LOGINกว่าจะถึงหอพักของริชาก็เกือบตีหนึ่งแล้ว ริชานั้นหลับไปตั้งแต่ช่วงที่เงียบไป ศรีษะเธอเอียงพิงกระจก ลมหายใจสม่ำเสมอ ตอนแรกเขาก็คิดว่าจะปลุก ทว่าพอเห็นสีหน้าตอนหลับก็ทำใจปลุกไม่ลง เขาจึงลองโทรหาเพื่อนของเธอที่ชื่อพราวฟ้า เพราะเขารู้มาว่าสองคนพักอยู่หอเดียวกัน โดยเขาเอาเบอร์พราวฟ้ามาจากพี่รหัสของเธอ พอได้มาแล้วเขาก็โทรหาเธอทันที เสียงรอสายดังอยู่นานกว่าปลายสายจะรับด้วยน้ำเสียงงัวเงีย (ใครอ่ะ โทรมาหาใคร) “แล้วมันเบอร์เธอรึเปล่าล่ะ” (เธอคือใคร) เฟยพ่นลมหายใจออกมาหนัก ๆ กับความกวนของปลายสาย “พราวฟ้า” (ก็ถูกแล้วนิ ว่าแต่โทรมาทำไมตอนนี้ มารยาทนะมีไหม โทรหาคนอื่นดึกขนาดนี้ เป็นพวกโรคจิตรึเปล่า) ร่างสูงถึงกับกำหมัดแน่นกับประโยคนั้นของเธอ “เพื่อนเธอหลับอยู่ในรถฉัน” (รถใคร) “ฉันเป็นพี่รหัสริชา” (นี่พี่เองเหรอ แล้วเพื่อนฉันไปหลับอยู่ที่รถพี่ได้ยังไง มันไปกับพี่ริกเตอร์ไม่ใช่เหรอ) “ยิ่งถามมากจะยิ่งดึกนะ รีบลงมาสิ หรือจะให้ฉันอุ้มไปส่ง” (ห้ามเด็ดขาดนะ ห้ามแตะตัวเพื่อนฉันเด็ดขาด!) สายถูกตัดไปทันที ก่อนเฟยจะถอนหายใจออกมา หันไปมองหน้าของรุ่นน้องสาวที่นอนหลับไม่รู้เรื่อง โดยมือของเขายังวาง
ตอนนี้ทุกอย่างกำลังเป็นไปตามแผนการของเขา ที่ทำแบบนี้เขาไม่ได้มีเจตนาไม่ดีกับริชา เขาแค่อยากสั่งสอนผู้ชายที่เห็นผู้หญิงเป็นของเล่นแบบริกเตอร์เท่านั้น รอยยิ้มที่มุมปากจอมทัพผุดขึ้นมาอีกครั้ง พร้อมกับเหล้าอีกแก้วที่เขายกขึ้นดื่มจนหมด สายตายังคงเหลือบไปมองริชาเป็นระยะ ยิ่งมองเห็นแววตาของเธอสั่นระริก ก็ยิ่งสงสารจับใจที่เธอดันมาตกหลุมพรางผู้ชายแบบริกเตอร์ได้ ส่วนริชานั้นยิ่งเวลาผ่านไป เธอก็ยิ่งสมเพชตัวเองที่ต้องมาตกอยู่ในสภาพที่ไร้ค่าแบบนี้ เป็นเพียงตัวตลกในสายตาทุกคน ตอนนี้ความหวังที่เกมท้าทายบ้า ๆ นี่จะหยุด ดูเหมือนริบหรี่เต็มที เพราะริกเตอร์ยังคงไม่ยอมแพ้ ถึงขนาดดวงตาแดงก่ำ และส่ายศรีษะไปมาหลายครั้ง เขาก็ยังคงสู้ยกแก้วขึ้นดื่มไม่หยุด ในขณะที่จอมทัพนั้นแทบไม่แสดงอาการอะไรเลยด้วยซ้ำ เสียงเชียร์รอบตัวเริ่มเบาลง มีหลายคนลุกออกจากโต๊ะไปเพราะมีอาการเมาและไม่สามารถอดทนดูบทสรุปของเกมนี้ได้ "ไอ้ริกสภาพมึงไม่ไหวแล้ววะ" ธีร์ที่นั่งข้างกัน เข้ามาสะกิดแขนของริกเตอร์ที่เริ่มทิ้งตัวลงบนโต๊ะ "มึงอย่าเสือกไอ้ธีร์ คนที่มึงควรบอกคือไอ้จอมมากกว่า" จอมทัพส่ายหน้าไปมา อาการเมาของเขายังไม่ถึงครึ่งหน
การนั่งในร้านเหล้าคืนนี้ดูเหมือนจะไม่จบง่าย ๆ เพราะยิ่งดึกก็ยิ่งมีคนมาเพิ่มอีกหลายคน เสียงพูดคุยก็เริ่มดังขึ้น หลายคนก็เริ่มมีอาการเมาและเกิดการพูดจาท้าทายกันเกิดขึ้น โดยเฉพาะจอมทัพที่ไม่ค่อยพอใจริกเตอร์อยู่ก่อนแล้ว เลยท้าทายดื่มเหล้าแรง เพราะสองคนนี้ขึ้นชื่อว่าเป็นคนคอแข็งด้วยกันทั้งคู่ ตอนแรกธีร์และบิ๊กบอสก็ไม่เห็นด้วย เพราะกลัวจะมีเรื่อง ทว่าริกเตอร์เองที่มีนิสัยไม่ชอบให้ใครมาลูบคม ก็เลยตอบรับคำท้าทันที “เพียว ๆ แก้วต่อแก้ว ใครน็อกก่อนคือแพ้” จอมทัพเอ่ยกติกาออกมา พลางส่งสายตามองหน้าริชานิ่ง จนริชารู้สึกได้ว่ามีอะไรบางอย่างกำลังจะเกิดขึ้น มือเล็กจึงกำชายกระโปรงแน่น “ถ้าแบบนั้นแล้วคนชนะจะได้อะไรว่ะ” บิ๊กบอสเอ่ยถามด้วยความสงสัย “มันต้องมีของรางวัลคนชนะอยู่แล้ว อยู่ที่ว่าไอ้ริกมันจะกล้าเล่นหรือเปล่า” ริกเตอร์มองหน้าจอมทัพ จากสายตาเขาเห็นมันนั่งมองริชามาสักพักแล้ว แสดงว่าที่มันคิดเกมนี้ขึ้นมา จะต้องเกี่ยวกับริชาแน่นอน ทว่าเขาก็ไม่คิดถอย ในเมื่อมันอยากเล่นเกม เขาก็จะเล่นให้มันดู “งั้นมึงก็บอกมาไอ้จอม ว่าอะไรที่มึงคิดว่ากูไม่กล้าเล่น” จอมทัพยกยิ้มมุมปาก แววตาคมเจ้าเล่ห์ เกมนี้เ
ริกเตอร์พาริชามาที่ร้านเหล้าที่นัดกับกลุ่มเพื่อนของเขา โดยที่ริชาไม่รู้ว่าเขาเป็นคนนัดทุกคนด้วยตัวเอง และที่เลือกร้านเหล้าเพราะรู้ว่าเธอเข้าผับไม่ได้ และอีกอย่างเขาก็แค่อยากให้พวกที่ชอบมาเกาะแกะเธอได้เห็นเสียบ้างว่าเธอเป็นผู้หญิงของใคร จะได้ไม่ต้องเสือกเข้ามายุ่ง! “พี่!!” ริชารีบดึงแขนร่างสูงไว้ทันที เพราะแค่เห็นจำนวนสมาชิกในโต๊ะ เธอก็ตกตะลึงกับภาพนั้น แก้วเหล้าเรียงราย เสียงหัวเราะดังลั่นร้าน ไม่ใช่วงเล็กแบบที่เธอคิด “นี่พี่นัดมาทั้งคณะเลยเหรอ” ริกเตอร์ยกยิ้มมุมปาก เขาอยากบอกเธอว่ามันไม่ใช่แค่คณะของเขา ทว่าเขานัดเพื่อนทุกคณะมาเลยมากกว่า โดยเฉพาะกลุ่มพี่ว๊ากคณะบริหาร ที่เขาให้ธีร์เป็นคนนัดมาให้ “แล้วนั่นพวกพี่จอมนิ” สายตาเธอจับจ้องไปยังกลุ่มที่นั่งปลายโต๊ะ ใบหน้าที่แสนคุ้นเคยที่เพิ่งคุยกันเมื่อตอนเที่ยงโผล่เข้ามา “นี่สนิทกับมันถึงขนาดเรียกจอมเฉย ๆ เลยเหรอวะ” ริชาเม้มปากแน่น เธอก้มมองการแต่งกายของตัวเองในชุดเดรสแขนตุ๊กตาสีฟ้า แล้วได้แต่ส่ายหน้าไปมา ลืมคิดไปเสียสนิทว่ามันไม่เข้ากับการแต่งตัวมาร้านเหล้าแบบนี้เลยสักนิด “ฉันไม่เข้าไปได้ไหม ฉันไม่อยากเจอพวกพี่ว๊าก” “เจอมันแล้วจะ
คนตัวสูงยิ้มออกมา ก่อนจะหยิบโทรศัพท์และเข้าแอปธนาคารและยื่นส่งไปให้เธอ “เอาสิ อยากเอาเท่าไหร่ก็โอนเลย” ริชารับโทรศัพท์มาจากมือของเขา ทว่าพอเธอเห็นจำนวนเงินในแอปธนาคารของเขา เธอก็อ้าปากเหวอไปทันที ไม่ต้องสืบเลยว่าเขารวยมากแค่ไหน เพราะยอดเงินเก้าหลักตรงหน้าบอกเธอหมดทุกอย่าง นิ้วเรียวเล็กแข็งค้างบนหน้าจอไม่กล้ากด เพราะตัวเลขเจ็ดพันก่อนหน้านี้ดูจะเป็นแค่เศษเงินของเขาในทันที "เอาคืนไปค่ะ" ริชาส่งโทรศัพท์คืนให้เขาโดยที่ไม่ได้กดจำนวนเงิน เพราะเอาเข้าจริงเธอก็ไม่กล้า เธอก็แค่อยากประชดเขา แต่ไม่คิดว่าเขาจะให้เธอจริง ๆ หน้าจอยังค้างที่หน้าโอน นิ้วเธอชะงักไปก่อนจะกดยืนยัน “ทำไมไม่เอา” “ฉันไม่อยากได้เงินพี่” ทว่าเพราะหน้าแอปมันค้างอยู่ที่ใส่ยอดเงิน โดยที่เธอได้ใส่เลขบัญชีของตัวเองไว้แล้ว เขาจึงเป็นคนใส่ยอดเงินให้เธอมากกว่าที่เธอขอหลายเท่า นิ้วหัวแม่มือกดยืนยันโดยไม่ถามซ้ำ ติ้ง! เสียงแจ้งเตือนดังขึ้น ริชาเลยหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดู ก่อนจะเห็นยอดเงินถูกโอนเข้ามาที่บัญชีของเธอสามแสนบาท ตัวเลขจำนวนมากกว่าค่าฝังยาคุมหลายเท่า เกินกว่าค่าหอพักทั้งปี เกินกว่าที่เธอเคยเห็นในบัญชีตัวเอง “พี่บ้าไปแล้
ริชาและพราวฟ้าเดินออกไปยืนรอรถที่ป้ายรถเมล์หน้าห้าง ที่ในช่วงเย็นเกือบค่ำแบบนี้มีคนรอแน่นจนแทบไม่มีที่ยืน ปี๊น! ปี๊น! ทว่าในจังหวะที่กำลังรอนั้น ก็ได้ยินเสียงบีบแตร และรถหรูคันสีดำก็มาจอดเทียบฟุตบาทป้ายรถเมล์ทันที ฟิล์มรถยนต์สะท้อนคนที่กำลังยืนรอรถเรียงราย กระจกถูกเลื่อนลง ก่อนที่ใบหน้าหล่อเหลาของริกเตอร์จะโผล่ออกมาด้วยสีหน้าเรียบเฉย “ขึ้นรถ!” ดวงตาคมกริบมองเธอ ก่อนจะสั่งเสียงเข้ม ทว่าริชาก็ยืนนิ่งไม่สนใจเขา ทำเป็นไม่ได้ยินประโยคที่เขาพูด สายตายังจับจ้องมองไปยังถนนด้านข้าง “ฉันบอกให้ขึ้นรถ! ไม่เห็นหรือไงว่ารถเมล์จ่อตูดฉันอยู่” ปี๊นนนนน!!! เสียงบีบแตรดังลั่น พร้อมกับสายตาของคนที่ป้ายรถเมล์ที่หันมามองเธอเป็นตาเดียว มีคนกระซิบกระซาบกัน มีคนถอยออกจากแนวประตูรถเมล์ที่กำลังจะจอด “มึงไปเถอะ รถเมล์จะได้มาจอด” พราวฟ้าเอ่ยขึ้นมา เพราะตอนนี้นอกจากคนที่ยืนรอรถจะมองแล้ว กระเป๋ารถเมล์ก็จ้องเขม็งมาทางนี้ด้วย “แล้วมึงล่ะ” “ไม่ต้องห่วงกูหรอก กูกลับได้สบาย” พราวฟ้าผลักแผ่นหลังเพื่อนให้ไปขึ้นรถ ทำให้ริชารีบเดินออกไปทันที อันที่จริงถ้าเธอไม่เกรงใจรถเมล์ที่มาจอด เธอไม่มีวันขึ้นรถของเขาแน
![My Engineerรักร้ายนายจอมโหด [ต้าร์พินอิน]](https://www.goodnovel.com/pcdist/src/assets/images/book/43949cad-default_cover.png)






