนี้อยู่เนืองๆ หลี่ซิ่วหนิงจึงมักยกยอตนเองอยู่เหนือสตรีทั้งหลายพร้อมพูดจากดหัวพวกเขาอยู่หลายครั้งยามได้สนทนากับสตรีด้านนอก ผู้คนต่างตราหน้าว่าคุณหนูใหญ่ของจวนแม่ทัพหลี่นอกจากบ้าผู้ชายแล้วยังหลงตัวเองเป็นที่หนึ่งอีกด้วย

"คุณหนูของบ่าวงดงามที่สุดในเมืองนี้เลยนะเจ้าคะ ดูสิผมของท่านดกดำเงางาม คุณหนูสุขภาพกายดีสุขภาพจิตดีจากภายในเพียงแต่ตอนนี้ท่านอาจจะซูบลงไปบ้างเพราะยังไม่ฟื้นตัวดี แค่พักผ่อนให้มากกินอาหารตามเวลา ดื่มยาตามที่ท่านหมอสั่งไม่นานก็หายดีนะเจ้าคะ ประเดี๋ยวก็ได้ออกไปข้างนอกเช่นเดิม คาดว่าองค์ชายคงจะมาเยี่ยมท่านในอีกไม่ช้า อดทนรอหน่อยนะเจ้าคะ"

เสียงเจื้อยแจ้วของจื่อรั่วพูดไม่เว้นจังหวะหายใจ พร้อมแปรงผมจัดแต่งให้เข้ากับใบหน้า ปักปิ่นดอกไม้สีหวานเป็นการเสริมให้ใบหน้าซูบซีดดูมีชีวิตชีวามากขึ้น จื่อรั่วเก่งเรื่องออกแบบการแต่งตัวให้นางมาแต่ไหนแต่ไร เพราะมักได้ติดตามหลี่ซิ่วหนิงออกงานสำคัญเป็นประจำ จึงมักจดจำการแต่งกายแต่งหน้า หรือแม้แต่ตกแต่งเรือนผมให้ดูดีสง่างาม มาปรับใช้กับคุณหนูของนางอยู่เสมอ จึงไม่น่าแปลกใจที่จื่อรั่วเป็นบ่าวคนโปรดรู้ใจเจ้านายลึกซึ้งและได้รับการตบรางวัลไม่ขาดสาย

"อืม"

หลี่ซิ่วหนิงเอ่ยประโยคแรกเพียงคำเดียว จื่อรั่วละมือที่กำลังแตะแปรงลงบนผมยาวนุ่มนิ่มอย่างประหลาดใจ นางสัมผัสได้ว่าคุณหนูช่างพูดน้อยเงียบขรึมกว่าปกติ หรือว่ายังคงไม่สบายตัวจึงออมแรงเอาไว้ไม่แสดงท่าทีใด แต่อาการก็ดีขึ้นมากเกือบเป็นปกติแล้วเพราะคุณหนูเป็นคนร่าเริงสดใส หากอาการป่วยดีขึ้นก็มักพร่ำเพ้อถึงองค์ชายให้ฟังเป็นอันดับแรกที่พบหน้ากัน ครั้งนี้ช่างแตกต่างยิ่งนัก

หลี่ซิ่วหนิงไม่ได้สนทนาสิ่งใดนอกจากนั้นนางเข้านอนแต่หัววันเพื่อพักผ่อนให้มากที่สุด ถึงแม้ว่าอาการป่วยจะดีขึ้นตามลำดับจนเกือบหายเป็นปกติแล้วก็ตาม

เสียงฝีเท้าหนักเดินเข้ามาช้าๆ เขาหยุดหยุดยืนอยู่ข้างเตียงนอนด้วยใบหน้าเคร่งขรึมก่อนเดินไปยกเก้าอี้มานั่งข้างเตียงที่หญิงสาวกำลังหลับอยู่

"ลุงจะไม่ยอมให้เจ้าจากไปอีกคน ข้าสูญเสียน้องรองและน้องสะใภ้ไปแล้ว เหลือทายาทเพียงคนเดียวของตระกูลหลี่ก็คือเจ้าเท่านั้น หลานรัก"

หลี่จิ้นหยางพูดพลางเอื้อมมือใหญ่ลูบศีรษะของนางอย่างอ่อนโยน เขาทั้งเป็นห่วงทั้งโล่งใจในเวลาเดียวกัน หลานสาวที่เปรียบดั่งบุตรีในไส้บาดเจ็บสาหัสขนาดนี้ มีหรือผู้เป็นลุงแท้ๆ จะไม่เจ็บปวดใจ

เขานั่งเฝ้านางดวงตาเหม่อลอยเหมือนกำลังคิดถึงบางสิ่ง เผื่อว่านางตื่นขึ้นมากลางดึกจะได้ช่วยเหลือทัน ในเมื่อเขาเลี้ยงนางมาตั้งแต่แบเบาะทั้งเอาใจ ทุ่มเทความรักทั้งหมดที่มีทะนุถนอมดั่งไข่ในหิน ตั้งใจไว้ว่านางต้องสืบทอดตระกูลหลี่อย่างองอาจในอนาคตแม้ไม่ต้องเป็นแม่ทัพเช่นเขา แต่กองทัพตระกูลหลี่จำต้องมีผู้ดูแลเป็นอย่างดี อย่างน้อยในภายภาคหน้าหากแคว้นฉีถูกรุกราน กองทัพตระกูลหลี่ต้องได้รับใช้ปกป้องราชวงศ์และราษฎรให้อยู่รอดปลอดภัยเหมือนที่เคยเป็นมาตั้งแต่ครั้งอดีตหลายรุ่น ถึงนางจะเอาแต่ใจทำตัวไม่เป็นโล้เป็นพายไปวันๆ แต่อย่างน้อยก็ได้ชื่อว่าคู่หมั้นขององค์ชายผู้เป็นรัชทายาท ได้ผูกสัมพันธ์กับราชสำนักเอาไว้แล้วเขาก็หายห่วง

ส่วนเรื่องพิษในตัวเขาก็เริ่มเจือจางแต่สังขารมันร่วงโรยลงตามอายุ พละกำลังเหลือเฟือที่เคยมีย่อมอ่อนแอลงตามกาลเวลา เขามักเจ็บป่วยออดๆ แอดๆ เป็นประจำและรู้ตัวดีว่าสภาพร่างกายลดน้อยถอยลงทุกวันจากผลของพิษที่ทำลายระบบต่างๆ ในร่างกายไปมากแล้ว

"หิวน้ำ"

เสียงแหบพร่าเอ่ยขึ้นบางเบาทั้งที่ยังหลับตา หลี่จิ้นหยางรีบลุกขึ้นไปรินน้ำใส่จอกแล้วประคองศีรษะของนางขึ้น ค่อยๆ ป้อนน้ำใส่ปากอย่างระมัดระวังที่สุด

"เจ้าคงทรมานมาก"

เขาเอ่ยขึ้นมองใบหน้าสวยที่เหมือนมารดาของนางอย่างปวดร้าว แววตาของชายสูงวัยเจือปนความรวดร้าวและเจ็บแค้นที่เขาไม่สามารถปกป้องหลานสาวที่เป็นเพียงสตรีบอบบางตัวเล็กนิดเดียวได้

นางยังไม่เป็นสาวเต็มวัยด้วยซ้ำแต่ต้องมาประสบพบเจอกับความเป็นความตายกระชั้นชิดเช่นนี้ จิตใจของนางจะบอบช้ำขนาดไหน เขาเจ็บแค้นตัวเองที่เป็นเพียงไอ้แก่ไร้ค่าไม่มีแม้กำลังปกป้องทายาทเพียงคนเดียวที่เหลืออยู่ให้มีชีวิตราบรื่นได้

"ลุงผิดเองที่ดูแลเจ้าได้ไม่ดี เป็นคนปล่อยให้เจ้าไปจนเกือบเอาชีวิตไม่รอด หากวันนั้นลุงไม่อนุญาตให้ออกไปข้างนอกเจ้าคงไม่อยู่ในสภาพเช่นนี้"

เขาคร่ำครวญเอาแต่โทษตัวเองที่ทำร้ายนางทางอ้อมจนเกือบตาย

หลี่ซิ่วหนิงลืมตาขึ้นช้าๆ นางไม่ได้หลับสนิทเสียทีเดียว ยังคงได้ยินทุกคำพูดของผู้อาวุโสข้างเตียงชัดทุกถ้อยคำ น้ำเสียงรู้สึกผิดและห่วงหาอาทรทำให้นางสำนึกได้ว่าผู้เป็นลุงรักหลานสาวผู้นี้มากเพียงใด

"ท่านลุงอย่ากังวลเลยเจ้าค่ะ ข้าดื้อเองที่ไม่เชื่อฟังท่าน"

นางเอ่ยขึ้นมาพูดปลอบใจหลี่จิ้นหยางที่กำลังก้มหน้าอยู่ เขาใจกระตุกเล็กน้อยเงยหน้าขึ้นมองเห็นรอยยิ้มฉาบระบายบนใบหน้าหวาน แววตาซื่อตรงทำให้เขานึกประหลาด หลี่ซิ่วหนิงไม่เคยปลอบใจผู้ใดมาแต่ไหนแต่ไร มิหนำซ้ำยังไม่เคยเข้าใจถึงเหตุผลกับเรื่องใดทั้งสิ้น หากเป็นเมื่อก่อนนางคงกล่าวโทษเขาซ้ำไปซ้ำมาที่ปล่อยปะละเลยขนาดนี้ นางไม่เคยยอมคนง่ายๆ จิตใจหยาบกระด้าง กิริยาค่อนไปทางต่ำช้าเสียมากกว่า มีแววตาแสนดื้อรั้นซุกซ่อนอยู่ในดวงตาคู่สวย แต่เขาผู้เป็นลุงก็ไม่เคยถือสาเนื่องจากเห็นว่านางยังเด็กมากนัก ความเข้าใจผู้อื่นย่อมมีน้อยนิดเป็นของธรรมดา

แต่คราวนี้นางดูแปลกไป เขาพูดคุยกับหลานสาวเพียงเล็กน้อยก็ห่มผ้าให้นางอย่างอ่อนโยน นั่งเฝ้าจนกว่านางหลับสนิทถึงแม้ร่างกายของเขาจะส่งสัญญาณว่าง่วงนอนมากแล้ว แต่หลี่จิ้นหยางก็ยังคงฝืนนั่งอยู่ต่อพักใหญ่ เมื่อวางใจได้แล้วจึงกลับห้องไปพักผ่อน