บทที่ 5

ทั้งที่หลับตาลงเพื่อเตรียมพร้อมกับรับความเจ็บ ทว่าเมื่อลืมตาขึ้นอีกที กลับพบว่าตัวเองล้มตัวลงไปบนพื้นห้องนอนที่มีพรมหนานุ่มรองรับ “อะไรกันเนี่ย นี่มันอะไรกัน”

จิรวรรณโยนกำไลในมือทิ้งไป มันกลิ้งไปหยุดอยู่ที่มุมห้อง หญิงสาวมองมันอย่างหวาดๆ ก่อนจะงอเข่าขึ้นแล้วนั่งซบหน้าลงกอดตัวเองนิ่ง หากจะบอกว่าตนคิดไปเอง แต่สัมผัสจากท่อนแขนแข็งแรงของบุรุษแปลกหน้าก็ชัดเจนเหลือเกิน แม้ว่าครั้งนี้จะมองเห็นใบหน้าเขาไม่ชัด ทว่าหน้ากากอันนั้นก็ทำให้จิรวรรณมั่นใจว่า เขาคือบุรุษบนหลังม้าคนนั้น

ทางด้านเสวียนหมิง เขามองหน้ากากในมือนิ่งอย่างใช้ความคิด ร่างของหญิงสาวหายวับไปกับตา ทำให้เขาจ้องเขม็งไปยังบริเวณที่นางเคยยืนอยู่

เขามั่นใจว่านางมิใช่ภูตผีหรือวิญญาณ เพราะสัมผัสจากผิวกายของนางยังคงติดอยู่ที่มือเขา ทว่าเขากลับอธิบายไม่ได้ว่าทำไมนางจึงสามารถล่องหนหายตัวไปเช่นนี้

 ความจริงเขาไม่ได้ตั้งใจจะทำให้นางตกใจเลย เขาเพียงอยากจะถามให้แน่ชัดเท่านั้น ว่านางเป็นคนหรือวิญญาณกันแน่ เหตุใดจึงมีเพียงเขาที่มองเห็นนาง แต่ดูเหมือนว่านางจะตกใจกลัวหน้ากากของเขา จึงได้ตั้งท่าจะวิ่งหนีอย่างเดียว

เมื่อก้มลงมองหน้ากากในมือ อยู่ๆ บทสนทนาระหว่างเขากับอาหญิงกลับผุดขึ้นมาในความทรงจำ

‘วันหน้าหากมีหญิงสาวคนไหนเปิดหน้ากากเจ้าได้ เจ้าก็จับนางขึ้นเกี้ยวเข้าวังเมฆาอัคคีเสียเลย หากวันนั้นมาถึงเจ้าอย่าลืมส่งข่าวมาให้ข้ารู้ด้วยล่ะ ข้าจะมาดูหน้านางสักหน่อย’

นางเอ่ยกับเขาทีเล่นทีจริงทั้งยังหัวเราะอย่างเห็นขำ ทว่านางกลับไม่รู้ว่าเขาเองก็คิดจะทำตามอยู่เหมือนกัน เพราะเขามั่นใจว่าเมื่อใดที่เขาสวมหน้ากาก นอกเหนือจากตัวเขาไม่มีใครมีความสามารถแตะต้องหน้ากากบนใบหน้าของเขาได้

เขาไม่เชื่อว่าโลกนี้จะมีหญิงสาวคนใดทำได้จนกระทั่งเมื่อครู่ “เจ้าเป็นใครกัน”

เสวียนหมิงพึมพำกับตัวเอง ทั้งยังคิดในใจอย่างมาดมั่นว่าหากนางกล้าปรากฏตัวต่อหน้าเขาอีกเป็นครั้งที่สาม เขาจะไม่มีทางปล่อยนางให้หลุดมือไปได้อีกครั้ง

หลังจากไม่ได้นอนเลยทั้งคืนหญิงสาวตัดสินใจห่อกำไลทั้งสองอันนั้นด้วยผ้าเช็ดหน้า ตั้งใจจะไปหาหลวงจีนที่วัด เพราะมั่นใจแล้วว่าตัวเองน่าจะโดนอาถรรพ์บางอย่างเล่นงานเข้าให้แล้ว

“แม่คะ” จิรวรรณกรอกเสียงไปตามสายอย่างอารมณ์ดี หลังจากที่กดโทรศัพท์ไปหามารดาที่อยู่เมืองไทยแล้วมีคนรับสาย

“เป็นยังไงบ้างลูก เมื่อวานไม่เห็นโทรหาแม่เลย”

“หนูไปงานประมูลค่ะ กว่าจะกลับก็ดึกมากแล้ว หนูเจอเรื่องประหลาดๆ ด้วยนะคะ”

“ประหลาดยังไงเหรอลูก”

“หนูเจอกำไลหยกสองอันค่ะ จากนั้นก็มีเรื่องประหลาดเกิดขึ้นสองครั้ง หนูเหมือนเห็นภาพหลอนค่ะ ภาพหลอนของผู้ชายสวมหน้ากาก”

“นอนมากไปหรือเปล่าเราน่ะ”

“เปล่านะคะ หนูเจอแบบอยู่ๆ ก็โผล่มา แล้วก็หายไป แถมภาพรอบๆ ตัวยังเปลี่ยนไปหมด ทั้งที่อยู่ในห้องนอนแต่กลับเห็นภาพป่าทึบ อ้อมีลำธารด้วยนะคะ”

“เพ้อเจ้อใหญ่แล้วนะเรา ดูหนังมากไปละสิ”

“เปล่านะคะแม่ หนูยังคิดเลยว่าโดนผีหลอกหรือเปล่า เลยจะไปที่วัดให้หลวงจีนดูกำไลนี่สักหน่อย”

“ไปวัดหรือ”

“ค่ะ เมื่อคืนไม่ได้นอนเลยทั้งคืน ดีเท่าไหร่แล้วที่ไม่จับไข้” เอ่ยทีเล่นทีจริง ทว่าเอ่ยไม่ทันจบเสียงเบรกรถก็ดังลั่น พร้อมกับเสียงกรีดร้อง

คนขับรถของคฤหาสน์เหยียบเบรกอย่างแรง เมื่อโดนรถบรรทุกอีกคันที่เสียหลักวิ่งพุ่งเข้ามาหา เมื่อคนขับตั้งสติได้เขาเหยียบคันแรงเพื่อหลบ

ทว่าก็ยังช้าไปเพราะรถบรรทุกยังคงชนโดนท้ายคัน ก่อนที่รถจะหมุนคว้างอยู่กลางถนน แล้วชนเข้ากับที่กั้นข้างทางแล้วพลิกคว่ำไปอีกด้าน

ร่างของคนในรถแน่นิ่งไป ทั้งที่ยังมีเข็มขัดนิรภัยรัดอยู่

“ลูกวรรณ เสียงอะไรน่ะลูก ลูกวรรณ” เสียงดังมาจากโทรศัพท์ซึ่งยังไม่ได้กดวาง ทว่าจิรวรรณที่นอนแน่นิ่งในซากรถยนต์ กลับไม่ได้ยินแม้แต่น้อย

คนขับรถของคฤหาสน์เสียชีวิตแล้ว ตอนที่หน่วยกู้ภัยและรถพยาบาลมาถึง ส่วนจิรวรรณนั้นยังมีลมหายใจอยู่ หญิงสาวอาการหนักมาก ทั้งยังไม่รู้สึกตัวเลยกระทั่งถึงโรงพยาบาล

“นี่”

เสียงหนึ่งเรียกจากด้านหลัง ทว่าเมื่อหันไปมองกลับพบว่าเป็นเด็กสาวคนหนึ่ง

จิรวรรณขมวดคิ้วเมื่อใบหน้าของเด็กคนนั้นเหมือนกับตนอย่างกับคนคนเดียวกัน เพียงแต่ดูแล้วเด็กสาวคนนั้นน่าจะอายุน้อยกว่าตนหลายปี “เธอเป็นใคร” จิรวรรณโน้มตัวลงมาถามคนตัวเล็กกว่า

“ข้าหรือ ข้าชื่อไป๋อวี้หลัน” เด็กสาวตอบ ไป๋อวี้หลันก็ชื่อจีนของเธอเองนี่นา เด็กคนนี้กำลังเล่นตลกอะไรกัน

“ไปสิ ไปทางนั้นน่ะ”

“ไปไหนฉันกำลังจะไปที่วัดนี่” จิรวรรณเอ่ยถามแต่ก็นึกบางอย่างขึ้นมาได้

“ตอนนี้ไปที่วัดไม่ได้แล้วละ” เด็กสาวคนนั้นยิ้มให้ “ไปทางนั้นดีกว่า อย่าไปที่วัดเลยนะ”

“ทำไมละ”

“เชื่อข้า อย่าไปทางนั้นเลย มาทางนี้เถอะ”

เด็กสาวที่ชื่อไป๋อวี้หลันยื่นมือออกมา จับจูงมือของหญิงสาวให้ออกเดินไปตามทางที่ชี้บอก จิรวรรณไม่เข้าใจเลยจริงๆ ว่าทำไมตนถึงได้อาลัยอาวรณ์ฝั่งตรงข้ามนัก

อัญชลียืนอยู่หน้าเตียงคนเจ็บในโรงพยาบาล ด้วยใบหน้าอิดโรย นางเพิ่งจะบินมาถึงปักกิ่งเมื่อเช้า และตรงมายังโรงพยาบาลปักกิ่งทันทีที่ลงเครื่อง

หลังจากที่ได้ข่าวอุบัติเหตุของบุตรสาวเมื่อสองวันก่อน ก็ไม่เป็นอันกินอันนอนเลย เพราะความเป็นห่วง เสียงกรีดร้องของบุตรสาวยังคงกึกก้องอยู่ในหัวคนเป็นแม่ จนทำให้รู้สึกใจคอไม่ค่อยดี