LOGINShare
Episode9
publish date:
2026-08-26 23:14:47ชีวิตของพิมพิกาวนเวียนอยู่กับการทำงานเฉกเช่นเดียวกับในทุก ๆ วัน เช้ามาทำงาน เย็นก็กลับบ้าน ในช่วงวันหยุดก็ใช้เวลาทั้งหมดอยู่กับพี่ชาย ไปเที่ยว ดูหนัง หรือแม้แต่นั่งสังสรรค์ตามประสาพี่น้อง
ตั้งแต่ย้ายเข้ามาอยู่เมืองกรุงพิมพิกาไม่เคยเห็นเพื่อนของจากัวร์เลยสักคน หลายครั้งที่พิมพิกานึกสงสัยว่าพี่ชายเธอจะไม่มีเพื่อนที่เมืองกรุงเลยเหรอก็ในเมื่อเขามาใช้ชีวิตอยู่ที่นี่ตั้งหลายปี หลายครั้งที่เธอตั้งคำถามและคิดหาคำตอบเจอจึงถามจากัวร์ไปตรง ๆ ว่าทำไมเธอถึงไม่เห็นเพื่อนของเขาเลย พี่ชายของเธอไม่มีเพื่อนเหรอ ซึ่งคำตอบที่ได้ก็คือ “เคยมี” แม้จะมึนงงกับคำตอบที่ได้รับแต่พิมพิกาก็ไม่คิดซักไซ้อะไรไปมากกว่านี้เมื่อเธอได้เห็นสีหน้าที่ไม่สู้ดีนักของพี่ชายหรือแม้แต่แววตาที่เต็มไปด้วยความเศร้าหมอง พิมพิกาไม่รู้ว่าจากัวร์มีเรื่องราวใดในใจ แต่พิมพิกาก็รับรู้ได้ว่ามันเป็นเรื่องที่ทำให้จากัวร์เจ็บปวดมาก “พิม” “……..” “พิมพิกา” “คะ บอส” พิมพิกาสะดุ้งตัวตกใจก่อนจะละล่ำละลักตอบพายัพที่กำลังยืนกอดอกมองเธออยู่ “เหม่ออะไร เธอคิดอะไรอยู่” พายัพเลิกคิ้วถามมองหญิงสาวด้วยความสงสัยเมื่อเขาเรียกเธอนานมาก แต่เธอก็ไม่คิดจะสนใจเอาแต่นั่งเหม่ออยู่ได้เหมือนคนมีเรื่องหนักใจอยู่อย่างไรอย่างงั้นเลย “ฉันก็คิดอะไรไปเรื่อยเปื่อยนั่นแหละค่ะ ว่าแต่บอสมีเรื่องอะไรจะใช้พิมไหมคะ” พิมพิกาตอบปัดออกไป ถามถึงความต้องการของใครอีกคนที่ทำให้เขามาอยู่ยืนอยู่ตรงนี้ “ผมต้องการตรวจดูใบออเดอร์สินค้าที่คลับBXLมาสั่งสินค้าเมื่ออาทิตย์ก่อน คุณช่วยหาให้หน่อยผมหน่อยนะ” “แค่นี้ใช่ไหมคะ” “ขอกาแฟสักแก้วด้วยแล้วกัน” “ได้เลยค่ะบอส” สั่งงานเสร็จพายัพก็เดินกลับเข้าห้องทำงานของตัวเองไป เช่นเดียวกับพิมพิกาที่เริ่มลงมือหาใบออเดอร์ที่พายัพต้องการ อีกทั้งยังต้องชงกาแฟให้กับชายหนุ่มเมื่อได้ทั้งสองอย่างตามที่ชายหนุ่มสั่งพิมพิกาก็เดินเอาเข้ามาให้พายัพในห้องทำงาน เมื่อวางแก้วกาแฟลงอย่างเบามือพร้อมกับวางเอกสารในมือลงตรงหน้าของพายัพ “เรียบร้อยแล้วค่ะบอส” “คุยไปเตรียมตัวนะเราต้องเข้าไปคุยเรื่องออเดอร์ที่คลับด้วยกัน” พิมพิกาขมวดคิ้วมุ่นเมื่อได้ยินพายัพพูดอย่างนั้น “คะ” เอ่ยถามเขาอย่างไม่เข้าใจ เพราะหน้าที่นี้มันเป็นของภพนินิจไม่ใช่หรือไง “ไอ้ภพมันไม่อยู่” “อ๋อค่ะ” พิมพิกาว่าอย่างเข้าใจ เมื่อคุยทุกอย่างเข้าใจตรงกัน ต่างคนก็ต่างแยกย้ายไปทำหน้าที่ของตัวเองต่อ พอถึงเวลาเลิกงานเธอก็เก็บกระเป๋ารอพายัพเพื่อที่จะไปคุยเรื่องออเดอร์สินค้าที่ผิดพลาดที่คลับด้วยกัน ในระหว่างที่ยืนรอพายัพอยู่นั้นพิมพิกาก็ไม่ลืมที่จะกดโทรไปหาจากัวร์บอกเขาให้ทราบว่าวันนี้เธออาจจะกลับบ้านดึกเนื่องจากมีคุยงานต่อ จากัวร์: จะกลับเองหรือให้พี่ไปรับ “หนูกลับเองได้ค่ะ เดี๋ยวนั่งแท็กซี่กลับเอง” จากัวร์: มันดึกไหมล่ะ ถ้ามันดึกก็ทักมาหรือโทรมาก็ได้เดี๋ยวพี่ไปรับเอง ดึกแล้วนั่งแท็กซี่กลับคนเดียวมันอันตรายพี่เป็นห่วง “หนูโตแล้วนะ” จากัวร์: โตแค่ไหนก็ยังเด็กสำหรับพี่อยู่ดี “หึ หนูวางนะ” จากัวร์: ดูแลตัวเองดี ๆ “รับทราบค่ะนายท่าน” จากัวร์: เดี๋ยวเหอะ พิมพิการีบกดวางสายเนื่องจากกลัวว่าผู้เป็นพี่ชายจะดุเธอไปมากกว่านี้ เธออมยิ้มให้กับโทรศัพท์ตัวเองเบา ๆ ให้กับความน่ารักของจากัวร์ “ยิ้มน้อยยิ้มใหญ่อะไร คุยกับใครน่ะเมื่อกี้แฟนเหรอ” พิมพิกาสะดุ้งตัวตกใจเมื่อจู่ ๆ พายัพก็เดินเข้ามาทักแบบไม่ให้สุ่มให้เสียง “แฟนเฟ้ออะไรกันคะ พิมไม่มีแฟนหรอกค่ะ” พิมพิกาตอบปัดพลางเก็บโทรศัพท์มือถือเข้ากระเป๋ากลับมายืนตัวตรงจ้องหน้าพายัพ “แล้วเมื่อกี้เธอคุยกับใคร” คุยกับใครแล้วมันเกี่ยวอะไรกับเขา ทำไมพายัพต้องมายืนจ้องหน้าเธอด้วยสายตาที่พร้อมจะกินเลือดกินเนื้อขนาดนั้น ทำเหมือนโกรธกันมาตั้งแต่ชาติปางก่อน แล้วถ้าเขาโกรธ เขาโกรธเธอเรื่องอะไร โกรธเธอที่คุยโทรศัพท์ หรือโกรธที่เธอคุยกับใคร แต่ไม่ว่ามันจะเป็นข้อหนึ่งหรือข้อสองเธอก็ไม่เห็นว่ามันจะมีข้อไหนที่เกี่ยวข้องกับพายัพ “คุยกับพี่ชายค่ะ บอสมีอะไรไหมคะ” พิมพิกาว่าอย่างนึกรำคาญในตัวพายัพ “ไม่มี” เขาตอบเสียงเรียบนิ่งก่อนจะออกแรงเดินนำพิมพิกาไปที่ลิฟต์ พลันเรียวปากหยักกระตุกยิ้มร้ายกาจออกมาโดยที่พิมพิกาไม่มีทางได้เห็นมัน ในเวลาต่อมาทั้งพายัพและพิมพิกาก็มาอยู่ที่คลับBXL คลับแห่งนี้พิมพิกามาหลายครั้งแล้ว เมื่อก่อนเธอมาที่นี่กับภพพินิจบ่อยจะตายไป หนำซ้ำเจ้าของคลับอย่าง ‘เพทาย’ ก็ยังเป็นเพื่อนสนิทกับภพพินิจและน่าจะเป็นเพื่อนสนิทของพายัพด้วยเช่นกัน “สวัสดีค่ะ” พิมพิกายกมือไหว้สวัสดีเพทายก่อนจะทิ้งตัวนั่งลงโซฟาตัวเดียวกันข้าง ๆ พายัพ “สวัสดีครับ” เช่นเดียวกับเขาที่เอ่ยทักทายเธอกลับ แล้วหันไปพูดคุยกับพายัพเรื่องที่สั่งออเดอร์ผิดพลาด ในขณะที่พิมพิกานั่งฟังอย่างเงียบ ๆ พลันจิบเบียร์ไปด้วย “ทำงานกับไอ้พายัพเป็นไงบ้างครับพิม” จู่ ๆ เพทายก็หันมาถามเธอ “จะพิมให้พูดความจริงเหรอคะ” พิมพิกาว่าพลางกลั้วหัวเราะ “ก็พูดออกมาสิ ฉันก็อยากจะรู้เหมือนกันในสายตาของเธอฉันเป็นคนแบบไหน” พายัพยิ้มร้ายจ้องมองพิมพิกาด้วยแววตานึกสนุก “เผด็จการ จู้จี้จุกจิก แล้วก็ขี้บ่น” พิมพิกาตอบออกไปโดยไม่ต้องคิดทำให้เพทายที่ได้ฟังถึงขั้นระเบิดหัวเราะออกมาด้วยความชอบใจ “มีอีกอย่างที่เธอลืมพูดไป” พายัพแทรกขึ้นมุมปากเผยรอยยิ้มร้าย “อะไรคะ” พิมพิกาทำหน้าไม่เข้าใจ “ฉันชอบจูบเธอ” “บอส” “ฮะ” พิมพิกาเรียกชื่อพายัพเสียงหลงในขณะที่เพทายเองก็ตกอยู่สภาวะนิ่งค้างอย่างคนไม่เชื่อในสิ่งที่ได้ยิน เขารู้ว่าเพื่อนเขามันร้าย แต่ไม่คิดว่ามันจะไม่เว้นเลยแม้กระทั่งเลขา เลขาที่เป็น…… ช่างมันเถอะ แต่ไม่ว่าเลขามันจะเป็นอะไร เป็นใครมันก็ควรเว้นบ้างปะวะ “ทำไมเขินเหรอ” พายัพยังไม่หยุดความร้ายกาจยังมีหน้าก้มลงมากระซิบถามพิมพิกาที่นั่งหน้าแดงก่ำแทบจะมุดหัวลงไปกับโต๊ะไปอยู่ร่อมร่อ “พิมอาย” พิมพิกาตอบเสียงแผ่ว “คนกันเองทั้งนั้นเธอจะอายทำไม ให้ฉันจูบเธอโชว์มันตอนนี้ยังได้เลยเถอะพิม” นั่น! ก็เป็นเพราะคุณมันหน้าด้านไงคุณพายัพ
Latest chapter
หลุมพรางรักนายวายร้าย Episode20
วันเวลาหมุนเปลี่ยนอย่างรวดเร็วรู้ตัวอีกที อีกไม่กี่วันข้างหน้าก็จะถึงวันครบรอบหนึ่งปีของเธอกับพายัพ พิมพิกาคิดหัวแทบแตกว่าจะให้อะไรเป็นของขวัญวันครบรอบให้กับพายัพดี มันเป็นโจทย์ที่ยากมากก็เพราะว่าพายัพมีทุกอย่าง เขาเพรียบพร้อมไปทั้งหน้าที่การงาน และการใช้ชีวิต พิมพิกาจึงไม่รู้ว่าเธอควรให้อะไรเขามันถึงจะดูคู่ควรกับคนอย่างพายัพ แต่ก่อนจะถึงวันครบรอบเพียงไม่กี่วันพิมพิกาดันป่วยหนักซะอย่างนั้น นอนซมเป็นผักเน่าอยู่บนที่นอนมาเป็นอาทิตย์แล้ว “พิม” “หือ” พิมพิกาสะลึมสะลือตื่นขึ้นมาครางตอบพายัพแต่ด้วยความหนักอึ้งทำให้พิมพิกาไม่ได้ลืมตาขึ้นมามองเขา หลายวันมานี้พิมพิกาป่วยบ่อยและจากัวร์เองก็ไม่ได้อยู่บ้าน พายัพจึงให้หญิงสาวมาอยู่ที่คอนโดเขาชั่วคราวเพื่อที่เขาจะได้ดูแลหญิงสาวยามที่เธอป่วย ใบหน้าซีดเซียวราวกับไม่มีเลือดล่อเลี้ยงพาให้ใจพายัพกระตุกด้วยความเป็นห่วงหญิงสาวจับใจ จนเขาต้องปลุกหญิงสาวขึ้นมาทานยาอีกครั้ง ก่อนจะปล่อยให้เธอหลับไป “พิมอยากอ้วกจังเลยค่ะ” พิมพิกาว่าอย่างแผ่วเบา แต่ถึงกระนั้นเขาก็ได้ยินมันเต็มทั้งสองรูหู พายัพหยิบกระโถนที่เขาซื้อเตรียมไว้ยื่นให้พิมพิกา เนื่องจา
หลุมพรางรักนายวายร้าย Episode19
“พิม” “……..” “พิม” “ฮะ” พิมพิกาสะดุ้งโหยงด้วยความตกใจเมื่อจู่ ๆ ก็มีแรงมาสะกิดที่ไหล่ของเธอพร้อมตะโกนเรียกชื่อเธอเสียงดังลั่น “เป็นอะไรฮะ” จากัวร์ถามอย่างห่วงใยพลางลอบสังเกตปฏิกิริยาของน้องสาวเป็นระยะ เขากลับบ้านมาก็เห็นว่าพิมพิกานั่งเหม่ออยู่เรียกชื่อเท่าไรก็เธอก็ไม่ตอบจึงเดินเข้ามาสะกิดไหล่เพื่อให้เธอรู้สึกตัว “กลับมานานแล้วเหรอคะ” แทนที่จะตอบคำถามพี่ชายแต่พิมพิกาเลือกที่จะถามจากัวร์กลับ เธอยกมือขึ้นลูบหน้าลูบตาตัวเองเบา ๆ เพื่อเรียกสติที่หลุดลอยไปให้กลับคืนเข้าร่าง ไม่รู้ตัวเลยว่าเธอนั่งเหม่ออยู่ตรงนี้นานเท่าไรแล้ว และไม่รู้ตั้งแต่เมื่อไหร่กันที่จากัวร์กลับบ้านมา เสียงรถของเขาไม่ดังเข้าหูเธอเลยสักนิด พิมพิกาเอาแต่คิดเรื่องที่ได้เห็นมาก่อนหน้าจนลืมสนใจสิ่งรอบข้างตัวเองไปเลย “ไม่นานเท่าไร ว่าแต่เราเถอะเป็นอะไร พี่เรียกเราตั้งนานแต่เราไม่ได้ยินพี่เลยจนพี่ต้องเดินเข้ามาสะกิด มีเรื่องอะไรรึเปล่า” จากัวร์ลูบไล้ศีรษะพิมพิกาเบา ๆ ราวกับกำลังปลอบประโลมหญิงสาวอยู่ยังไงอย่างนั้น พลางโน้มหน้าลงสบตาเธอและเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนเคล้าเต็มไปด้วยความห่วงใย พิมพิกาเม้มปากแน่
หลุมพรางรักนายวายร้าย Episode18
หลายวันต่อมา หลังจากเหตุการณ์วันนั้นที่พายัพตะคอกใส่พิมพิกา หญิงสาวก็ไม่เคยเซ้าซี้ถามเรื่องส่วนตัวของอีกฝ่ายอีกเลย เธอรู้เท่าที่เขาอยากให้เธอรู้และเจียมตัวเองอยู่เสมอ การกระทำของพายัพในวันนั้นพิมพิกาพยายามทำเป็นเหมือนไม่สนใจ ทำเหมือนไม่รู้สึก แต่ทว่าความจริงแล้วลึก ๆ เธอก็เสียใจและรู้สึกน้อยใจเขาเพียงแต่เธอไม่พูดออกมาก็เท่านั้น เธอกลับมาทำตัวปกติเหมือนอย่างเช่นทุก ๆ วัน กลางวันทำงาน ส่วนกลางคืนก็ไปนอนค้างกับเขาบ้างถ้าพี่ชายเธอต้องทำงานดึกดื่น เรื่องความสัมพันธ์ของเธอกับพายัพยังคงเป็นความลับที่ไม่มีใครรู้ แต่จะไม่มีใครรู้เลยมันก็คงไม่ใช่เพราะภพพินิจ เพทาย หรือแม้แต่อรปรียาก็ต่างรู้ถึงความสัมพันธ์ลับ ๆ นี้ของเธอกับเขา มีเพียงสามคนนี้ที่รู้เท่านั้นเพราะแม้แต่ตัวของจากัวร์เองพิมพิกาก็ไม่เคยบอก พี่ชายของเธอรู้ว่าเธอมีแฟน แต่ไม่รู้ว่าแฟนของเธอคือใคร พายัพ: ใบออเดอร์ลูกค้าอยู่ไหน ส่งมาในเมลให้หน่อยนะ ในขณะที่พิมพิกานั่งเหม่อเสียงข้อความไลน์ก็ดังแจ้งเตือนขึ้นมา เมื่อเธอหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดูก็เห็นว่าเป็นพายัพที่ทักไลน์มาหา พิมพิกาไม่รอช้าที่จะตอบกลับไป พิมพิกา: พิมขอเช็กก่อนนะคะ
หลุมพรางรักนายวายร้าย Episode17
กลับมาถึงห้องพายัพไล่พิมพิกาให้เข้าไปอาบน้ำก่อน ส่วนตัวเขาก็เข้าครัวทำมาอาหารเตรียมไว้ให้เธอแล้วค่อยอาบน้ำทีหลัง อาหารง่าย ๆ ที่พายัพเลือกทำคือข้าวผัดที่พิมพิกาอยากทาน พายัพทำอาหารอย่างขะมักเขม้นเชียวชาญราวกับเชฟมืออาชีพ เขาสามารถทำอาหารได้หลายอย่างและหลายเชื้อชาติเนื่องจากตอนที่พายัพอยู่ต่างประเทศเขาทำอาหารทานเองบ่อยมาก แต่พอกลับมาอยู่ประเทศไทยพายัพก็ใช้เวลาส่วนใหญ่ไปกับการทำงานเขาจึงไม่ค่อยได้ทำอาหารทานเอง ส่วนใหญ่เขาจะสั่งมาหรือไม่ก็ไปทานที่ร้านเองมากกว่า แต่พอมีพิมพิกาเข้ามาดูเหมือนว่าช่วงนี้พายัพจึงได้กลับมาทำอาหารบ่อยขึ้น ข้าวผัดง่าย ๆ อย่างข้าวผัดกุ้งถูกนำมาเทลงจานสองใบอย่างพิถีพิถัน ก่อนที่พายัพจะรับรู้ถึงวงแขนเรียวเล็กที่กอดรัดเขาจากทางด้านหลัง “หอมจัง” คนตัวเล็กชะโงกหน้ามาดูอาหารที่พายัพทำ กลิ่นหอมของข้าวผัดทำท้องของเธอร้องประท้วงออกมาด้วยความหิว “หอมจริง” พายัพหันกลับมาพูดกับหญิงสาว ริมฝีปากหยักของของเขาบิดยิ้ม “หมายถึงพิม” พิมพิกายิ้มกรุ้มกริ่มอย่างรู้ทัน คราวนี้เขาไม่ได้แอ้มเธอหรอกเพราะเธอรู้ทัน มุกที่เขามักจะเล่นอยู่ประจำทุกครั้งเธอรู้ทันมันหมดแล้ว “เป
หลุมพรางรักนายวายร้าย Episode16
เมื่อวันหยุดพี่ชายอย่างจากัวร์ไปเที่ยวกางเต็นท์กับพวกลูกน้องที่ร้าน พิมพิกาจึงถือโอกาสนี้มานอนที่ห้องของพายัพเมื่อคืน เช้านี้เขาและเธอจึงได้มีโอกาสมาวิ่งออกกำลังกายด้วยกันที่สวนสาธารณะใกล้ ๆ คอนโดของพายัพ เขาและเธอวิ่งเคียงคู่กันไปตามทางอย่างไม่เร่งรีบนัก ลมหายใจของพิมพิกาหอบหนักเพราะนานมากแล้วที่เธอไม่ได้มาทำอะไรแบบนี้ ครั้งล่าสุดที่วิ่งเท่าที่เธอจำได้ก็น่าจะเป็นตอนติดกีฬาสีของโรงเรียนเมื่อตอนมัธยมต้น และหลังจากนั้นเธอก็ไม่เคยทำอะไรแบบนี้อีกเลยด้วยเหตุผลง่าย ๆ คือเหนื่อย แต่เพื่อผู้ชายวันนี้เธอขอสู้ตายแล้วกัน คิดได้ดังนั้นพิมพิกาก็ออกแรงวิ่งให้เร็วขึ้นอีกนิดเพราะต้องการวิ่งให้รอบสวนสาธารณะแห่งนี้เร็ว ๆ ตอนนี้ร่างกายของเธอค่อนข้างสะบักสะบอมเหงื่อเปียกโชกไปทั้งตัว ที่สำคัญเธอแทบจะลงไปนอนกับพื้นอยู่ร่อมร่อ สภาพของหญิงสาวช่างแตกต่างกับชายหนุ่มยิ่งนัก เพราะนอกจากเหงื่อที่ท่วมตัวของพายัพเขาก็ไม่แสดงท่าทีอย่างอื่นออกมาอีกเลย “เหนื่อยแทบบ้า” พิมพิกาทิ้งตัวนั่งลงบนเก้าอี้แรง ๆ พร้อมหอบหายใจหนักยื่นมือไปรับขวดน้ำจากมือของพายัพกระดกดื่มอย่างกระหาย ในระหว่างนั้นพายัพที่ยืนอยู่ก็สังเกตเห
หลุมพรางรักนายวายร้าย Episode15
ใบหล่อหล่อเหลาประดับไปด้วยรอยยิ้มพราวเสน่ห์ขับให้พายัพเวอร์ชั่นนี้มันยากจะต้านทานเสียเหลือเกิน ทั้งคำพูดทั้งการกระทำของพายัพพาหัวใจพิมพิกาสั่นระรัวเสมือนกลองชุดใหญ่ ใบหน้านวลขาวขึ้นสีแดงระเรื่อด้วยความเขินอายจนต้องเบือนหนีสายตาคมกริบของพายัพที่มองมาแต่แล้วพิมพิกาก็ต้องสะดุ้งเมื่อสายตาของเธอดันเหลือบไปเห็นคู่รักชาวต่างชาติกำลังจูบดูดปากกันอย่างดูดดื่มเธอจึงต้องรีบเบือนหน้าหลบหันมาสบตากับพายัพอย่างเลี่ยงไม่ได้ “หึ” เสียงทุ้มเค้นหัวเราะออกมาอย่างเอ็นดูในท่าทีของหญิงสาว ตัวพายัพเองมองเห็นคู่รักคู่นั้นจูบกันอยู่นานแล้วเพียงแค่เขาไม่อยากสนใจ ต่างบ้านต่างเมืองวัฒนธรรมย่อมแตกต่างกันออกไปซึ่งการแสดงความรักในพื้นที่สาธารณะแบบนี้สำหรับบ้านเมืองเขาถือว่าเป็นเรื่องปกติมาก “อะไรเล่า” น้ำเสียงกระเง้ากระงอดของหญิงสาวทำให้เธอน่าเอ็นดูยิ่งกว่าเก่าจนพายัพอยากจะจับเธอมาฟัดแก้มจนช้ำ “อยากจูบแบบนั้นไหม” ถามพร้อมยิ้มเจ้าเล่ห์ออกมา “ตลกเหรอคะบอส” ก่อนจะโดนคนตัวเล็กถลึงตาใส่ด้วยความไม่พอใจอย่างที่เขาคิดไว้ “ตอนกลางวันเรายังจูบกันกลางทะเลเลยนะ เธอลืมไปแล้วหรือไง” ยิ่งเห็นว่าเธอหน้าแดงหนัก พายัพก
You may also like
บ่วงเสน่หา คุณชาย อันตราย
ฉี แม่น้ำสายเก่า157.0K viewsไฟรักเร่าร้อน🔥 NC18++
Me'JinJIn92.2K viewsภรรยาในนาม
ชะนีติดมันส์282.0K viewsราตรีสวัสดิ์ เซอร์อาเรส!
หยาน อัน308.8K viewsเมื่อรักกลายเป็นคำตัดสิน
สายธารลับ93 viewsข้าคือแม่นมอันดับหนึ่งแห่งตระกูลหลิน
B.J.BEN/มัฑศิกาญจน/พันสิงห์67 viewsร้าวสัมพันธ์
ลายมะลิ49 viewsเมียเด็กของนายหัวนที
จินต์พิชา239 views
