บทที่ 7

นางไม่ขอเกิดเป็นฮองเฮาผู้สูงส่ง ไม่ขอเกิดเป็นไทเฮาผู้กุมชะตาแผ่นดิน ไม่ขอครอบครองทองคำ มุกราตรี หรือบัลลังก์หยกใดๆ ในใต้หล้า หากสวรรค์จะลงทัณฑ์ให้นางต้องเกิดเป็นเพียงหญิงชาวบ้านธรรมดาที่ยากจนข้นแค้น หรือเป็นทาสรับใช้ต่ำต้อยในเรือนเบี้ย ขอเพียงได้มีลูกอยู่ข้างกาย ได้เห็นใบหน้าของลูกอีกครั้ง ได้ปรุงน้ำแกงอุ่นๆ ให้เขากินยามเหนื่อยล้า ได้มองดูเขาเติบโตอย่างปลอดภัยในกระท่อมดินธรรมดา นางก็พร้อมจะยอมรับทุกชะตากรรมโดยไม่ปริปากบ่นแม้แต่คำเดียว

"รุ่ยเอ๋อร์... ชาตินี้แม่ทำร้ายเจ้า หากมีชาติหน้า แม่จะใช้ทั้งชีวิตชดใช้ให้แก่เจ้า"

หยาดน้ำตาและหยดเลือดหยดสุดท้ายซึมลง

ความรู้สึกหนาวเหน็บที่เคยเสียดแทงไขกระดูกเริ่มแปรเปลี่ยนเป็นความอบอุ่นประหลาด ราวกับมีแสงสว่างสีทองอ่อนโยนโอบอุ้มวิญญาณอันบอบช้ำของนางไว้

เสียงพายุหิมะที่เคยหวีดหวิวแผดร้องดั่งปีศาจค่อยๆ แผ่วเบาลง กลายเป็นความสงบนิ่งอันลึกล้ำดั่งห้วงสมุทรไร้คลื่นลม ละอองหิมะที่ร่วงหล่นลงมาสัมผัสผิวกายมิได้นำพาความเย็นเยียบมาให้อีกต่อไป ทว่ากลับให้สัมผัสนุ่มนวลละมุนละไมดั่งกลีบดอกเหมยในสารทฤดู

ภาพความทรงจำอันโหดร้ายที่เสวียนอู่ คมดาบที่สะบั้นคอลูกชาย กลิ่นคาวเลือดที่คละคลุ้ง และเสียงหัวเราะเย้ยหยัน ค่อยๆ สลายตัวกลายเป็นละอองธุลีสีทอง ปลิวหายไปในความว่างเปล่า เหลือเพียงภาพในอดีตอันแสนไกล

ภาพรอยยิ้มแรกของเด็กชายน้อยฉี่รุ่ยในตำหนักอวิ๋นไห่ ยามที่เขาก้าวเตาะแตะเข้ามากอดขานาง ชูม้าไม้ขึ้นมาพร้อมเสียงหัวเราะใสบริสุทธิ์

'เสด็จแม่... ลูกรอท่านอยู่...' เสียงใสแจ๋วของลูกชายดังก้องสะท้อนมาจากที่แสนไกล ดั่งเสียงกระดิ่งลมที่พลิ้วไหวตามสายลมวสันต์

ฟ่านอี้หรงทอดร่างหมอบนิ่งอยู่หน้าองค์พระพุทธรูปศิลา สองมือยังคงประนมแนบอก กอดม้าไม้ตัวน้อยไว้แนบแน่นกับดวงใจที่เต้นแผ่วลงเรื่อยๆ

ลมหายใจสุดท้ายผ่อนปรนออกจากริมฝีปากที่ซีดขาวอย่างแช่มช้า รอยยิ้มบางเบาอันสงบนิ่งและเปี่ยมด้วยความหวังปรากฏขึ้นบนใบหน้าที่ซูบตอบ

ความตายมิได้นำพาความหวาดกลัวหรือความเคียดแค้นมาสู่จิตใจ หากแต่นำพาความหลุดพ้นจากนรกภูมิบนดินที่นางต้องทนทุกข์ทรมานมาแสนนาน

หิมะขาวโพลนโปรยปรายลงมาหนาทึบขึ้นเรื่อยๆ ทับถมร่างของนางทีละชั้น ละอองหิมะกลืนร่างของอดีตไทเฮาให้กลายเป็นส่วนหนึ่งของเหมันต์นิรันดร์ ปราศจากผู้ใดรับรู้ ปราศจากงานศพ ปราศจากเสียงประโคมดนตรี หรือเสียงร่ำไห้ของข้าทาสบริวาร มีเพียงความเงียบงันอันศักดิ์สิทธิ์ของฟ้าดิน

พระเนตรอันเปี่ยมเมตตาของพระพุทธรูปหินศิลาทอดมองเป็นพยานต่อคำอธิษฐานสุดท้ายของมารดาผู้แหลกสลายตราบชั่วกาลนาน

กลิ่นหอมอ่อนละมุนของควันกำยานไม้กฤษณาและดอกโบตั๋นลอยแตะปลายจมูก สัมผัสแรกที่ปลุกให้ตื่นขึ้นคือความนุ่มนวลอบอุ่นของผืนฟูกผ้าไหมแพรพรรณชั้นดีที่โอบอุ้มผิวกาย ไออุ่นจากเตาผิงทองเหลืองที่ตั้งอยู่มุมห้องแผ่ซ่านเข้ามาสัมผัสผิวเนื้ออย่างแผ่วเบา ขจัดความหนาวเหน็บที่เคยเกาะกุมอยู่ในกระดูกดำให้มลายหายไปสิ้น

ฟ่านอี้หรงเบิกตาโพลงขึ้น ร่างกายสะดุ้งสุดตัวพลางสูดลมหายใจเข้าลึกอย่างตระหนก ลมหายใจที่แล่นผ่านหลอดลมมิได้มีรสชาติคาวคลุ้งของลิ่มเลือดหรือความแสบร้อนของไข้อีกต่อไป ปอดทั้งสองข้างขยายตัวรับอากาศบริสุทธิ์ได้อย่างเต็มที่ ไร้ซึ่งเสียงหวีดหวิวแผ่วเบา ไร้ซึ่งความเจ็บปวดเสียดแทงของกระดูกซี่โครงที่หักร้าว

หัวใจของนางเต้นระรัวราวกับเสียงกลองศึกที่รัวกระหน่ำในสมรภูมิ นางกวาดสายตามองไปรอบห้องด้วยความตื่นตะลึงและสับสนอย่างที่สุด

เพดานไม้สักทองแกะสลักลวดลายเมฆามงคล เสาตำหนักลงรักสีแดงสด ม่านมุ้งผ้าโปร่งสีฟ้าอ่อนปักดิ้นเงินไหวระริกตามสายลมอ่อนที่พัดผ่านช่องหน้าต่าง บานหน้าต่างไม้แกะสลักเปิดกว้างรับแสงแดดยามเช้าอันอบอุ่น เสียงนกร้องเจื้อยแจ้วดังแว่วมาจากสวนไผ่ด้านนอก กลิ่นน้ำค้างยามเช้าผสมผสานกับกลิ่นชาต้มใหม่ โต๊ะเครื่องแป้งไม้พะยูงฝังมุก แจกันกระเบื้องเคลือบสีขาวลายครามบรรจุดอกเบญจมาศสีเหลืองสดใส ตู้ไม้สำหรับเก็บเสื้อผ้าแพรพรรณ

 นี่มิใช่ศาลาร้างในตำหนักเย็น และมิใช่คุกใต้ดินอันมืดมิดที่นางเคยทนทุกข์ทรมานมานานนับปี

นางก้มลงมองสองมือของตนเอง ปลายนิ้วมือที่เคยเน่าเปื่อยด้วยพิษหนาวกัดกร่อน ข้อต่อที่เคยบวมเป่งและเล็บมือที่เคยถูกถอดออก กลายเป็นนิ้วมือเรียวงามขาวผ่องดั่งลำเทียน ผิวพรรณเนียนละเอียดไร้รอยแผลเป็นแม้แต่รอยเดียว

"ฟู่เหริน ท่านตื่นบรรทมแล้วหรือเจ้าคะ?"

เสียงใสแจ๋วดังขึ้นข้างเตียง เด็กสาววัยสิบห้าปีในชุดนางกำนัลผ้าฝ้ายสีเขียวอ่อนกุลีกุจอยกอ่างทองเหลืองบรรจุน้ำอุ่นและผ้าเช็ดหน้าสะอาดเข้ามาใกล้

ใบหน้านั้นกลมมน แก้มแดงระเรื่อเปี่ยมด้วยชีวิตชีวา ดวงตาสุกใสไร้เดียงสา รอยยิ้มเปิดเผยจริงใจ แสงแดดยามเช้าสะท้อนละอองไอน้ำอุ่นจากอ่างทองเหลืองเป็นประกายระยิบระยับ

เสี่ยวจู

ฟ่านอี้หรงเบิกตากว้างมองเด็กสาวตรงหน้าราวกับเห็นภาพหลอน ลมหายใจสะดุดกึกในลำคอ เสี่ยวจูนางกำนัลผู้ซื่อสัตย์ที่กับนางมาตั้งแต่วันแรกที่เข้าวัง เด็กสาวที่ถูกโบยจนตายคากระดานในคุกใต้ดินเพื่อปกป้องนางจากการถูกทรมาน

ใบหน้าที่เคยอาบไปด้วยเลือดและลมหายใจที่ขาดห้วงในวันนั้น บัดนี้กลับมายืนอยู่ตรงหน้านางอย่างมีเลือดเนื้อ สดใส และมีชีวิตชีวา

"เสี่ยวจู... เจ้า... เจ้ายังมีชีวิตอยู่หรือ?" อี้หรงเอ่ยด้วยน้ำเสียงสั่นสะท้าน มือทั้งสองข้างเอื้อมไปจับท่อนแขนของเด็กสาวอย่างลืมตัว ปลายนิ้วสัมผัสเข้ากับผืนผ้าฝ้ายเนื้อนุ่มและกล้ามเนื้ออันอบอุ่น สัมผัสอุ่นร้อนยืนยันว่านี่มิใช่ภาพลวงตาในความฝัน