LOGIN
“กรี๊ดดดดดดดดดด เจน!”
เสียงกรีดร้องทำเอาคนกำลังนั่งทำหน้าเครียดอยู่หน้าคอมพิวเตอร์สะดุ้งโหยง รีบกระเด้งตัว เตรียมจะวิ่งไปเช็กสวัสดิภาพของเจ้าของเสียง หากอึดใจต่อมาเธอก็ได้เห็นคนที่มีหน้าตาเหมือนกันแทบทุกประการวิ่งหน้าตั้งลงบันไดมาจากชั้นบนเสียก่อน
“ระวังงงง เดี๋ยวก็ได้กลิ้งตกลงมาหรอกเขม!”
เจณิสตาร้องปรามฝาแฝดของตนด้วยความเป็นห่วงปนระอา แต่ดูเหมือนความดีใจจะมีมากล้นอีกฝ่ายเลยไม่ยอมหยุดซอยขา แถมพอเหลืออีกสองขั้นจะถึงชั้นล่าง ยายน้องตัวดีก็กระโจนข้ามบันไดขั้นที่เหลือ พุ่งมาหาเธอด้วยสีหน้าตื่นเต้นดีใจสุด ๆ
“แก! แก! แก๊!”
“อะไร มีอะไร เรียกจังเลยเนี่ยย”
“ฮี่ฮี่” เขมิกาหัวเราะร่า ทำหน้าเจ้าเล่ห์ก่อนจะยื่นโทรศัพท์มือถือไปข้างหน้า
“ฉันทำได้แล้ว! ฉันทำได้แล้ว เขาเลือกช้านนนนน”
แล้วคนเพิ่งได้รับอีเมลแจ้งว่าผ่านสัมภาษณ์งานก็กระโดดโลดเต้นไปรอบห้องนั่งเล่น สีหน้าเปี่ยมไปด้วยความสุข
ในที่สุดเธอก็ได้งานทำ หลังบริษัทเก่าโดนพิษโควิดเล่นงานจนต้องปิดกิจการ ทำให้เธอกลายเป็นบุคคลว่างงานมานานกว่าครึ่งปี
“ดีใจอะ ดีใจ! ฮืออออ” ปากบอกมือก็คว้าตัวคนคุยด้วย เขย่าเร่า ๆ
“เออ ๆ รู้แล้ว”
เจณิสตาทั้งขำทั้งยินดี หากพร้อมกันนั้นก็เริ่มเวียนหัวเพราะโดนเขย่าจนหัวสั่นหัวคลอนไปหมด
“แล้วนี่เขาให้ไปเริ่มงานเมื่อไร”
“วันที่สามเดือนหน้า”
“ไวแฮะ”
“ไวน่ะดีแล้ว เอาจริง ๆ ฉันอยากเริ่มงานมันตั้งแต่พรุ่งนี้เลยด้วยซ้ำเนี่ย”
“เขม พรุ่งนี้วันเสาร์”
เจณิสตาขัดเสียงเรียบ ก่อนจะหลุดหัวเราะตอนเห็นน้องสาวชะงักไปครู่หนึ่งก็หันมาค้อนตาคว่ำใส่แก้เขิน
“เจน อย่าขัดดิ!”
“อะ ๆ ไม่ขัดละ ดีใจด้วย งั้นวันนี้เราไปฉลองกันดีไหม ไปกินหมูกระทะร้านนั้นกัน”
“ไป!! กำลังจะชวนแกอยู่พอดี รู้ใจมากบีหนึ่ง”
“อะแน่นอน ก็นี่บีสองไง”
เจณิสตาตบมุกกลับ สองพี่น้องสบตากันแวบหนึ่งก็เปล่งเสียงหัวเราะร่าออกมาพร้อมกัน เพราะโตมาด้วยกัน กระทั่งห้องนอนก็เพิ่งมาแยกเอาตอนมหาวิทยาลัย พวกเธอจึงสนิทสนมและรู้ใจกันชนิดมองตาก็ล่วงรู้ถึงความคิดและความต้องการของอีกฝ่าย
และหลายครั้งยังชอบเล่นสนุกด้วยการสลับตัวกันเข้าเรียน เพื่อดูว่าจะมีเพื่อนคนไหนผิดสังเกตหรือไม่ หลาย ๆ คนจึงเรียกพวกเธอว่าบีหนึ่งกับบีสอง เลียนแบบตัวการ์ตูน
เปลี่ยนชุดให้เข้ากับสถานที่เรียบร้อยแล้วสองพี่น้องก็ควงแขนกันขึ้นแท็กซี่แทนที่จะขับรถไปร้านเด็ดร้านประจำซึ่งตั้งอยู่ในซอยเล็ก ๆ ใจกลางเมือง
@ชั่วโมงต่อมา
“โอ๊ย อิ่มจนจะยืนไม่ตรง”
เสียงใส ๆ ร้องบ่น แต่ก้าวเท้าพ้นเขตร้านมาได้ไม่กี่ก้าว คนที่เพิ่งบอกว่าอิ่มก็หวีดร้อง มือชี้ไปทางอีกฟากของถนนแล้วพึมพำว่า
“วันนี้โคตรโชคดีอะ”
เจณิสตาหันไปมองตามแล้วเธอก็ต้องหลุดอมยิ้มเมื่อเห็นว่าสิ่งที่ทำให้น้องสาวฝาแฝดตาลุกวาว คือรถไอศกรีมไผ่หลิวแบรนด์ดัง ส่วนที่บอกว่าโชคดีก็เพราะต่อให้อยากกินและมีเงิน แต่ก็ใช่ว่าจะเจอกันง่าย ๆ เพราะคนขายไม่เคยจอดอยู่เป็นหลักเป็นแหล่ง
“แก! ฉันจะข้ามไปซื้อนะ เอาปะ”
“ไหนเมื่อกี้ใครบอกว่าอิ่ม”
“ฉันหมายถึงอิ่มของคาวย่ะ แล้วตกลงแกจะเอาปะ”
“ไม่เอาอะ ตอนนี้อิ่มจนจะหายใจไม่ออกอยู่แล้ว”
“ตามใจ อย่ามาแย่งฉันกินทีหลังก็แล้วกัน”
“ย่ะ ไอ้น้องงก!”
เจณิสตาตะโกนไล่หลังแล้วส่ายหัวยิ้ม ๆ อาศัยจังหวะที่เขมิการอไอศกรีมเดินเลี้ยวเข้าร้านสะดวกซื้อ ก่อนจะกลับออกมาพร้อมน้ำดื่มและทิชชูเปียก เพราะอีกเดี๋ยวใครบางคนคงร้องหา แต่แล้วในนาทีที่เธอเงยหน้าขึ้นมามองน้องสาวที่ก้าวเท้าเตรียมจะข้ามถนนกลับมาหา เธอก็หุบยิ้มฉับ
“เขม!”
บรี๊น!!!
ชั่วโมงต่อมารถมินิแวนก็แล่นมาถึงร้านอาหารริมน้ำอันเป็นจุดหมายปลายทางของวันนี้ ร้านนี้ไม่ใช่ร้านเด่นดัง ออกจะเป็นร้านลับที่อยู่ไกลถึงชานเมืองเสียด้วยซ้ำเจณิสตาค้นพบมันโดยบังเอิญบนอินเทอร์เน็ต และพอได้ชวนก้องภพมาลองเธอก็ติดใจทั้งบรรยากาศที่ร่มรื่นและรสชาติของอาหารที่อร่อย ราคามิตรภาพแรงเบียดที่ข้างกายและไออุ่นของฝ่ามือที่วางแปะบนสะโพกกลมกลึงดึงความสนใจจากเจณิสตาเพียงครู่ แต่ยังไม่ทันหันไปถามพนักงานก็เดินเข้ามาต้อนรับพร้อมรอยยิ้ม“จองไว้ชื่อคุณก้องภพค่ะ”เธอแจ้งกับพนักงาน ไม่กี่อึดใจอีกฝ่ายก็นำพวกเธอมาส่งยังโต๊ะที่จองไว้ สองสามีภรรยาเลือกนั่งประกบข้างลูกสาวเพื่อสะดวกแก่การดูแลรอยยิ้มบนใบหน้าหวานพลันกว้างขึ้น เมื่อพบว่ามันคือโต๊ะเดิมกับปีที่แล้ว โต๊ะที่เธอเคยบอกว่าชอบวิวจากมุมนี้ที่สุดผิดกับก้องภพที่แววตาดุดันขึ้นหลายส่วน เพราะพบว่านับตั้งแต่ก้าวเท้าเข้าร้านมา ภรรยาของเขาตกเป็นเป้าสายตาชายอื่นถึงสามคู่ฮึ้ย! ลูกก็มา ผัวก็มี ยืนหัวโด่อยู่ข้าง ๆ ด้วยยังจะกล้ามองเมียชาวบ้านอีก!“พี่ก้องจะเอาอะไรเพิ่มไหมคะ”ก้องภพเก็บซ่อนความขุ่นเคืองคนนอกลงทันทีที่ได้ยินเสียงอ่อนหวานของภรรยา เขาจงใจโน้มหน
“คุณแม่ขา อันนี้ดีไหมคะ อุ้ย แต่อันนี้ก็สวย อันนี้ก็ด้วยยย”เสียงใส ๆ ดังเจื้อยแจ้วอยู่ในห้องแต่งตัว เรียกรอยยิ้มเอ็นดูจากหญิงสาวในชุดเดรสสีม่วงอ่อนลายดอกไลแลคที่กำลังยืนเลือกเครื่องประดับให้เข้ากับชุดที่ตนสวมใส่อยู่หลังสวมสร้อยให้ตัวเองสำเร็จ เจณิสตาย่อตัวลงนั่งตรงหน้าร่างเล็กที่ใส่ชุดคล้ายกันกับเธอ ในมือป้อม ๆ เล็ก ๆ มีกิ๊บติดผมอยู่สี่อัน แล้วยิ้มละไม“ไหนนนน วันนี้ลูกพีชอยากติดอันไหนคะ”เธอถามลูกสาวเสียงหวาน เด็กหญิงขมวดคิ้ว ทำหน้าคิดหนัก มองมือซ้ายของตนที มองมือขวาของตนที ครู่หนึ่งก็ถอนหายใจเฮือกใหญ่“ลูกพีชชอบทั้งหมดเลยค่ะ ลูกพีชขอติดทุกอันเลยได้ไหมคะ”คำขอไม่เหลือบ่ากว่าแรง แต่พื้นที่บนศีรษะลูกสาวนั้นไม่น่าพอ แถมบางชิ้นก็ไม่เข้ากับชุดซะด้วยสิ“อืมมมม ถ้าดูจากทรงผมที่ลูกพีชทำวันนี้ แม่ว่าติดสองอันจะสวยที่สุดนะคะ”“งั้นนนนน งั้นลูกพีชติดอันนี้ กับอันนี้ก็ได้ค่ะ ลูกพีชจะได้สวย ๆ เหมือนคุณแม่”เจณิสตาหัวเราะเสียงใส รับกิ๊บติดผมที่มีเพชรล้อมพราวระยับจากมือลูกสาวมาบรรจงติดบนผมสีดำขลับ หนานุ่มหากหยักศกตามธรรมชาติ ก่อนจะก้มไปหอมแก้มนุ่ม ๆ ทั้งซ้ายและขวาอย่างรักใคร่ปนมันเขี้ยวหลังติดเสร
วันเวลาหมุนผ่านไปอย่างรวดเร็ว พริบตาเดียวจากเด็กตัวน้อยที่นอนร้องอ้อแอ้ ชูแขนชูขาอยู่ในเปลเด็ก ก็เติบใหญ่กลายเป็นเด็กหญิงกมลพิชญ์วัยสามขวบที่แสนสดใส แสบซน และมีพลังเหลือล้น“อ๊ายยย จุนพ๊ออออออ”“จะหนีไปไหน มาให้จับซะดี ๆ ฮืมมมมม หรือจะจกพุงดิมดีนะ”“ว๊ากกก พุงดิมไม่อร่อยยยย”เสียงหวีดร้องระคนเสียงหัวเราะเอิ้กอ้ากดังลั่นไปทั่วบริเวณ ขณะที่หนึ่งผู้ใหญ่กำลังวิ่งไล่ตามเด็กหญิงกับเด็กชายไปรอบ ๆ สวนหย่อมหน้าบ้านโดยกติกาของเกมก็คือใครที่เป่ายิงฉุบแพ้จะต้องกลายเป็นหมาป่า ไล่จับคนที่เหลือ และหากแตะได้ใครคนนั้นต้องสลับมาเป็นหมาป่า แล้วคอยไล่จับคนอื่น ๆ แทนซึ่งผลของเกมนี้จบที่คนตัวโตที่สุด ชะลอฝีเท้าลง กลายเป็นหยุดยืนหอบหายใจ“เอ้า ๆ เอายาดมไหมคนแก่!” ดนตร์ตะโกนแซวแล้วหัวเราะร่าเมื่อได้รับสายตาขวางๆ กลับมาจากคนแก่“ไอ้...”เพราะมีเด็ก ๆ อยู่ ต่อให้อยากด่าออกเสียงแค่ไหน ก้องภพก็ทำได้แค่เว้นวรรคแล้วด่าในใจแทน“ก็บอกแล้วว่าให้รีบมีลูก”“นี่ก็รีบสุด ๆ แล้ว” ก้องภพตะโกนแย้ง ชี้หน้าคนยังแซวไม่เลิกอย่างคาดโทษ ก่อนเปลี่ยนเป็นกวักมือเรียก “มานี่เลย มาเปลี่ยนตัวกันได้แล้ว!”กระทั่งได้สลับหน้าที่ก้องภพก็
“แอะ แอ๊~”เสียงร้องไห้จ้าปลุกให้สองชีวิตที่เพิ่งเข้านอนกันเมื่อสามชั่วโมงก่อนถึงกับสะดุ้งเฮือก มือเรียวของคนอยู่ใกล้กว่าเอื้อมไปเปิดโคมไฟที่หัวเตียง ก่อนเธอจะพลิกตัวไปกระซิบบอกคนที่รู้สึกตัวตื่นขึ้นมาพร้อมกัน“เดี๋ยวเจนไปดูลูกเองค่ะ” จากนั้นคุณแม่มือใหม่ที่ยังตื่นไม่เต็มตาก็รีบคลานไปหาร่างเล็กที่กำลังนอนแบะปาก เตะขาไปมาอยู่ในเตียงนอนเด็กอ่อนวินาทีที่สบกับดวงตาใสแป๋วคู่กลมโตที่ถอดแบบมาจากเธอ ขณะที่ส่วนอื่น ๆ บนใบหน้านั้นได้มาจากคนเป็นพ่อ ความเหนื่อยล้าต่าง ๆ ก็สลายหายไปหลายส่วน หญิงสาวส่งยิ้มกว้าง“ว่าไงคะลูกพีชของแม่~”ชื่อเล่นของลูกสาวได้มากจากผลไม้ที่เธอร่ำร้องอยากกินอยู่ตลอดช่วงที่ท้องแก ดวงตาคู่โตเบนมามองตามเสียง และคงเพราะเริ่มจดจำเธอได้แล้ว เสียงร้องจึงแผ่วลง คิ้วที่ขมวดมุ่นค่อย ๆ คลายออก“แอะ~”“โอ๋ ๆ ไม่ร้องน้า หนูหิวใช่ไหมคะ มา ๆ กินนมกันเนอะ”“แอ๊~”เสียงอ้อแอ้ร้องตอบกลับมาอย่างน่าเอ็นดู เจณิสตาอมยิ้ม ก้มไปสอดมือเข้าประคองคอแล้วช้อนก้น อุ้มเจ้าตัวน้อยขึ้นจากเตียงแล้วเดินเลี้ยวไปยังห้องเด็กอ่อนที่ตอนนี้อยู่ในขั้นตกแต่งเพื่อเอาเข้าเต้าทันทีที่ได้ในสิ่งที่ต้องการ ลูกพีชหรือเ
ดิษยะถอนหายใจแรง วางทั้งมีดและผลไม้ในมือลงก่อนเดินไล่เตะน้องชายไปรอบเคาน์เตอร์เสียงโวยวายระคนด่าทอของสามหนุ่มดึงทุกสายตาของสาว ๆ ที่นั่งจับกลุ่มอยู่ที่โซฟาชุด ครั้นพอเห็นผู้ชายตัวโตกำลังไล่หยอกกันเหมือนเด็ก พวกเธอก็หลุดหัวเราะเบา ๆ ก่อนหันกลับมาคุยกันต่อ“แล้วนี่เริ่มแพ้ท้องบ้างหรือยังจ๊ะ”กิติมาเอ่ยถามตามประสาคนเคยผ่านมาก่อนแถมยังแพ้หนักมาก ๆ เมื่อเห็นว่าที่คุณแม่ที่แม้จะอิ่มเอิบขึ้น ทว่าใต้ตาปรากฎร่องรอยของการอดนอนด้วยความเป็นห่วง“ตัวเจนแทบไม่แพ้เลยค่ะพี่ปิ่น”เจณิสตาส่ายหน้ายิ้ม ๆ ก่อนจะพยักพเยิดหน้าไปทางผู้ชายตัวโตที่ยืนคั้นน้ำส้ม ใกล้ ๆ กันมีดิษยะกับดนตร์ที่ตอนนี้สงบศึกเพราะโดนไหว้วานแกมบังคับให้เป็นลูกมือกำลังหั่นผลไม้กันทั้งคู่“คนนู้นต่างหากที่อาการหนัก ทั้งเวียนหัวตอนเช้า ทั้งอารมณ์สวิง”ส่วนตัวเธอนั้นมีการเปลี่ยนแปลงเพียงด้านร่างกาย คัดหน้าอก น้ำหนักขึ้นเพราะเจริญอาหาร และรู้สึกง่วงนอนบ่อย ๆกิติมาได้ยินแบบนั้นก็หัวเราะร่าอย่างอารมณ์ดี“ดี! แพ้ท้องแทนเยอะ ๆ ได้ยิ่งดี หมั่นไส้!”ทว่าเขมิกากลับส่ายหัวหวือ ไม่เห็นด้วย“พี่ปิ่นขา ลืมไปหรือเปล่าว่าถ้าบอสอารมณ์ไม่ดี คนที่จะซวยตอ
หลังจากก้องภพทำคนที่ตามบัญชีโซเซียลของเขาแตกตื่นด้วยการโพสต์ภาพถ่ายสองชายหญิงยืนยิ้มร่า ในมือถือทะเบียนสมรสคู่กันไปแล้วหนึ่งหน เดือนถัดมาชายหนุ่มก็ทำให้เกิดเหตุการณ์นั้นขึ้นอีกครั้งด้วยการประกาศอีกหนึ่งข่าวดีที่ตัวเขาเฝ้ารอมานาน ผ่านภาพสองชายหญิงคู่เดิมกำลังนั่งโอบกันบนโซฟาตัวโต สีหน้าเปี่ยมด้วยความสุขในมือของฝ่ายหญิงมีภาพถ่ายของผลอัลตราซาวด์ พร้อมเขียนแคปชันด้านล่างภาพ สั้น ๆ แต่แสนอบอุ่นหัวใจว่าภาพถ่ายแรกของครอบครัว ‘แสงธนนท์’ แต่ใครจะคิดล่ะว่านอกจากคำยินดีที่หลั่งไหลมาจากทุกสารทิศ บรรดาคนสนิทจะถือโอกาสนี้มามอบของขวัญให้ถึงมือในเย็นวันหยุดสุดสัปดาห์ก้องภพกลอกตามองบน ตอนพบว่าคนที่ยืนอยู่ด้านนอกคือแขกที่ไม่ได้รับเชิญอย่างกิติมา ดนตร์และดิษยะ ทำไมคนพวกนี้ต้องใจตรงกันวันนี้ด้วย!และถึงใจเขาจะไม่อยากรับแขก แต่ก็ทำได้เพียงปล่อยมือจากประตูห้องแล้วเบี่ยงตัวหลบเป็นเชิงอนุญาตให้คนเหล่านั้นเข้ามาในห้องเพราะภรรยาไม่เพียงร้องทักทายด้วยสีหน้าตื่นเต้นดีใจ แต่ช่วงเวลาหวานแหววของเขากับภรรยา กลายเป็นปาร์ตี้ฉลองต้อนรับสมาชิกใหม่นับตั้งแต่เขมิกากับพิมพิบุกมาเยี่ยม พร้อมของกินถุงใหญ่และของขวัญจาก







