บทที่ 3 กฎของเรย์เดน

บทที่ 3 กฎของเรย์เดน

ค่ำคืนแรกที่แสนโดดเดี่ยวภายในเพนต์เฮาท์หรูใจกลางเมืองหลวงของประเทศไทย มีเพียงเเสงไฟเล็กๆที่ถูกเปิดเอาไว้อีกมุมหนึ่งส่องผ่านเข้ามา ทำให้เด็กสาวต่างแดนลดความกลัวลงได้บ้าง เจนนิสนั่งกอดเข่าอยู่บนโซฟาเพราะนอนไม่หลับ ดีหน่อยที่ยังได้อาบน้ำ เพราะเคนตะให้แม่บ้านที่คอยดูแลเพนต์เฮาท์พาไป พี่เรย์เดนใจร้ายมากเลยที่ปล่อยให้ฉันนอนที่โซฟาแบบนี้ แถมพรุ่งนี้ยังให้ฉันไปทำความสะอาดห้องที่จะต้องเข้าไปอยู่เองอีกด้วย ทั้งที่ก็มีแม่บ้านคอยดูแลอยู่ตลอด

"ฮือ~…คิดถึงคุณพ่อคุณแม่ คิดถึงบ้าน อยากกลับบ้านแล้ว" เด็กสาวนั่งกอดเข่าร้องไห้เพราะเธอมีอาการ Homesick จากการย้ายที่อยู่อาศัย เธอรู้สึกโดดเดี่ยว ไม่มีที่พึ่งทางใจ ไม่รู้จะหันหน้าไปคุยกับใคร มาเฟียหนุ่มก็เมินเฉยต่อเธอมากถึงแม้ว่าเธอต้องมาอยู่ในความดูแลของเขามันก็ไม่ได้ต่างอะไรกับการอยู่คนเดียวเลย

ไม่นานเด็กสาวก็ผล็อยหลับไปพร้อมกับคาบน้ำตาที่อาบเปื้อนแก้มนวลทั้งสองข้างด้วยความเหนื่อยล้าจากการเดินทาง โดยที่เธอไม่รู้เลยว่ามีดวงตาคมกริบคู่หนึ่ง ที่แอบอยู่ในมุมมืดคอยมองลงมาจากบนชั้นสองอยู่ตลอดเวลา เรย์เดนมองดูเด็กสาวสะอื้นไห้ด้วยแววตาว่างเปล่า เขาไม่ได้มีความรู้สึกสงสารเจนนิสแม้แต่น้อย เพราะไม่ได้อยากมาดูแลเธอตั้งแต่แรก ที่ต้องทำก็เพราะผู้เป็นแม่ขอร้อง

"คนแบบนี้นะเหรอที่ไอ้อีธานมันอย่างได้นักหนา ไม่เห็นว่าเธอจะน่าสนใจตรงไหนเลย อ่อนแอชะมัด" เรย์เดนพูดด้วยน้ำเสียงเย้ยหยัน ที่เขารู้ชื่อคนที่ทำให้เด็กสาวต้องระเห็จระเหินมาที่นี่ เพราะมาเฟียหนุ่มให้มือขวาฝีมือฉกาจอย่างเคนตะไปสืบเรื่องมาเฟียอิตาลีตามที่ผู้เป็นแม่ส่งรูปมาให้ จนทำให้ทราบประวัติทุกอย่างโดยละเอียดภายในเวลาไม่ถึงวัน ตั้งแต่ประวัติแรกเกิด ธุรกิจที่ทำ และลักษณะนิสัย มันชื่ออีธาน เรื่องอำนาจไม่ได้มีความลือเลื่องน่าเกรงขามเลยสักนิด ที่อยู่ในวงการมาเฟียได้เพราะว่ามีแบล็คหนุนหลังให้ ซึ่งเรย์เดนไม่ได้มีความกังวลใดๆ

…

วันต่อมา

"อื้อ~" เจนนิสส่งเสียงงัวเงียตื่น เพราะรับรู้ได้ถึงแสงแดดอ่อนๆมากระทบที่ใบหน้าสะสวย พอลืมตาขึ้นมาก็ต้องตกใจที่เห็นพี่เรย์เดนยืนกอดอกจ้องมาที่ฉันอยู่ด้วยแววตาดุดัน แข็งกร้าว

"ถ้าจะนอนขาดนี้ไม่ตื่นพรุ่งนี้เลยล่ะ" เรย์เดนพูดด้วยน้ำเสียงประชดประชัน ก่อนจะบ่นเด็กสาวชุดใหญ่ "มาอยู่ที่นี้จะมานั่งกิน นอนกิน ทำตัวขี้เกียจสันหลังยาวไม่ได้หรอกนะ"

เจนนิสทำหน้างงงวยให้กับประโยคหลังของเรย์เดน คำว่าขี้เกียจเธอพอเข้าใจนะ แต่คำว่าสันหลังยาวคืออะไรอ่ะ ก่อนจะเอ่ยถามมาเฟียหนุ่มด้วยท่าทางใสซื่อ

"สันหลังยาวเป็นยังไงคะ?"

"…" มาเฟียหนุ่มขมวดคิ้วเข้าหากันยุ่งให้กับคำถามของเธอ พร้อมกับตอบคำถามของเด็กสาวด้วยท่าทางรำคาญ "ก็เป็นแบบเธอไง"

"...?" เด็กสาวยิ่งทำหน้างงหนักเข้าไปใหญ่ก่อนจะเอี้ยวหน้าหันไปมองแผ่นหลังเล็กของตัวเอง "เจนนิสไม่ได้สันหลังยาวแบบที่พี่เรย์เดนว่าสักหน่อย"

"…" มาเฟียหนุ่มไม่ได้พูดอะไร นอกจากทำหน้าเหนื่อยหน่ายให้กับเด็กนอกที่ไม่เข้าใจสำนวนไทย

"จัดการตัวเองเสร็จไปพบฉันที่ห้องทำงานด้วย ฉันมีเรื่องจะคุย"

"ค่ะ"

ก๊อก~ ก๊อก~ ก๊อก~

"พี่เรย์เดนคะ เจนนิสเองนะคะ"

"เข้ามา"

เด็กสาวเปิดประตูเข้ามาด้วยท่าทางสงบเสงี่ยม เพราะเธอรู้สึกหวาดกลัวพลังอำนาจแปลกๆของเขา

"พี่เรย์เดน มีเรื่องอะไรจะคุยกับเจนนิสคะ" คำพูดของเด็กสาวทำให้มาเฟียหนุ่มละสายตาจากเอกสารกองโตขึ้นมามองหน้าเธอ

ฉันพูดอะไรผิดไปเหรอ ทำไมพี่เรย์เดนมองหน้าฉันแบบนั้น

"ที่ฉันเรียกเธอมาพบ เพราะฉันอยากให้เธอมารับทราบว่า นับตั้งแต่นี้เป็นต้นไปเธอคือเด็กในปกครองของฉัน เพราะฉะนั้นถ้าเธอจะอยู่ที่นี้ก็ต้องปฏิบัติตามกฎของฉัน หรือเรียกว่า กฎของเรย์เดน"

"...?" ทำไมคุณพ่อคุณแม่ต้องให้ฉันมาอยู่ในความดูแลของพี่เรย์เดนไม่เข้าใจเลย แล้วทำไมต้องมีกฎด้วยฉันโตแล้วนะ ไม่ชอบอะไรแบบนี้เลย งื้ออยากกลับบ้านแล้วTT

"แล้วกฎของพี่เรย์เดนมีอะไรบ้างคะ" ฉันคงต้องทำตามอย่างไม่มีทางเลือกสินะ

"กฎของฉันมีไม่เยอะหรอกนะ" มาเฟียหนุ่มพูดพร้อมกับกระตุกยิ้มมุมปากอย่างเจ้าเล่ห์

แล้วทำไมพี่เรย์เดนต้องยิ้มแบบนั้นด้วย

"ข้อแรก เธอต้องปฎิบัติตามคำสั่งของฉันทุกอย่าง ทุกเรื่องที่ฉันเอ่ยปาก ข้อสอง ถ้าไม่เข้าใจให้กลับไปอ่านข้อเเรกใหม่ กฎของฉันมีแค่นี้ จำเอาไว้ให้ดี เพราะฉันไม่เคยใจดีกับคนที่ไม่ปฏิบัติตามกฎของฉัน"

"...?" นี่มันกฎบ้าอะไรเนี่ย ไม่ยุติธรรมเอาซะเลย

"และวันนี้สิ่งที่เธอต้องทำคือ ช่วยแม่บ้านทำความสะอาดภายในเพนต์เฮาส์ทุกซอกทุกมุมอย่าให้มีไรฝุ่นแม้แต่นิดเดียวเพราะฉันไม่ชอบอะไรที่มันดูสกปรก รกหูรกตา เรื่องที่เธอต้องรับรู้มีแค่นี้ เชิญไปทำหน้าที่ของเธอได้"

"ค่ะ" เจนนิสตอบออกไปด้วยน้ำเสียงปกติ ทั้งที่ในใจเธอตอนนี้ร้อนระอุเป็นไฟแล้ว อยากจะกรี๊ดออกมาดังๆให้กับความเผด็จการของพี่เรย์เดน ทำไมพี่เขาถึงชอบออกคำสั่งนักนะ ฉันอยากไปอยู่ที่อื่นแล้วTT

"เดี๋ยวก่อน"

จังหวะที่ฉันกำลังจะออกจากห้องทำงานของพี่เรย์เดนก็ต้องหันกลับมาตามเสียงเรียกของเขาอย่างรวดเร็ว

"พี่เรย์เดนมีอะไรคะ"

"เธอจะต้องมาเข้ามหาลัยที่นี้นิ นี่คือคู่มือของมหาวิทยาลัยออสเวิร์ด ซึ่งเป็นมหาลัยเอกชนชื่อดังติดอันดับท๊อปเท็นของที่นี้ ในนี้จะมีรายเอียดของคณะต่างๆบอกไว้ เอาไปศึกษา อยากเรียนคณะไหนก็มาบอก ฉันจะจัดการให้" ว่าจบเรย์เดนก็ยื่นหนังสือคู่มือให้เด็กสาว

"ขอบคุณค่ะ แต่เจนนิสขอสอบเข้าเองได้ไหมคะ"

"ถ้าคิดว่าจะสอบได้ก็แล้วแต่"

"เจนนิสจะไม่ทำให้พี่เรย์เดนผิดหวังค่ะ" เด็กสาวเอ่ยด้วยแววตามุ่งมั่น

"ฉันไม่ได้คาดหวังอะไรในตัวเธอ เพราะฉะนั้นไม่ต้องทำอะไรเพื่อฉัน"

พูดจาไม่รักษาน้ำใจกันตลอดเลย พี่เรย์เดนพูดดีๆเหมือนคนอื่นเขาไม่เป็นหรือไงกันนะ กับคนที่เพิ่งจะเคยเจอกันครั้งแรกพี่เขาปฏิบัติแบบนี้เหรอ ทำไมนิสัยช่างแตกต่างกับคุณน้าไลลานัก หรือว่าคุณน้าไลลาจะเก็บพี่เรย์เดนมาเลี้ยง...

"ถ้าอย่างนั้นเจนนิสขอตัวก่อนนะคะ"

"อื้ม"

หลังจากที่เด็กสาวออกมาจากห้องทำงานของมาเฟียหนุ่มเธอก็เดินสำรวจบริเวณภายในเพนต์เฮาท์จนทั่ว ทว่ามันก็ไม่ได้มีตรงไหนสกปรกเลยนี่นา สะอาดเอี่ยมทุกซอกทุกมุมเหมือนทำความสะอาดอยู่ทุกวัน แล้วจะให้ฉันทำทำไมเนี่ย ฉันไปทำความสะอาดห้องพักของฉันดีกว่า

ฉันลืมไปว่าพี่เรย์ยังไม่ได้บอกเลยว่าจะให้ฉันพักห้องไหน...