บทที่ 4

“เจ้าไม่เห็นนางหรือ หญิงสาวในชุดประหลาดตาสีเขียวเมื่อครู่ นางยืนอยู่ตรงนี้ ข้างๆ ข้า” เสวียนหมิงขมวดคิ้ว เขาเห็นภาพลวงตาหรอกหรือ

ถังหานเยวี่ยมองไปรอบๆ อีกครั้ง ทว่าไม่ว่าจะมองหาเท่าไร ก็ไม่มีสิ่งมีชีวิตใดอยู่อื่น นอกจากสัตว์น้อยใหญ่ที่กำลังส่งเสียงอยู่ในป่า

เสวียนหมิงได้แต่ขมวดคิ้วจากนั้นก็ควบม้าออกไป ในใจของเขายังคงสงสัยตัวตนของหญิงสาวผู้นั้น

…หรือว่านางจะเป็นเพียงวิญญาณ

ขณะเดียวกันนั้นจิรวรรณก็ต้องรั้งมือกลับเมื่อพบว่า แผงคอม้าที่ตนลูบเมื่อครู่กลับกลายเป็นผนังพิพิธภัณฑ์แทน “นี่มันอะไรเนี่ย” หญิงสาวบ่นกับตัวเองเบาๆ ทั้งยังก้มลงมองกล่องกำไลและกำไลที่ยังคงอยู่ในมือ

“คุณหนูครับ”

เสียงของทนายประจำตระกูลทำให้ได้สติกลับมา หญิงสาวยื่นกำไลทั้งสองให้กับเขา ทั้งยังถามหาเจ้าของ ทว่าไม่ว่าจะตามหาเช่นไรก็ไม่มีผู้ใดอ้างสิทธิ์ความเป็นเจ้าของ ทนายประจำตระกูลจึงได้แต่เก็บเอาไว้ในตู้ ซึ่งเป็นสถานที่เก็บสิ่งของที่ลูกค้าทำหาย หรือลืมเอาไว้

จิรวรรณกลับมาถึงบ้านด้วยความอ่อนเพลีย เรื่องที่เกิดกับตนที่พิพิธภัณฑ์นั้น แน่นอนว่าหญิงสาวไม่กล้าที่จะบอกใคร ตอนที่กำลังจะเตรียมตัวเข้านอนนั้นเอง กำไลทั้งสองกลับวางอยู่บนเตียงนอน!!!

หญิงสาวขนลุกซู่ก่อนที่จะมองซ้ายขวา ในใจกำลังคิดว่ากำไลนี้มีอาถรรพ์อะไรหรือเปล่า เพราะเห็นกับตาตอนที่เจ้าหน้าที่พิพิธภัณฑ์เข้าไปในตู้ ซึ่งเป็นที่เก็บสิ่งของที่ลูกค้าทำหาย

เมื่อมองแล้วแน่ใจว่าในห้องไม่มีใครแน่ๆ จิรวรรณจึงค่อยๆ เดินเข้าไป เพื่อดูให้แน่ใจว่าใช่กำไลอันเดียวกันกับอันที่ตนเห็นก่อนหน้านี้ และก็ต้องใจหายวาบเพราะบทกลอนที่แกะสลักมันคือบทกลอนอันเดียวกัน 

กำไลสองวง วงหนึ่งสมบูรณ์ วงหนึ่งแตกหัก คืออันเดียวกับอันที่ตนเห็นในพิพิธภัณฑ์ไม่ผิดแน่ “อะไรกันเนี่ย”

หญิงสาวยื่นมือออกไปดึงชายผ้านวมขึ้นมาปิดกำไลสองวงนั้นเอาไว้ด้วยความหวาดกลัว เกิดมายังไม่เคยเจอเรื่องอะไรที่ลี้ลับ หาคำอธิบายไม่ได้แบบนี้มาก่อนเลย

สายตาหวาดหวั่นมองผ้านวมที่ตนเพิ่งจะดึงขึ้นมาปิดนั้นหวาดๆ “เพี้ยงจงหายไป” เอ่ยก่อนจะค่อยๆ แง้มมันขึ้น กำไลสองวงนั้นยังวางอยู่ที่เดิม “อย่ามาหลอกหลอนลูกช้างเลยนะ ลูกช้างจะทำบุญอุทิศส่วนกุศลไปให้”

จิรวรรณมองหาอะไรบางอย่างเพื่อจะใส่กำไลนั้นเอาไว้ ทว่าเมื่อใช้ปากกาสอดเข้ากับกำไลวงที่สมบูรณ์ขึ้น ตัวหนังสือบทกลอนบนกำไลกลับคล้ายส่องแสงออกมา “เอ๋ ลอร์ดอ็อฟเดอะริงหรือไง”

ด้วยความสงสัยหญิงสาวจึงก้มลงมองอีกครั้ง เพราะคิดว่าตัวเองตาฝาด ในตอนที่มือเล็กจับกำไลวงนั้นขึ้นมานั่นเอง แสงสีเขียวก็สว่างวาบขึ้นมาอีกครั้ง

ร่างในชุดนอนเสื้อฮูดดี้ลายฟองน้ำชื่อดังสีเหลืองยืนงงอยู่สักครู่ เมื่อพบว่าภาพของห้องนอนกว้างขวางของตนเอง เปลี่ยนเป็นบรรยากาศมืดมิดริมลำธารแทน

จิรวรรณกลอกตาไปมาเพื่อมองรอบกาย ในใจก็พยายามตั้งนโมสามจบ ก่อนที่หญิงสาวจะสูดลมหายใจเข้าออกอย่างแรง ทั้งยังหลับตาลง “มันคือความฝัน มันไม่ใช่ความจริง”

ทว่าพอลืมตาขึ้นภาพมืดมิดเบื้องหน้ากลับยังคงอยู่

หญิงสาวขยับขาไปมา รู้สึกได้ว่ายุงและแมลงต่างๆ กำลังรับรู้การมาถึงของตน เมื่อก้มลงมองท่อนล่างของตนก็แทบจะร้องไห้ กางเกงขาสั้น รองเท้าแตะลายน้องหมาสำหรับสวมอยู่บ้าน

แน่ละสิ…ก็หญิงสาวกำลังเตรียมตัวเข้านอนนี่นา

“เอาละ มาก็มาแล้ว ตอนนี้จะเอาไง พากลับได้ยัง” ยกกำไลที่ยังคงอยู่ในมือขึ้นมามอง ทั้งยังอดที่จะโมโหขึ้นมาไม่ได้

“เจ้าเป็นใคร”

เสียงทุ้มที่ดังอยู่ข้างหลังทำให้สะดุ้งสุดตัว หญิงสาวหันขวับกลับไปมองทันที ในเงามืดนั้นร่างสูงของบุรุษยืนอยู่ห่างไปไม่กี่ก้าว เขาสวมชุดคลุมยาวสีขาวสะอาดทั้งตัว อีกทั้งบนใบหน้ายังมีหน้ากากปิดบังเอาไว้

หญิงสาวอ้ากรีดร้องออกมาสุดเสียง “กรี๊ด!” ไม่แหกปากอย่างเดียวแต่ยังหันหลังกลับพร้อมกับออกวิ่งไปจากตรงนั้นทันที “ผีหลอก!!!”

ลมหอบหนึ่งวูบเข้ามาร่างเล็กก็ถูกยกลอยขึ้นจากพื้น ทั้งที่เพิ่งจะก้าวเท้าออกไป เมื่อก้มลงมองรอบเอวคอด ก็พบสองมือแกร่งของบุรุษสวมหน้ากาก กำลังกอดรัดอยู่จากทางด้านหลัง “ปล่อยนะ!!”

จิรวรรณหวีดร้อง มือสองข้างพยายามแงะท่อนแขนนั้น ส่วนขาทั้งสองข้างก็เหวี่ยงไปมาเพื่อให้หลุดจากการเกาะกุม เมื่อเห็นว่าไม่ได้ผลก็โขกศีรษะไปด้านหลังอย่างแรง จนกระแทกเข้ากับปลายคางของเขา

“บ้าจริง” เสวียนหมิงสบถออกมาเบาๆ เขากำลังอยู่ในระหว่างการเดินทางไปเมืองเลี่ยอู่ ในตอนที่เขากำลังหยุดพักค้างแรมและคิดจะมาอาบน้ำที่ลำธารนั้น หญิงสาวผู้นี้ก็ปรากฏขึ้นเป็นครั้งที่สอง

คราแรกเขาคิดว่านางเป็นเพียงภาพลวงตา แต่ตอนนี้เขามั่นใจแล้วว่านางไม่ใช่ภาพลวงตา ภูตผี หรือวิญญาณ ในเมื่อเขาสามารถแตะต้องตัวนางได้

“หยุดดิ้นได้แล้ว” เสวียนหมิงสบถ

แต่มีหรือที่หญิงสาวจะยอมเชื่อฟัง มือข้างที่ไม่ได้ถือกำไลป่ายปัดมาด้านหลัง ดึงทึ้งบางอย่างติดมือมาด้วย และรู้สึกได้ว่าร่างสูงของเขาชะงักไปเล็กน้อย ทั้งยังปล่อยแขนที่รัดร่างนางเอาไว้

จิรวรรณก้าวออกมาให้ห่างจากตัวเขาเล็กน้อย อารามตกใจและสติแตก ทำให้หลักล้มลงไปกองกับพื้น เมื่อเงยหน้าขึ้นมามองเขาคิ้วเรียวก็ขมวดมุ่น บางอย่างที่ดึงติดมือมาทำให้คนทั้งสองมองกันและกันอย่างตกตะลึง

หน้ากากสีดำวาววับของเขา ตอนนี้มันมาอยู่ในมือของหญิงสาวเสียแล้ว…

“คืนมันให้ข้า” เสียงเข้มเอ่ยขึ้น เขาหันหลังให้กับแสงจันทร์ที่มีเพียงน้อยนิด

จิรวรรณมองไม่เห็นใบหน้าของเขา เงาร่างของเขาที่กำลังก้าวเข้ามา ดูน่ากลัวยิ่งกระทั่งทำให้หญิงสาวตัวสั่นเทา ยิ่งเงาร่างของเขาก้าวเข้ามาใกล้ แรงกดดันก็ยิ่งเพิ่มพูน

 หญิงสาวตัดสินใจขว้างหน้ากากนั้นคืนให้เขา พร้อมกับลุกขึ้นตั้งใจจะวิ่งหนีเขาไปให้ไกลที่สุด ทว่าก้าวไปได้เพียงก้าวเดียวก็ล้มลงไปอีก