บทที่ 6

ภาพร่างเล็กที่นอนอยู่บนเตียงคนไข้ มีสายระโยงระยางทั้งเลือดและน้ำเกลือทำให้รู้สึกใจหาย หมอบอกว่าจิรวรรณพ้นขีดอันตรายแล้ว เพียงแต่ยังไม่รู้สึกตัวตื่นขึ้นมาเท่านั้น

“ลูกวรรณแม่มาแล้ว ตื่นสิลูก นอนขี้เซาอีกแล้วนะ ต้องให้แม่มาปลุกทุกทีเลย ตื่นได้แล้วจ้ะลูกรัก”

อัญชลีลูบไล้ใบหน้าบุตรสาวด้วยความรักใคร่ ใบหน้าของนางปรากฏรอยยิ้ม ทว่าน้ำตากลับไหลออกมาอาบแก้มสองข้างไม่หยุด

“โอ้ย” จิรวรรณลุกขึ้นนั่งอย่างลำบากยากเย็น รู้สึกมึนงงทั้งยังเจ็บไปทั้งตัว ดวงตากะพริบตาปริบๆ แล้วหันมองซ้ายขวา “คราวนี้อะไรอีกละ” เอ่ยเสียงดังเมื่อพบว่าตนนั่งอยู่กลางป่าอีกแล้ว

“ไป๋อวี้หลัน” มองหาเด็กสาวที่จูงมือตนเดินมาเมื่อครู่ ทว่ารอบกายกลับไม่มีใครสักคน

เสียงกรีดร้องขอความช่วยเหลือของผู้หญิงดังแว่วมา จิรวรรณพยายามเงี่ยหูฟัง ทั้งยังเดินเข้าไปยังทิศทางของเสียง ยิ่งเดินไปเสียงก็ยิ่งชัดเจนขึ้น ทั้งยังมีเสียงของผู้ชายแว่วมา ดังนั้นจึงยิ่งเร่งฝีเท้าให้เร็วขึ้น

ไม่นานก็พบร่างสูงใหญ่ของบุรุษคร่อมอยู่บนร่างของหญิงสาวเจ้าของเสียง หญิงสาวไม่รอช้าคว้าท่อนไม้อันใหญ่ที่วางระเกะระกะอยู่ไม่ไกลจากเท้า แล้วค่อยๆ ย่องเข้าไปด้านหลังไม่ให้เขารู้ตัว ก่อนจะฟาดลงไปเต็มแรง

เขาชะงักก่อนที่ร่างทั้งร่างที่แน่นิ่งไปจะทับลงบนตัวหญิงสาวอีกคน ซึ่งบัดนี้กำลังอ้าปากค้างมองมายังคนที่ถือท่อนไม้อยู่

 “อวี้เอ๋อ” ไป๋ซู่ซินรีบลุกขึ้นมาอย่างเสียขวัญ ก่อนจะพุ่งเข้ามากอดร่างเล็กกว่าเอาไว้ จิรวรรณขมวดคิ้วเมื่อพบว่าหญิงสาวนางนั้นสูงกว่าตนเกือบช่วงศีรษะ

“เจ้าไม่เป็นอะไร ข้าขอโทษด้วย ข้าไม่คิดว่าเขาจะหลอกเราออกมา เขาเพียงบอกว่าอยากพบข้าเป็นครั้งสุดท้าย ก่อนที่ข้าจะเดินทางไปเมืองหลวง ข้านึกว่าเจ้าจะตายไปเสียแล้ว เขา เขาบีบคอเจ้า”

หญิงสาวนางนั้นยังพูดไม่หยุด ทั้งยังมองสำรวจจิรวรรณตั้งแต่หัวจรดเท้า

“คุณเป็นใคร”

“อวี้เอ๋อ เจ้าเป็นอะไรไปน่ะ” เมื่อเห็นท่าทีของเด็กสาวตรงหน้า ไป๋ซู่ซินก็ชะงัก

ใบหน้างงงวยและดวงตาสับสนของอีกฝ่าย คล้ายมองมายังคนไม่รู้จัก ยิ่งทำให้ไป๋ซู่ซินใจเสีย “อวี้เอ๋อนี่ข้าไง พี่ซินเอ๋อของเจ้า” ไป๋ซู่ซินมองใบหน้าน้อยๆ ที่ขมวดคิ้วนั้นแล้วใจหาย แต่ยังไม่ทันได้เอ่ยอะไรต่อ เสียงร้องออกมาเบาๆ ด้วยความเจ็บก็ทำให้ทั้งสองสะดุ้ง

“ขะ เขาฟื้นแล้ว เราต้องรีบหนี หาไม่แล้วเขาอาจจะทำร้ายเราอีก” ไป๋ซู่ซินกลัวลนลาน

หญิงสาวกลอกตาก่อนจะคว้าท่อนไม้ท่อนเดิมขึ้นมา …ฟาดซ้ำลงไปอีกรอบ ไม่ได้ใจร้ายนะแต่เห็นเหตุการณ์เมื่อครู่แล้วมั่นใจว่าเขาต้องเป็นคนไม่ดีแน่ ดังนั้นครั้งนี้จึงลงแรงหนักกว่าเดิม

“จะ…เจ้า” ไป๋ซู่ซินอ้าปากค้าง

“เขาไม่ตายหรอกน่า” เอ่ยจบก็ทิ้งไม้ท่อนนั้นไป ตอนนั้นเองจึงสังเกตว่ามือของตัวเองออกจะเล็กกว่าปกติ เสื้อผ้าก็ไม่ใช่ชุดที่เคยใส่

เมื่อพลิกฝ่ามือขึ้น ไฝสีแดงเม็ดใหญ่ตรงข้างนิ้วก้อยก็ยังคงเด่นชัด แต่กลับไม่มีแผลเป็นที่ข้อมือให้เห็น แผลเป็นที่ได้มาจากการเล่นซนตอนอายุสิบห้า “อะไรกัน”

“อวี้เอ๋อเราไปจากตรงนี้กันก่อนเถิดนะ หากเขาฟื้นขึ้นมาอีกคงแย่”

“อ้อ ได้”

“นั่นเจ้าจะไปไหน”

               “อ้าว ก็เธอบอกว่าจะไปจากตรงนี้ไงละ”

               “พี่หมายถึงกลับบ้านน่ะ บ้านเราอยู่ทางนี้” ไป๋ซู่ซินชี้ไปยังทิศทางตรงข้าม

               “บ้านหรือ” จิรวรรณเอ่ยถามงงๆ ‘แล้วนี่เธอมามีบ้านที่นี่เมื่อไหร่กันละ’

               ไป๋ซู่ซินมองท่าทีที่เปลี่ยนไปของญาติผู้น้องแล้วตกอกตกใจ  โดยปกติแล้วไป๋อวี้หลันจะเป็นคนอ่อนหวานน่ารัก ทั้งยังว่านอนสอนง่าย ถามคำตอบคำ ทว่าไป๋ซู่ซินไม่คุ้นเคยกับไป๋อวี้หลันที่อยู่ตรงหน้าเลยแม้แต่น้อย

               “หรือว่าจะเป็นเพราะโดนทำร้ายเมื่อครู่ พี่ขอโทษนะอวี้เอ๋อ” ไป๋ซู่ซินได้แต่โทษตัวเอง และคิดว่าไป๋อวี้หลันนั้นเป็นเช่นนี้อาจจะเพราะยังคงตกใจกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น

ตระกูลไป๋เป็นตระกูลคหบดีที่ใหญ่ที่สุด และร่ำรวยที่สุดในเมืองเลี่ยอู่ ไป๋ซู่ซินคือคุณหนูใหญ่ของตระกูล นางอายุเพียงสิบเจ็ด ทว่ากลับแตกฉานทั้งศาสตร์และศิลป์แขนงต่างๆ อีกทั้งใบหน้าที่งดงามของนาง ทำให้นางเป็นที่หมายปองของชายหนุ่มทั้งหลายในเมืองเลี่ยอู่

เมื่อเดือนก่อนไป๋จินเป่าซึ่งมีศักดิ์เป็นท่านลุงใหญ่ของนาง ส่งข่าวมาจากเมืองหลวงว่าจ้าวเหวินจิ้ง องค์ชายห้าแคว้นจ้าวพึงพอใจในตัวนาง ทั้งยังส่งแม่สื่อมาตกลงการหมั้นหมายระหว่างนางกับเขา

แม้ว่าจะได้เป็นเพียงชายารอง ทว่าตำแหน่งชายาของท่านอ๋องแคว้นจ้าวกลับดึงดูดคนตระกูลไป๋ยิ่งนัก

เพราะเหตุนี้ไป๋ซู่ซินจึงต้องตัดสัมพันธ์กับหยางไห่ บัณฑิตคนรักของนางที่แอบคบหากันมาถึงสามปี เขานัดแนะนางออกมา ทั้งยังบอกว่าอยากพบเป็นครั้งสุดท้าย

ทว่าไป๋ซู่ซินกลับไม่คิดว่าเขาตั้งใจจะขืนใจนาง ทั้งยังบังคับให้นางหนีไปกับเขา ไม่เช่นนั้นเขาจะฆ่าไป๋อวี้หลันเสีย ตอนแรกนางคิดว่าเขาเพียงขู่จึงปฏิเสธ นางตกใจมากเพราะไม่คาดหยางไห่ถึงกับเข้าไปบีบคอไป๋อวี้หลันจริงๆ

นางพยายามห้ามแล้ว ทว่าสู้แรงของหยางไห่ไม่ได้

เมื่อเห็นว่าไป๋อวี้หลันนิ่งงันไป หยางไห่จึงหันมาหานางแทน เขาลากนางออกห่างมาจากร่างแน่นิ่งของไป๋อวี้หลัน ก่อนที่จะพยายามที่จะขืนใจนาง

กระนั้นไป๋อวี้หลันที่ฟื้นตื่นขึ้นมา ไป๋ซู่ซินกลับรู้สึกว่าอีกฝ่ายนั้นไม่เหมือนเดิม ไม่เพียงแต่แววตาท่าทางเท่านั้น แม้แต่การพูดจาของไป๋อวี้หลันก็ยังแปลกไปด้วย

“อะไรกัน!” จิรวรรณร้องลั่นเมื่อมองเห็นเงาตัวเองในกระจกเงา หลังจากตามไป๋ซู่ซินมาจากชายป่า ก็พบว่าสถานที่แห่งนั้นคือศาลเจ้าบนเขา