ตอนที่ 3 กิจการใหม่

กลิ่นเหม็นเน่าลอยคละคลุ้ง​กลางอากาศ​ ชวนให้ผู้มาเยือน​รู้สึก​พะอืดพะอม​ สตรีทั้งสองนางรีบยกชายเสื้อขึ้นมาปิดจมูก พลางจ้องมอง​ไปที่สถานที่เบื้องหน้า

หลังจาก​ตรวจใบชาเสร็จแล้ว​ เจียงซู่กับถั่วหลันก็พากันมาที่โรงฆ่าสัตว์​แห่งนี้ต่อ ถั่วหลันมองผู้เป็นนายด้วยสายตาสงสัย

" คุณหนู​มาที่นี่ทำไมเจ้าคะ? "

เจียงซู่คลี่ยิ้มบาง ก่อนจะพูดว่า " ข้าอยากทำการค้าแบบใหม่ "

ถั่วหลันเลิกคิ้ว " การค้าใหม่! คือแบบใดเจ้าคะ? "

เจียงซู่ไม่ตอบ แต่กลับส่งสายตา​ไปที่กองกระดูกกองใหญ่​​เบื้องหน้าแทน

โรงฆ่าสัตว์​แห่งนี้ ขายเฉพาะ​เนื้อ หนังและเครื่องในของสัตว์​เป็นส่วนใหญ่​ ส่วนกระดูกกลับถูกทิ้งไว้ให้เน่าเหม็น ​ไม่นำไปใช้ประโยชน์ใด​ เจียงซู่เคยผ่านมาเห็นหลายครั้ง แต่ก็ยังไม่มีวิธีจัดการเสียที​ จนเมื่อสองวันก่อน นางกลับเพิ่งนึกบางอย่างออก

" พี่ชาย! " น้ำเสียงหวานเอ่ยเรียกชายฉกรรจ์​รูปร่างกำยำ ซึ่งคาดการณ์​ว่าน่าจะเป็นเจ้าของโรงฆ่าสัตว์​

ชายที่มีใบหน้าเปื้อนเลือดหันไปมองทางเสียงเรียก ครั้นเห็นว่าเป็นผู้ใด รอยยิ้มมีไมตรีก็ปรากฏ​ขึ้นบนใบหน้า

" ข้าก็นึกว่าใคร ที่แท้เป็นคุณ​หนู​เจียงนี่เอง " เขารีบยกเสื้อขึ้นมาเช็ดทำความสะอาด​ใบหน้า ก่อนจะเดินไปหาสตรีสองนาง " มาหาข้ามีอะไรงั้นรึ? "

เจียงซู่ไม่อ้อมค้อม ​พลันเอ่ยถึงความต้องการ " กองกระดูกข้างหลังท่าน มีผู้ใดเป็นเจ้าของแล้วหรือยัง? "

เจ้าของโรงฆ่าสัตว์​หันกลับไปมองข้างหลังตนเอง พลันเกิดความสงสัย ตั้งแต่​เขาเปิดโรงฆ่าสัตว์​แห่งนี้มาได้แปดปี ไม่เคยมีผู้ใดถามถึงโครงกระดูกสัตว์​มาก่อน ส่วนมากมักมาถามหาหนังสัตว์​เสียมากกว่า

" ยังไม่มี คุณหนู​ถามทำไมหรือ? "

" ข้าต้องการ​ซื้อ ไม่ทราบว่าพี่ชายขายให้ข้าได้หรือไม่? "

" หากคุณ​หนูต้องการ​ ก็สามารถ​นำไปได้เลย ไม่ต้องให้เงินข้าหรอก"

เจียงซู่ส่ายหน้า​ " ไม่ได้เจ้าค่ะ ท่านต้องรับเงินไปด้วย เพราะว่าข้ายังต้องการ​อีก "

เจ้าของโรงฆ่าสัตว์​ยังไม่คลายความสงสัย เขามองสตรีสองนางด้วยสีหน้าข้องใจ

เจียงซู่ถือวิสาสะ​หยิบกระดูกข้อสัตว์​สองท่อนขึ้นมา จากนั้นก็เอ่ยขออนุญาต​อีกฝ่ายใช้โรงครัว ซึ่งเขาก็พยักหน้า​ตอบรับ เพราะอยากจะรู้เหมือนกัน​ว่านางจะทำอะไร

หญิงสาวเดินเข้าไปในโรงครัว ในจังหว​ะนั้นก็บังเอิญ​ไปเจอฮูหยินของเจ้าของโรงฆ่าสัตว์​พอดี นางจึงเอ่ยขอร้องให้อีกฝ่ายมาช่วย

กระดูก​สัตว์​สองท่อนถูกตัดแยกออกเป็นหลายส่วน เจียงซู่มองไขมันที่อยู่ด้านใน รอยยิ้มพึงพอใจ​ปรากฏ​บนใบหน้างดงามของหญิงสาว

นางให้ฮูหยินโรงฆ่าสัตว์​ตั้งหม้อต้มกระดูกสัตว์​พวกนั้น และให้คอยตักฟองออก ใช้ความร้อนให้มากพอที่จะละลาย​ไขมันออกจากข้อกระดูกได้ ครั้นต้มไปได้สักพักก็ให้ยกออกจากเตา รอจนเย็น ไขมันที่ละลายก็เริ่มจับตัวกันเป็นแผ่น

" นี่คือสิ่งที่ข้าจะซื้อต่อจากพวกท่านเจ้าค่ะ " เจียงซู่ชี้ให้เจ้าของโรงฆ่าสัตว์​ดู สิ่งที่นางจะรับซื้อต่อจากเขาคือน้ำมันที่ออกมาจากข้อกระดูกสัตว์​ต่างหาก

" คุณหนู​จะนำไปทำอะไรหรือเจ้าคะ? " ถั่วหลันเอ่ยถาม

ทั้งสามคนต่างจับจ้องสายตามาที่เจียงซู่เป็นตาเดียวกัน

คนถูกมองฉีกยิ้มกว้าง ก่อนจะตอบว่า " นี่คือส่วนผสม​ในการทำหมึกอัดแท่ง "

" หมึกอัดแท่ง! " ทั้งสามคนพูดพร้อมกัน​

เจียงซู่พยักหน้า​ " ใช่! เมืองอวี๋โจวของเรามีร้านเครื่องเขียนแล้วก็จริง แต่นั่นคือการรับซื้อมาจากเมืองอื่น ยังไม่ผู้ใดในเมืองอวี๋โจวผลิตสินค้าพวกนี้ออกมา ฉะนั้นข้าเลยอยากเป็นเจ้าแรกที่ทำขึ้นมา "

ชาติก่อน​นางมีโอกาส​ได้ไปที่โรงทำอุปกรณ์​เครื่องเขียน เห็นกระบวนการ​มามากพอสมควร​ จึงคิดว่าตนเองน่าจะทำได้ แต่ถ้าไม่ได้ ก็ถือเสียว่าได้ลองทำสักครั้ง

เจ้าของโรงฆ่าสัตว์​กับภรรยาส่งยิ้มให้กัน รู้สึก​อัศจรรย์​ใจในความฉลาดปราดเปรื่อง​ของคุณหนู​เจียงผู้นี้ยิ่งนัก!

ครั้นเจรจา​การค้าเสร็จ เจียงซู่ก็ชวนถั่วหลันไปหาเจ้าของสวนไม้สนต่อ ในเมื่อมีวัตถุ​ดิบในการทำหมึกแล้ว ต่อไปก็เหลือแค่ส่วนผสม​ของการทำกระดาษ​

" คุณหนู ​เหตุใด​จึงอยากทำการค้าด้านนี้เจ้าคะ? " ถั่วหลันถามในระหว่าง​ที่นั่งอยู่บนรถม้า

เจียงซู่คลี่ยิ้ม " ข้าแค่อยากมีรายได้หลายๆ ทางก็เท่านั้นเอง "

หากพูดตามความจริง คือนางจะต้องรีบหาเงินให้ได้มากๆ ก่อนจะครบหนึ่งปี พอถึงคราวนั้น นางจะได้มีทางหนีทีไล่ให้แก่ตนเอง ถึงอย่างไร​นางก็ไม่ยอมแต่งงานกับคนชั่วผู้นั้นอีกเด็ดขาด​

ทางใต้เมืองอวี๋โจว

กองทัพ​ทหารนับหมื่นนายกำลังตั้งค่ายปักหลัก​อยู่ที่เมืองอวี๋โจว ตามพระราชโองการ​ของฮ่องเต้​ กองทัพชุ่ยเฮ่อมีความผิดโทษฐานเคลื่อนย้าย​กองกำลัง​เข้าเมืองหลวง​โดยไม่ได้รับอนุญาต​ ซึ่งโทษนี้สมควรตายเป็นหมื่นๆ ครั้ง เพียงแต่ว่าผู้นำกองทัพกลับเป็นผู้มีสายเลือดของฮ่องเต้​ โทษจึงเบาบางลง และมีคำสั่งว่าไม่ให้เข้าเมืองหลวง​จนกว่าจะครบสามปี ให้ทำหน้าที่​ดูแล​ความสงบสุข​ของชายแดน​อยู่ที่เมืองอวี๋โจวต่อไป

ผู้บัญชาการ​กองทัพนับหมื่นกำลังนั่งร่ำสุรา​อย่างสบายใจอยู่บนกิ่งไม้ นัยน์ตา​สีดำลึกล้ำเหลือบ​มองลงไปเบื้องล่าง เห็นรถม้าคันหนึ่งกำลัง​ติดหล่มอยู่ และดูเหมือนว่าจะไม่ออกง่ายๆ

คนที่นั่งอยู่บนรถเริ่มทยอยลงมา แสงนวลของแดดในยามโหย่วสาดส่อง​ไปที่ใบหน้าของสตรีนางหนึ่ง ความงดงาม​ของนางทำเขาไม่อาจละสายตา​มองไปทางอื่น...

เจียงซู่เดินลงมาดูล้อรถ เห็นว่าตกลงไปในหลุมโคลนที่ค่อนข้าง​ลึก แต่พอดูดีๆ กลับพบว่าล้อลากที่ทำจากไม้ได้แตกไปแล้ว ถึงนำขึ้นมาได้ ก็ยากที่จะ​เดินทางต่อ

" คุณหนู​จะทำเช่นไรดีเจ้าคะ? " ถั่วหลันถามอย่างร้อนใจ สีหน้าเต็มไปด้วยความกังวล

เจียงซู่ยังคงมีสีหน้าเรียบนิ่ง ไม่ตื่นตระหนก​กับเหตุการณ์​ที่เกิดขึ้น " วันนี้เรานำรถม้าคันเล็กมา จึงมีม้าลากแค่ตัวเดียว ฉะนั้นให้ลู่เจิงกลับไปพาคนมาช่วยเราก็แล้วกัน "

เจียงซู่หันไปพูดกับบ่าวบังคับ​รถม้า อีกฝ่ายเป็นบุรุษ​น่าจะเดินทาง​ได้คล่องกว่านางกับถั่วหลัน

" แต่ที่นี่ค่อนข้าง​อันตราย​นะขอรับคุณ​หนู​ จะให้ข้าน้อยทิ้งคุณ​หนู​ไปได้อย่างไรกัน! " เสียงของคนบังคับ​ฟังดูกังวลใจ​เป็นอย่างมาก

" แต่ถ้าเจ้าไม่ไป ก็ไม่มีผู้ใดช่วยเราได้แล้วนะ "

" คุณหนูขอรับ! " เขากล่าวเสียงอ่อนอย่างจนใจ ครั้นนึกตามดีๆ สิ่งที่คุณหนู​พูดมาก็ถือว่าถูกต้อง​ หากไม่ใช่เขา ก็ไม่มีใครช่วยได้แล้ว

เจียงซู่ยิ้มน้อยๆ แม้อยู่ในสถานการณ์​กดดัน แต่นางก็ไม่นำพาอารมณ์​ขุ่นมัว​มาลงที่ผู้ใด เหตุการณ์​เช่นนี้ใครเล่าจะอยากให้เกิดขึ้น " ไปเถิด! รีบไปพาคนมาช่วยข้า ข้ากับถั่วหลันจะรออยู่แถว​นี้ "

" ชะ.. เช่นนั้นพกมีดไว้นะขอรับ ข้าน้อยจะรีบไปรีบมา " คนบังคับ​ม้ายื่นมีดสั้นที่ตนพกติดตัวมาตลอดให้ผู้เป็นนาย

เจียงซู​่ยื่นมือออกไปรับมาถือไว้

สตรีสองนางยืนมองแผ่นหลังของคนบังคับม้าที่ค่อยๆ ห่างออกไป ครั้นเลือนหาย​ไปจากสายตาแล้ว พวกนางก็รีบพากันเข้าไปหลบหลังพงหญ้า​ข้างถนน ยิ่งใกล้ค่ำ ก็ยิ่งอันตราย​ ไม่รู้ว่าถนนสายนี้มีโจรชุกชุม​เหมือนกับสายอื่นหรือไม่...

การกระทำ​ของพวกนางตกอยู่ภายใต้สายตาของใครบางคน นัยน์ตา​สีดำขลับจับจ้องอยู่ที่สตรีอาภรณ์​ชมพูเพียงคนเดียว ใบหน้าอ่อนหวานของนางราวกับมีมนตร์​เสน่ห์​ ทำให้ผู้คนลุ่มหลง​จนยากจะถอดถอน​สายตา​กลับคืนได้

แต่ขึ้นชื่อว่าบุปผา​งาม ย่อมมีพิษ​ร้ายอยู่พอตัว