บทที่ 6

ความเงียบงันอันไร้ความหวาดกลัวของนางทำให้มู่หรงซีเยว่บันดาลโทสะจนต้องสะบัดแขนเสื้อเสด็จกลับไปพร้อมสั่งให้งดส่งฟืนผิงไฟตลอดฤดูหนาว

ทุกถ้อยคำตอกย้ำให้เห็นถึงความโง่เขลาของตัวนางตั้งแต่วันแรกที่นางถูกส่งตัวมาจากแคว้นฟ่านในฐานะสนมบรรณาการ นางเคยมองว่าการไต่เต้าขึ้นสู่อำนาจคือหนทางเดียวที่จะเอาชีวิตรอด นางยอมเปลืองตัว ยอมเปื้อนเลือด ยอมร่วมมือกับคนอย่างมู่หรงซีเยว่เพื่อกำจัดศัตรูทีละคน สุดท้ายแล้ว อำนาจที่นางแลกมาด้วยชีวิตกลับกลายเป็นคมมีดที่ตัดคอลูกชายของนางเองอย่างเลือดเย็น วังหลวงแห่งนี้คือสุสานที่เปลี่ยนสตรีทุกคนให้กลายเป็นอสูรร้ายที่จ้องจะฉีกเนื้อกันเองเพื่อเศษเสี้ยวความโปรดปรานของบุรุษผู้เป็นเจ้าแผ่นดิน

นางรู้ดีว่าเวลาของนางกำลังจะหมดลง เปลวไฟแห่งชีวิตที่ริบหรี่กำลังจะมอดดับลงสู่เถ้าธุลีในไม่ช้า ลมหายใจของนางสั้นลงทุกที ทุกครั้งที่สูดอากาศเข้า หน้าอกจะบีบรัดเจ็บปวด ร่างกายของนางไม่มีเรี่ยวแรงแม้แต่จะพยุงตัวลุกขึ้นยืน ดวงตาที่เคยคมปลาบเริ่มพร่ามัว ฝ้าขาวแห่งความตายเริ่มคืบคลานเข้าสู่ขอบตาดำ

บ่ายวันหนึ่งของฤดูหนาว พายุหิมะพัดกระหน่ำอย่างบ้าคลั่ง ท้องฟ้าทั่วทั้งนครหลวงแปรเปลี่ยนเป็นสีขาวโพลนอันมืดมิด หิมะสะสมหนาบนหลังคากระเบื้องจนโครงไม้ส่งเสียงลั่นเปรี๊ยะ ยุบตัวลงมาบางส่วน ลมกรรโชกหอบเอาไอเย็นเยียบทะลักเข้าท่วมห้องขังจนน้ำในถังไม้กลายเป็นน้ำแข็งสนิท หิมะโปรยปรายทะลุรอยแตกของหลังคาลงมากองทับร่างที่นอนขดตัวอยู่บนผืนฟาง

เสียงกระเบื้องหลังคาแตกหล่นลงมากระแทกพื้นหินเฉียดศีรษะของนางไปเพียงคืบ ฝุ่นผงและเศษหิมะฟุ้งกระจายไปทั่วห้อง ความเย็นจัดทำให้กล้ามเนื้อทุกมัดเกร็งค้าง หัวใจเต้นช้าลงจนแทบจับจังหวะไม่ได้ ทว่าในส่วนลึกของจิตใต้สำนึก มีบางสิ่งบางอย่างกำลังกระตุ้นเตือน หากนางสิ้นใจลงบนกองฟางเน่าเปื่อยแห่งนี้ นางจะไม่มีโอกาสได้เอ่ยคำวิงวอนสุดท้ายต่อฟ้าดิน

ฟ่านอี้หรงรวบรวมเรี่ยวแรงเฮือกสุดท้ายในชีวิต ค่อยๆ ใช้สองแขนที่สั่นระริกยันพื้นอิฐอันเย็นเฉียบ นางสอดม้าไม้แกะสลักตัวน้อยที่บัดนี้เนื้อไม้แตกร้าวและเปรอะเปื้อนคราบเลือดแห้งกรังไว้ในอกเสื้อผ้าดิบ แนบชิดกับเนื้อหนังบริเวณหัวใจ จากนั้นจึงค่อยๆ คลานออกจากห้องขังแคบๆ มุ่งหน้าไปยังศาลาร้างท้ายตำหนักเย็น

นางหยุดพักครู่หนึ่งกลางลานกว้าง มองย้อนกลับไปยังแนวหลังคาสูงตระหง่านของเขตพระราชฐานชั้นใน ที่ซึ่งแสงโคมไฟสีส้มอบอุ่นส่องสว่างสะท้อนหิมะ เสียงดนตรีและการรื่นเริงจากตำหนักใหญ่ดังแว่วมาตามกระแสลม ความอบอุ่นและความหรูหราเหล่านั้นช่างอยู่ห่างไกลจากความหนาวเหน็บที่กำลังกัดกินร่างของนางราวกับอยู่คนละภพภูมิ

ดวงตาที่พร่ามัวของนางไม่หันกลับไปมองความรุ่งโรจน์จอมปลอมนั้นอีก นางกัดฟันคลานต่อไปข้างหน้า มุ่งตรงสู่แนวเสาหินศิลาของศาลาร้าง

สถานที่แห่งนั้นมีพระพุทธรูปหินศิลาโบราณประดิษฐานอยู่ องค์พระพุทธรูปสร้างขึ้นตั้งแต่ยุคก่อตั้งแคว้นจ้านเมื่อสองร้อยปีก่อน มีรอยแตกร้าวลึกตามกาลเวลา พระนาสิกบิ่นหักจากแรงพายุ พระพักตร์เปรอะเปื้อนคราบตะไคร่น้ำแห้งกรังและหยดน้ำค้างแข็ง พระหัตถ์ข้างหนึ่งหักพังไปตามแรงแผ่นดินไหวในอดีต พระเนตรที่ทอดมองลงมายังคงเปี่ยมด้วยความสงบนิ่ง เยือกเย็น และเมตตาไร้ขอบเขตดั่งมองดูสังสารวัฏอันโสมมและการเวียนว่ายตายเกิดของมวลมนุษย์

อี้หรงใช้สองมือที่สั่นเทาตะเกียกตะกายขึ้นไปบนบันไดหินศิลา นางลากสังขารขึ้นสู่แท่นศิลาหน้าองค์พระ คุกเข่าลงต่อหน้าพระพักตร์อย่างเชื่องช้า

ลมหายใจของนางแผ่วเบา เลือดอุ่นๆ ไหลรินออกจากมุมปาก หยดลงบนพื้นหิมะสีขาวบริสุทธิ์เบื้องล่าง กลายเป็นจุดสีชาดเข้มข้นที่ค่อยๆ ละลายหิมะจนเป็นหลุมเล็กๆ กลิ่นคาวเลือดคละคลุ้งในโพรงจมูก คราวนี้นางกลับไม่รู้สึกทรมาน ร่างกายเริ่มชาหนึบจนความเจ็บปวดค่อยๆ เลือนหายไป

นางยกมือที่ผอมแห้งจนเห็นแนวกระดูกข้อนิ้วชัดเจนขึ้นประนมแนบอก ปลายนิ้วมือที่บวมเป่งและแตกยับเยินประกบเข้าหากันอย่างมั่นคง หลับตาลงช้าๆ น้ำตาหยดสุดท้ายที่กลั่นออกมาจากก้นบึ้งของหัวใจไหลรินอาบแก้มตอบ หยาดน้ำตานั้นอุ่นร้อน ละลายคราบน้ำค้างแข็งที่เกาะอยู่บนร่องแก้ม

"ข้าแต่สิ่งศักดิ์สิทธิ์ทั้งปวง"

น้ำเสียงของนางแหบพร่า สั่นระริก แต่ความแน่วแน่ในจิตวิญญาณกลับดังก้องกังวาน

"ชาตินี้ข้าเกิดมาโง่เขลา ข้าลุ่มหลงในวังวนอำนาจ ข้าหลงเชื่อคำลวง ข้าผลักดันลูกชายสู่นรก ข้าใช้ชีวิตผู้อื่นเป็นบันไดก้าวขึ้นสู่จุดสูงสุด ข้าเคยสั่งประหารผู้บริสุทธิ์ ข้าเคยวางยาพิษขจัดศัตรู จนบาปกรรมทั้งหมดต้องมาลงเอยด้วยชีวิตและศีรษะของลูกชายเพียงคนเดียว... ข้าไม่ขออ้อนวอนขออายุขัย ข้าไม่ขอเกิดมามีลาภยศสรรเสริญ และข้าไม่ขอทวงแค้นต่อผู้ใดทั้งสิ้น..."

นางก้มกราบลงกับพื้นศิลาเย็นเฉียบ หน้าผากจรดแผ่นหินที่เปื้อนหิมะและรอยเลือดของตนเอง เสียงหน้าผากกระทบหินดังกังวานแผ่วเบาท่ามกลางเสียงหวีดหวิวของพายุ

"หากดวงวิญญาณบาปหนานี้ยังพอมีเศษเสี้ยวแห่งผลบุญหลงเหลืออยู่ หากความทุกข์ทรมานสองปีในนรกแห่งนี้พอจะชำระมลทินในใจข้าได้บ้าง ขอโอกาสให้ข้าเพียงสักครั้ง ขอให้ข้าได้กลับไปพบหน้าลูกอีกครา ขอให้ข้าได้กอดเขา ได้ชดใช้ความผิด และได้ปกป้องเขาด้วยชีวิตและเลือดเนื้อของข้าเอง"

คำอธิษฐานนั้นดังก้องออกมาจากจิตวิญญาณที่แหลกสลาย ปราศจากความลังเล ปราศจากความโลภในลาภยศอำนาจ มีเพียงความรักอันบริสุทธิ์ของมารดาที่ยอมสละแม้กระทั่งลมหายใจและตัวตน