บทที่ 4 นิสัยไม่ดี

บทที่ 4 นิสัยไม่ดี

ครืดดด~ ครืดดด~

- MOM CALLING -

(Hi เจนนิส แม่ขอโทษนะคะคนดี ที่เมื่อวานแม่ไม่ได้โทรหาลูกเลย เป็นยังไงบ้างเดินทางเหนื่อยไหมคนเก่งของคุณแม่ แล้วอยู่กับพี่เรย์เดนเจนนิสดื้อกับพี่เขาหรือเปล่า)

กว่าจะโทรหาลูกได้ นึกว่าทิ้งลูกสาวคนนี้ไปซะแล้ว พอโทรมาก็ถามชุดใหญ่เลย ไม่ใช่ว่าฉันไม่อยากโทรหาคุณพ่อคุณแม่นะ แต่ท่านปิดเครื่อง ท่านบอกแค่ว่าจะเป็นฝ่ายโทรหาเอง ฉันก็ไม่เข้าใจเหมือนกัน หลังๆมาทำตัวแปลกกันมาก ท่าทางดูเหมือนกำลังหนีเจ้าหนี้ยังไงยังงั้นแหละ

"คุณแม่ขา… เจนนิสอยากกลับบ้านแล้ว เจนนิสคิดถึงคุณพ่อกับคุณแม่มากๆเลย ทำไมคุณพ่อคุณแม่ต้องให้เจนนิสมาอยู่กับพี่เรย์เดนด้วย"

(โถ่ว~ อดทนหน่อยนะคะคนดีของคุณแม่ อยู่ที่นั้นเจนนิสจะปลอดภัยที่สุดนะคะลูก)

"...ปลอดภัยจากอะไรคะ"

(เอ่อ...คุณแม่หมายถึง พี่เรย์เดนจะสามารถปกป้องหนูได้ ถ้าหากหนูมีปัญหาหรือว่าเจอคนไม่ดีที่นั้นไงค่ะ เจนนิสไม่ได้รู้จักใครเลยนะลูก ถ้ามีอะไรเจนนิสรีบบอกพี่เรย์เดนเลยนะคะ)

ฉันถอนหายใจเฮือกใหญ่ ในความมั่นอกมั่นใจของคุณแม่ที่คิดว่าพี่เรย์เดนจะปกป้องฉันได้ แค่อยู่ใกล้ๆพี่เขาฉันก็รู้สึกเสียวสันหลังวาบแล้ว ฉันไม่กล้ารบกวนพี่เขาขนาดนั้นหรอก แค่นี้ก็เป็นภาระให้พี่เรย์เดนมากพอแล้ว

"คุณแม่ขา...ถ้าเจนนิสคุ้นเคยกับที่นี้แล้ว เจนนิสขอย้ายไปอยู่คนเดียวได้ไหมคะ"

(ไม่ได้นะคะ ไม่ได้เด็ดขาดเลย เจนนิสห้ามอยู่ห่างจากพี่เรย์เดน นี่คือคำสั่งของคุณแม่)

"ทำไมคุณแม่ต้องพูดเสียงดุเจนนิสขนาดนั้นด้วยคะ"

(คุณแม่ขอโทษนะคะ แต่เจนนิสเป็นผู้หญิง การไปอยู่คนเดียวมันอันตราย)

"แต่ว่า…"

(ไม่มีแต่อะไรทั้งนั้นค่ะ เจนนิสรู้แค่เพียงว่าต้องอยู่ที่นั่นกับพี่เรย์เดน ห้ามคุยกับคนแปลกหน้า และอย่าไปไหนมาไหนคนเดียวเด็ดขาด แล้วคุณแม่จะโทรหาใหม่นะคะ รักลูกที่สุด)

"ค่ะ เจนนิสจะปฎิบัติตามในสิ่งที่คุณแม่บอก รักคุณแม่ที่สุดเหมือนกันค่ะ"

ฉันทำอะไรไม่ได้เลยสินะ นอกจากทำตามคำสั่งของคุณแม่ อยู่ที่นี้ก็ยังต้องทำตามกฎของพี่เรย์เดนอีก ชีวิตของฉันไม่ต่างอะไรกับนกน้อยที่อยู่ในกรงเลย เมื่อไหร่ฉันจะมีชีวิตเป็นอิสระสักที

"ทำอะไร?"

เสียงของเรย์เดนทำให้เด็กสาวที่กำลังนอนเล่นอยู่บนโซฟารีบดีดตัวลุกขึ้นอย่างรวดเร็ว

"เอ่อ...คือเมื่อกี้คุณแม่ของเจนนิสโทรมา เจนนิสเลย…" เด็กสาวพูดอย่างไม่เต็มประโยค เพราะเมื่อกี้เธอนอนชันเข่าเล่นโทรศัพท์อยู่บนโซฟาด้วยท่าทางสบาย กลัวว่าพี่เขาจะดุ สายตาพี่เรย์เดนตอนนี้น่ากลัวยิ่งกว่าเสือซะอีก

"นอนคุยกับแม่" มาเฟียหนุ่มช่วยเติมประโยคหลังให้เด็กสาว ก่อนจะเอ่ยคำพูดดูแคลน "ดูท่าทางเธอจะติดสบายน่าดูเลยนะ"

"ไม่ใช่แบบนั้นนะคะ" เด็กสาวรีบโบกมือปฏิเสธอย่างไว พร้อมกับรีบเอ่ยบอกมาเฟียหนุ่ม "เจนนิสสามารถทำงานบ้านได้ทุกอย่างเลยค่ะ"

"แล้วนี่ทำความสะอาดเสร็จแล้ว?"

"เอ่อ...คือว่าเจนนิสเดินสำรวจบริเวณเพนต์เฮาส์ทุกซอกทุกมุมแล้ว ไม่มีตรงไหนสปกรกเลยค่ะ"

"ก็เลยไม่ทำ?"

ก็มันสะอาดแล้วจะให้ฉันทำอะไรอีก

"เจนนิสว่าจะไปทำความสะอาดห้องพักของเจนนิสค่ะ แต่ว่าเจนนิสยังไม่รู้เลยว่าพี่เรย์เดนจะให้เจนนิสพักที่ห้องไหน" เด็กสาวรีบพูดบ่ายเบี่ยงทันที แต่ดูเหมือนว่าเรย์เดนจะรู้ทัน เขาเงียบอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะเอ่ยออกมา

"ตามมา"

"ค่ะ" เด็กสาวจึงรีบไปลากกระเป๋าเดินทางใบใหญ่หลายใบของตัวเองอย่างทุลักทุเลเดินตามมาเฟียหนุ่มไป

พี่เขาไม่คิดจะช่วยฉันหน่อยเหรอ แต่ฉันจะไปคาดหวังอะไรกับคนแบบพี่เรย์เดน หน้าตาพี่เขาก็ไม่ได้ดูใจดีที่จะมีน้ำใจช่วยเหลือเพื่อนมนุษย์ขนาดนั้น อยู่ที่นี้เธอต้องช่วยเหลือตัวเองค่ะเจนนิส

"นี่ห้องเธอ"

WOW! ห้องใหญ่มาก วิวข้างนอกก็สวยมากด้วย แต่แอ๊ะ! ห้องก็สะอาดเอี่ยมเหมือนใหม่ราวกับลูกจัดเตรียมเอาไว้เลยนิ ภาพที่ฉันคิดมันไม่เป็นแบบนี้ แล้วที่พี่เรย์เดนให้ฉันนอนที่โซฟาเมื่อคืนก็แกล้งฉันงั้นสิ นิสัยไม่ดีเลย

"ไหนพี่เรย์เดนบอกว่าจะให้เจนนิสทำความสะอาดเองไงค่ะ แต่ห้องสะอาดเหมือนใหม่มากเลยนะคะ"

"ฉันกลัวว่าจะมีเด็กแถวนี้สำลักฝุ่นตายคาเพนต์เฮาส์ฉัน เกิดกลายเป็นวิญญาณสิงสถิตอยู่ที่นี้ลำบากฉันต้องหาหมอผีมาทำพิธีไล่อีก วุ่นวาย" พูดจบเรย์เดนก็เดินออกจากห้องทันที

พูดอะไรของเขาเนี่ย… แต่ช่างเถอะฉันไม่ใส่ใจหรอก เพราะฉันไม่เข้าใจในสิ่งที่พี่เรย์เดนพูด เจนนิสเดินสำรอบภายในห้องอย่างตื่นเต้น ห้องกว้างขวางสุดๆ ห้องน้ำก็ใหญ่ นี่แหละเซฟโซนที่ดีที่สุดของฉัน จะได้มีแหล่งหลบภัยจากสายตาปีศาจร้ายอย่างพี่เรย์เดน