LOGINตอนที่ 31 ข่าวลือเมื่อพวกเขาเดินห่างออกไปแล้ว เฉินเจ๋อหยวนก็หันมาจ้องมองเยี่ยเฟยหลิงด้วยสายตาเย็นชา“เจ้ากำลังจะทำอะไรกันแน่?” เขาถามเสียงเย็นเยี่ยเฟยหลิงยิ้มมุมปากอย่างมีเลศนัย ดวงตาคู่งามฉายแววเจ้าเล่ห์ ก่อนจะก้าวเข้าไปใกล้ราชครูหนุ่มอีกก้าว ระยะห่างระหว่างพวกเขาเหลือเพียงไม่กี่ชุน กลิ่นหอมอ่อนๆ ของดอกไม้ลอยมาแตะะจมูกชายหนุ่ม“ข้าไม่ได้ทำอะไร” นางกระซิบเสียงหวานไม่ทันให้เฉินเจ๋อหยวนได้ตอบโต้ เยี่ยเฟยหลิงก็ยกตัวขึ้นเล็กน้อย ริมฝีปากอิ่มของนางแตะลงบนแก้มของชายหนุ่มอย่างรวดเร็วแต่แผ่วเบาเฉินเจ๋อหยวนแข็งค้างไปทันที ดวงตาเบิกกว้างด้วยความตกใจ นี่เป็นครั้งแรกที่มีใครกล้าทำเช่นนี้กับเขา ราชครูผู้เย็นชาที่แม้แต่ฮ่องเต้ยังทรงให้ความเกรงใจ“เจ้า...” เขาเอ่ยเสียงแผ่ว ใบหน้าที่เคยเรียบเฉยบัดนี้ฉาบไปด้วยความโกรธและความสับสนแต่ก่อนที่เขาจะพูดอะไรต่อ เสียงอุทานดังขึ้นจากปลายทางเดิน“อะ...อะไรกัน!”เยี่ยเฟยหลิงหันไปมองต้นเสียงพร้อมกับรอยยิ้มบางๆ ที่มุมปาก บัณฑิตสามคนยืนตะลึงอยู่ไม่ไกล ดวงตาของพวกเขาเบิกกว้างด้วยความตกใจ“คุณหนูเยี่ย...กับท่านราชครูเฉิน...” หนึ่งในนั้นพึมพำอย่างไม่อยากเชื่อสายต
ตอนที่ 30 สำนักศึกษาในขณะเดียวกัน รถม้าของหลี่เฉิงเหวินกำลังมุ่งหน้ากลับจวน เขานั่งพิงหมอนอิงอย่างสบายอารมณ์ ใบหน้าของเขาฉายแววพึงพอใจ“เยี่ยเฟยหลิง...” เขาพึมพำชื่อของนางพลางยิ้มอย่างมีเลศนัย “วันนี้ข้าหมดไปกับเจ้าเยอะมาก วันหน้าเจ้าต้องตอบแทนข้า”ทันใดนั้น เขาก็รู้สึกเจ็บปวดแปลกๆ ที่หัวใจ หลี่เฉิงเหวินขมวดคิ้ว วางมือลงบนหน้าอกของตัวเอง ความรู้สึกนั้นไม่รุนแรงนัก แต่ก็ทำให้เขารู้สึกไม่สบายใจ“แปลก...” เขาพึมพำหลี่เฉิงเหวินส่ายหน้าเบาๆ พยายามสลัดความรู้สึกนั้นออกไป เขาคิดว่าคงเป็นเพราะความเหนื่อยล้าจากการออกไปข้างนอกทั้งวัน ไหนจะกดดันกับสถานการณ์ในวังตอนนี้อีก“ต้องรีบเร่งแผนการให้เร็วขึ้น ต้องทำให้เยี่ยเฟยหลิงยอมหมั้นหมายกับข้าโดยเร็ว”หลี่เฉิงเหวินหลับตาลง นึกถึงภาพในงานเลี้ยงเมื่อวาน ทุกสายตาต่างจับจ้องมาที่เยี่ยเฟยหลิง แม้แต่ขุนพลที่มีชื่อเสียงในความซื่อสัตย์อย่างซ่งจื่อหนานยังตกตะลึงกับความงามของนางแต่ที่ทำให้เขาพึงพอใจที่สุดคือปฏิกิริยาของเฉินเจ๋อหยวน ราชครูหนุ่มผู้มีชื่อเสียงในความเย็นชาและไม่สนใจสตรี กลับมองเยี่ยเฟยหลิงด้วยสายตาที่แตกต่างไปจากปกติ“ไม่ว่ายุคไหน กลยุทธ์นารีพ
ตอนที่ 29 ยาพิษเช้าวันรุ่งขึ้น เยี่ยเฟยหลิงตื่นขึ้นมาพร้อมกับความรู้สึกไม่สดชื่น นางลุกขึ้นนั่งบนเตียงหันมองไปรอบๆ ห้องที่เงียบสงบ “คุณหนู ท่านตื่นหรือยังเจ้าคะ?” เสียงของชิงชิงดังขึ้นจากนอกห้อง“เข้ามาเถอะ ชิงชิง” เยี่ยเฟยหลิงตอบชิงชิงเปิดประตูเข้ามา วางอ่างน้ำลงบนโต๊ะเครื่องแป้ง ก่อนจะเดินไปเปิดหน้าต่างให้อากาศสดชื่นไหลเข้ามาในห้อง แสงแดดอ่อนๆ ยามเช้าส่องกระทบใบหน้าของเยี่ยเฟยหลิง ทำให้นางรู้สึกสดชื่นขึ้นเล็กน้อย"คุณหนู ท่านดูอิดโรยมาก เมื่อคืนนอนไม่หลับหรือเจ้าคะ?" ชิงชิงถามพลางเตรียมผ้าเช็ดหน้าเยี่ยเฟยหลิงถอนหายใจเบาๆ "ใช่ ข้าฝันร้าย""ฝันร้ายอะไรหรือเจ้าคะ?"เยี่ยเฟยหลิงไม่ตอบนางลุกจากเตียง เดินไปที่อ่างน้ำ ก้มลงล้างหน้า น้ำเย็นๆ ช่วยให้นางรู้สึกตื่นตัวขึ้น "วันนี้ฮูหยินกับนายท่านรออยู่ที่โถงกลางแล้วเจ้าค่ะ" ชิงชิงบอกขณะช่วยเยี่ยเฟยหลิงแต่งตัวชิงชิงช่วยเยี่ยเฟยหลิงสวมชุดสีฟ้าอ่อน ปักลายดอกท้อสีชมพู แล้วจัดแต่งทรงผมอย่างประณีต ก่อนจะประดับด้วยปิ่นทองรูปผีเสื้อ"คุณหนูงดงามมากเจ้าค่ะ" ชิงชิงชมพลางยิ้ม“ไปกันเถอะ” นางพูดพลางเดินออกจากห้อง ชิงชิงเดินตามหลังนางไปอย่างเงียบๆเมื
ตอนที่ 28 บนหลังม้าเจ้ายังเคยทำได้หลี่เกอหยางยอมปล่อยริมฝีปากของนาง แต่มือของเขายังคงจับร่างของนางไว้แน่น “เจ้ากล้าดีอย่างไรถึงไปยั่วยวนชายอื่น”“ข้าไม่ใช่สมบัติของท่าน! ข้าจะทำอะไรมันก็เรื่องของข้า” เยี่ยเฟยหลิงตอบกลับด้วยความโกรธคำพูดของนางยิ่งทำให้หลี่เกอหยางโกรธมากขึ้น เขาผลักนางลงบนเบาะรถม้า ร่างของเขาทาบทับลงบนร่างของนาง“ท่านจะทำอะไร? ปล่อยข้านะ!” เยี่ยเฟยหลิงพยายามดิ้นรนอีกครั้ง แต่น้ำหนักของเขาทำให้นางแทบขยับตัวไม่ได้“ข้าจะทำให้เจ้าจำได้ว่าเจ้าเป็นของใคร” หลี่เกอหยางกระซิบข้างหูนางด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความปรารถนาและความโกรธมือของเขาเลื่อนลงมาที่ชายกระโปรงของนาง ก่อนจะค่อยๆ รั้งขึ้น เผยให้เห็นต้นขาเรียวงามของนาง“ไม่!…นี่มันบนรถม้านะ!...” เยี่ยเฟยหลิงร้องเสียงสั่น ใบหน้าแดงก่ำด้วยความอับอาย“ชาติก่อนบนหลังม้าเจ้ายังเคยทำได้ บนรถม้าเจ้าจะอายอะไร” หลี่เกอหยางกระซิบเสียงต่ำ ดวงตาวาววับด้วยความปรารถนา “หยุดดิ้นได้แล้ว วันนี้ข้าทำไม่นานหรอก เวลามีน้อย”เอ่ยจบ เขาก็สอดนิ้วกลางกับนิ้วชี้เข้าไปในช่องทางรักของนางเพื่อเปิดทาง ความชื้นในกายของนางทำให้เขายิ้มอย่างพึงพอใจ“อ๊ะ!..ไม
ตอนที่ 27 ไม่ได้สนใจณ โต๊ะที่ตั้งอยู่มุมหนึ่งของห้องโถง หลี่เฉิงเหวินกำลังรินสุราให้กับหลี่เกอหยางและเฉินเจ๋อหยวน สุราสีเหลืองอำพันไหลลงสู่ถ้วยกระเบื้องเนื้อละเอียดที่มีลวดลายมังกรสีทองพันรอบหลี่เกอหยางยกถ้วยสุราขึ้นจิบเบาๆ รสชาติหวานละมุนแต่แฝงด้วยความเผ็ดร้อนที่ค่อยๆ แผ่ซ่านในลำคอ “รสชาติไม่เลว” เขากล่าว “แต่ข้าคิดว่าสุราในแคว้นของเราก็ไม่ได้ด้อยไปกว่ากัน”เฉินเจ๋อหยวนจิบสุราของเขาอย่างช้าๆ ดวงตาของเขาจับจ้องไปที่หลี่เฉิงเหวิน “องค์ชายสิบสาม ท่านกำลังสนใจคุณหนูเยี่ยหรือ?”หลี่เฉิงเหวินยิ้มบางๆ “ท่านราชครูมีหูตาไวดังที่ลือกัน ใช่ ข้ากำลังสนใจนาง นางเป็นหญิงสาวที่งดงามและฉลาด” “แต่ข้าคิดว่าเจ้าควรจะเลือกสตรีที่มีฐานะสูงกว่านี้”หลี่เกอหยางเอ่ยขึ้น น้ำเสียงของเขาเรียบเฉย แต่แฝงไปด้วยความหมายบางอย่างหลี่เฉิงเหวินหัวเราะเบาๆ “เสด็จพี่ ข้าไม่ได้คิดจะแต่งนางเป็นชายาเอก ข้าเพียงแค่ต้องการให้นางเป็นสนมเท่านั้น”“แม้จะเป็นสนม ก็ควรเลือกคนที่มีภูมิหลังที่ดี” เฉินเจ๋อหยวนกล่าว “ตระกูลเยี่ยไม่ได้มีอำนาจมากนัก แม้ว่าบิดาของนางจะเป็นขุนนางที่ซื่อสัตย์ แต่ก็ไม่ได้มีอิทธิพลพอที่จะเป็นประโยชน์กับ
ตอนที่ 26 งานเลี้ยงภายในห้องโถงใหญ่ของจวน แขกเหรื่อมากมายกำลังพูดคุยกันอย่างออกรส บ้างก็ดื่มสุรา บ้างก็ชมการแสดงดนตรีที่กำลังบรรเลงอยู่มุมหนึ่งของห้องเมื่อเยี่ยเฟยหลิงก้าวเข้ามา เสียงสนทนาในห้องค่อยๆ เบาลง หลายคนหันมามองนางด้วยความสนใจ บ้างก็กระซิบกระซาบกันเฉินเจ๋อหย่วนนั่งอยู่มุมหนึ่งของห้องโถง เขาถือจอกสุราในมือแต่แทบไม่ได้แตะมัน สายตาของเขาจับจ้องไปที่เยี่ยเฟยหลิงทันทีที่นางก้าวเข้ามาในห้อง แม้จะผ่านไปเป็นปี เขาก็จำนางได้ทันที ถึงนางจะงดงามขึ้นมากก็ตามดวงตาคมกริบของเขาไม่ละไปจากร่างอรชรของนาง “นั่นคือคุณหนูเยี่ยหรือ?” เสียงกระซิบถามมาจากข้างๆเฉินเจ๋อหย่วนไม่ตอบ เขาเพียงจิบสุราเล็กน้อย ใบหน้าเย็นชาไม่แสดงความรู้สึกใดๆ แต่ภายในใจกลับรู้สึกแปลกๆไม่ไกลจากเฉินเจ๋อหย่วน แม่ทัพซ่งหนานจื่อยืนอยู่กับกลุ่มขุนนางฝ่ายทหาร เขาถึงกับอ้าปากค้างเมื่อเห็นเยี่ยเฟยหลิง เกิดมาเขาพึ่งเคยเห็นหญิงงามที่สามารถล่มทั้งเมืองได้แบบจริงๆ ครั้งแรก ดวงตาของเขาเบิกกว้างด้วยความตกตะลึง“นั่นใครกัน?” เขาถามเสียงแผ่ว“คุณหนูตระกูลเยี่ย บุตรสาวของขุนนางเยี่ยหลง” ขุนนางที่ยืนอยู่ข้างๆ ตอบ “ข้าได้ยินว่านางเพิ่งก







