บทที่ 2

เหล่าขุนนางชั้นผู้ใหญ่และทหารรักษาพระองค์นับร้อยนายยืนเรียงรายสองฟากฝั่ง ทุกคนก้มหน้าลงต่ำ ไม่กล้าแม้แต่จะสบสายตากับไทเฮามู่หรง กลิ่นอายความตายแผ่คลุมไปทั่วลานเสวียนอู่ ขุนนางที่เคยสอพลอฉี่รุ่ยยามที่เขามีอำนาจ บัดนี้ต่างยืนนิ่งเงียบกริบ บ้างก็แอบลอบยิ้มเยาะด้วยความโล่งอกที่ตนเองเอาตัวรอดได้

"อ๋องฉี่รุ่ยครองราชย์โดยไร้คุณธรรม ไร้ความสามารถในการศึก ปกครองบ้านเมืองจนเกิดกลียุค ข้าศึกประชิดชายแดน" เสียงขันทีเฒ่าขานโองการดังก้องกังวานสะท้อนทั่วกำแพงวัง "หากปล่อยให้มีชีวิตอยู่ ย่อมเป็นที่อับอายต่อบรรพชนแห่งราชวงศ์จ้าน ไทเฮามีพระเสาวนีย์ ให้ถอดถอนออกจากฐานันดร และประหารชีวิตตัดศีรษะ ณ ลานเสวียนอู่ เพื่อชำระมลทินแผ่นดิน"

"ไม่ รุ่ยเอ๋อร์ไม่ใช่คนผิด"

ฟ่านอี้หรงกรีดร้องสุดเสียง เสียงของนางแหบแห้งจนแทบ นางรวบรวมเรี่ยวแรงทั้งหมดที่หลงเหลืออยู่ในกาย ยันตัวลุกขึ้นพุ่งไปข้างหน้าอย่างไม่คิดชีวิต ปลายนิ้วมือจิกลงบนคมหอกจนเลือดทะลัก

"ปล่อยข้า..."

อี้หรงเค้นเสียงลอดไรฟัน ขบกรามแน่นจนเห็นเส้นเอ็นที่ขมับ ปลายนิ้วทั้งสิบที่ชาด้านจิกครูดลงบนร่องหิน เล็บฉีกหักเห็นเลือดซึม

"ซีเยว่…เจ้ามันอำมหิต ถึงกับสังหารเลือดเนื้อเชื้อไขของอดีตไต้อ๋อง ข้าขอประนามการกระทำของเจ้า เป็นที่น่ารังเกียจของแคว้นจ้าน!"

ผัวะ

ด้ามทวนเหล็กกล้าฟาดลงบนแผ่นหลังของนางอย่างแรงจนกระดูกลั่นเปรี๊ยะ ลมหายใจสะดุดกึก ร่างของอี้หรงทรุดกระแทกพื้นหินอย่างรุนแรง ใบหน้าครูดไปกับคราบโคลนและเศษน้ำแข็ง ทหารร่างยักษ์สองนายเหยียบซ้ำลงบนบ่าและท่อนแขนของนาง บดขยี้ใบหน้าของอดีตไทเฮาจมลงสู่พื้นดินสกปรก กลิ่นคาวดินและสนิมเหล็กคลุ้งเต็มปาก

ความเจ็บปวดแล่นปราดไปทั่วไขสันหลัง ทว่าอี้หรงกลับไม่สนใจบาดแผลของตนเองเลยแม้แต่น้อย สายตาของนางยังคงจ้องเขม็งไปยังแท่นประหารเบื้องหน้า พยายามดิ้นรนใต้ฝ่าเท้าของทหารยามอย่างบ้าคลั่ง

"เสด็จแม่..."

เสียงเรียกอันแผ่วเบาดังก้องฝ่ากระแสลมหนาว

ฉี่รุ่ยค่อยๆ หันใบหน้าที่เปรอะเปื้อนคราบเลือดกลับมา ร่างกายของเขาสั่นเทาด้วยความหนาวเหน็บ ทว่าดวงตาคู่นั้นกลับไร้ซึ่งความเคียดแค้นชิงชัง มีเพียงหยาดน้ำตาที่ไหลอาบแก้มตอบซูบซีด ชายหนุ่มส่งยิ้มบางเบาให้แก่นาง รอยยิ้มเดียวกับที่เขาเคยยิ้มยามมอบขนมกุ้ยฮวาชิ้นแรกให้แก่มารดาในวัยเด็ก

"เสด็จแม่... ลูกอกตัญญู... ชาตินี้ไม่อาจดูแลท่านจนแก่เฒ่า..."

"อย่านะ ปล่อยลูกข้า ได้โปรด... ข้ายอมแล้ว ซีเยว่ เจ้าเอาชีวิตข้าไปแทนเถิด" อี้หรงสะอื้นไห้จนตัวโยน เลือดทะลักออกจากลำคอ ปล่อยหยาดน้ำตาและรอยเลือดเป็นทางยาวตามพื้นหิน

“อดีตอ๋องฉีรุ่ยทำความผิดร้ายแรง สมควรถูกลงโทษเพื่อไม่ให้เป็นที่สาปแช่งของบรรพชน สมควรลบชื่อออกจากหน้าประวัติศาสตร์แคว้นจ้าน เพื่อมิให้เป็นแบบอย่างแก่คนรุ่นหลัง” สุรเสียงเยือกเย็นจากสตรีที่ประทับบนตั่งหงส์เอ่ยขึ้น ดวงตาเรียวยาวของซีเยว่มองมาที่ร่างของสองแม่ลูกราวกับพวกเขาช่างไร้ค่าไร้ราคาให้พูดถึง

เพชฌฆาตร่างยักษ์ก้าวขึ้นสู่แท่นประหาร ดาบโค้งเล่มมหึมาสะท้อนแสงอาทิตย์อัสดงสีแดงฉานดั่งโลหิต

แสงสะท้อนจากคมดาบเสียดแทงนัยน์ตาของอี้หรงจนพร่ามัว เสียงลมหายใจของฝูงชนหยุดชะงัก มีเพียงเสียงหัวเราะเยาะในลำคอของมู่หรงซีเยว่ที่ดังก้องลงมาจากพลับพลาประธาน สตรีผู้นั้นยกจอกชาขึ้นจิบอย่างแช่มช้อย ราวกับกำลังชมการแสดงระบำอันรื่นรมย์

ฉี่รุ่ยหลับตาลง ริมฝีปากแห้งแตกขยับเอ่ยคำพูดสุดท้ายที่ไร้เสียง

'เสด็จแม่... ชาติหน้าขอเกิดเป็นลูกของท่านอีก...'

ฉับ

ประกายดาบวาบผ่าน ลำคอสะบั้นขาดออกจากร่าง โลหิตสีแดงสดพวยพุ่งขึ้นสู่อากาศดั่งน้ำพุเลือด หยาดโลหิตอุ่นร้อนสาดกระเซ็นข้าม มาเปรอะเปื้อนทั่วใบหน้าและดวงตาของฟ่านอี้หรง

ความร้อนของเลือดลูกชายที่กระทบผิวกายเย็นเฉียบของนาง ช่างเสียดแทงลึกเข้าไปถึงวิญญาณ เลือดอุ่นๆ ไหลรินเข้าสู่เบ้าตาข้างซ้าย ย้อมทุกสรรพสิ่งในสายตาให้กลายเป็นสีแดงฉาน

ศีรษะของบุตรชายกลิ้งหล่นลงสู่แอ่งน้ำขังเบื้องล่าง เส้นผมยาวเปียกชุ่มไปด้วยโคลนและน้ำค้างแข็ง ดวงตาคู่นั้นยังคงเปิดค้าง จ้องมองตรงมายังนางด้วยความอาลัยอาวรณ์อันล้นพ้น ริมฝีปากยังคงค้างรอยยิ้มบางเบาที่เคยมอบให้มารดา

เสียงกรีดร้องของฟ่านอี้หรงขาดหายไปในลำคอ กลายเป็นเสียงหอบหายใจแหบแห้งคล้ายสัตว์ป่าที่กำลังสิ้นลม ปลายนิ้วของนางตะเกียกตะกายไปตามคราบเลือดบนแผ่นหิน พยายามจะเอื้อมมือไปคว้าศีรษะของลูกเข้ามากอดแนบอก ทว่ารองเท้าศึกหุ้มเหล็กของทหารยามกลับเหยียบย่ำลงบนหลังมือ

"ลากนางนักโทษแซ่ฟ่านออกไป ปลดถอนบรรดาศักดิ์ นำตัวไปขังไว้ในตำหนักเย็น ให้ชดใช้กรรมตราบจนวันตาย"  เสียงขันทีประกาศก้องตามพระเสาวนีย์

ร่างของอี้หรงถูกทหารลากไปตามทางเดินหิน เลือดของนางลากเป็นทางยาวควบคู่ไปกับหยาดฝนหนาวเหน็บที่ตกลงมา

สายตาของนางไม่เคยละไปจากศีรษะของฉี่รุ่ยที่นอนนิ่งอยู่กลางแอ่งน้ำ

ความมืดมิดคืบคลานเข้ากลืนกินสติสัมปชัญญะทีละน้อย มีเพียงภาพดวงตาของลูกชายและเสียงหัวเราะเยียบเย็นของมู่หรงซีเยว่ที่ฝังแน่นอยู่ในส่วนลึกของวิญญาณ กลายเป็นเปลวเพลิงแห่งความแค้นที่จะไม่มีวันมอดดับ

สายฝนที่เทกระหน่ำลงมาชะล้างคราบเลือดบนลานประหารให้กลายเป็นลำธารสีแดงจางๆ ไหลลงสู่ท่อระบายน้ำใต้ดิน

ทหารเริ่มลากร่างไร้ศีรษะของอดีตไต้อ๋องลงจากแท่นไม้ดั่งซากสัตว์ไร้ค่า

ขุนนางในราชสำนักต่างทยอยก้าวถอยหลังออกจากลานประหารด้วยความเงียบงันอันน่าสะพรึงกลัว ไม่มีใครกล้าเอ่ยคำทัดทาน ไม่มีใครกล้าแสดงความเห็นอกเห็นใจ ทุกคนก้มหน้ายอมรับความโหดเหี้ยมของมู่หรงซีเยว่เพื่อรักษาชีวิตและตำแหน่งของตนเอง