ตอนที่ 4 ขอบคุณที่ช่วยเหลือ

ท้องนภาเปลี่ยนเป็นสีดำสนิท พระจันทร์​ดวงใหญ่​ลอยเด่นอยู่ท่ามกลาง​หมู่ดวงดาว เสียงจิ้งหรีด​เรไรประสานเสียงร้องระงม พอปราศจาก​ความอบอุ่น​จากพระอาทิตย์​ อากาศ​ก็ยิ่งหนาวมากขึ้น

ยามมีสายลมเย็นยะเยือก​พัดผ่าน ร่างทั้งร่างก็พลันสั่นสะท้าน​ ฝ่ามือและฝ่าเท้าเย็นเฉียบ​ จนต้องใช้มือถูกัน ครั้นจะก่อกองไฟ ก็เกรงว่าพวกโจรผู้ร้ายจะผ่านมาเห็นเข้า

" คุณหนู​อดทนอีกนิดนะเจ้าคะ "

สตรีทั้งสองนางกอดกันแน่น เพื่อบรรเทา​ความหนาวให้แก่กันและกัน​

นี่ก็ผ่านมาสองชั่วยามแล้วนับตั้งแต่​คนบังคับ​ม้าจากไป ไม่รู้ว่านางกับถั่วหลันต้องรออีกนานเพียงใด เขาจึงจะกลับมา

ระหว่าง​ที่กำลังใช้ความคิดอยู่นั้น พลันได้ยินเสียงฝีเท้าของคนกลุ่มหนึ่ง เจียงซู่ค่อยๆ คลานเข่าแหวกพงหญ้า​ซุ่มมองชายฉกรรจ์​กลุ่มนั้น พวกมันขึ้นไปบนรถม้าของนาง ผ่านไปสักพัก​ก็อุ้มหีบที่มีของมีค่า​ออกมา

ถึงจะนึกเสียดาย แต่ก็ต้องเลือกรักษา​ชีวิต​ของตนเองเอาไว้ ของมีค่าพวกนั้น หากไม่ตาย ยังสามารถ​หาได้อีกมาก

" ค้นให้ทั่ว! ข้าว่าเจ้าของรถน่าจะยังอยู่แถวๆ นี้แหละ " หัวหน้าโจรตะโกน​บอกพวกลูกสมุน​

เสียงแหวกพงหญ้า​ดังเข้ามาใกล้เจียงซู่กับถั่วหลันขึ้นเรื่อยๆ ยามนี้พวกนางถูกกลุ่มโจรล้อมรอบ​หมดทุกด้านแล้ว อีกไม่นานพวกมันต้องหาพวกนางพบแน่!

" คุณหนู​เจ้าค่ะ " ถั่วหลันเรียกเจ้านายเสียงสั่นเครือ​คล้ายจะร้องไห้

เจียงซู่พยายามตั้งสติ​คิดหาทางรอดให้ตนเอง ถึงอย่างไร​นางก็ไม่ยอมตายอยู่ที่นี่เด็ดขาด​

ยังไม่ทันได้ใช้ความคิด ชายฉกรรจ์​ผู้หนึ่งก็เปิดพงหญ้า​มาเจอนางกับถั่วหลันเข้าพอดี

" เจอแล้วขอรับ! " ชายคนนั้นส่งเสียงขึ้น

สตรีสองนางถูกพวกโจรลากตัวออกมา หัวหน้า​กลุ่มโจรไล้สายตามองเจียงซู่อย่างแทะโลม​ มันเลียขอบปากแห้งแตกของตนเอง สื่อถึงความหิวกระหาย​ในตัวหญิงสาว

" มีโอกาส​ได้เจอสาวงามทั้งที จะปล่อยไปเฉยๆ ได้อย่างไรกัน! "

หัวหน้า​โจรเดินเข้ามากระชาก​ข้อมือของเจียงซู่ให้เดินตาม มันลากนางไปที่พงหญ้า​ใกล้ๆ กัน จากนั้นก็จับตัวนางกดลงบนพื้น

เจียงซู่พยายามดีดดิ้นเอาตัวรอด หูของนางได้ยินเสียงถั่วหลันดังแว่วมาเป็นระยะ เสียงร้องไห้ของสาวใช้ ทำเจียงซู่รู้สึก​โกรธเคืองกลุ่ม​โจรพวกนี้จนอยากจะฆ่าให้ตาย แต่ถึงอย่างนั้นก็ต้องข่มใจพูดคุย​

" ข้าจะให้เงินพวกเจ้าสามพันตำลึง​ ถ้าหากพวกเจ้าปล่อยพวกข้าไป " เจียงซู่เจรจา​กับหัวหน้า​โจร

มันส่งยิ้มมาให้นาง ก่อนจะตอบด้วยน้ำเสียงแข็งกร้าว​ว่า " ข้าอยากได้ทั้งเงิน แล้วก็ร่างกาย​ของเจ้าด้วย "

" ไม่ได้! " เจียงซู่โกรธ​จัดจนหน้าแดง ขบฟันพูดคุย​กับมันต่อ "เจ้าต้องเลือกอย่างใดอย่างหนึ่ง​"

" ข้าไม่เลือกอะไรทั้งนั้น! " มันตะคอก​เสียงใส่นาง

ครั้นเห็นว่าไม้อ่อนใช้การไม่ได้ผล เจียงซู่จึงเปลี่ยนแผนการ​มาใช้ไม้แข็ง​แทน อย่างน้อยก็สามารถ​ถ่วงเวลา​พวกมันไปได้อีกสักพัก​

" แล้วเจ้าคิดว่าพวกเจ้าจะรอดไปได้หรือ? " เจียงซู่เริ่มพูดขึ้น สีหน้าของนางไร้วี่แวว​หวั่นเกรง​ น้ำเสียง​แข็งกระด้าง​จนหัวหน้าโจรชะงัก​ไปชั่วขณะ​ " รู้หรือไม่ว่าข้าเป็นใคร? "

" เจ้าเป็นใคร มันสำคัญ​กับข้าอย่างไร? " มันถามนางกลับ

" พ่อข้าเป็นถึงเสนาบดี​กรมพิธีการ หากข้าเป็นอะไรไป เขาไม่มีทางปล่อยพวกเจ้าไว้แน่! "

เป็นครั้งแรก​ที่เจียงซู่ใช้ตำแหน่งของบิดามาข่มขู่​ผู้อื่น หากเป็นในยามปกติ นางไม่แม้แต่​จะพูดถึง ด้วยว่ายังน้อยใจบิดาที่ไม่ใส่ใจ​นางเหมือนกับบุตรคนอื่นๆ แต่ยามนี้อยู่ในช่วงคับขัน​ อีกทั้งยังนึกถึง​ใครไม่ออกนอกจากเขาเพียงคนเดียว

หัวหน้าโจรหัวเราะลั่น พลางจับจ้องใบหน้างามด้วยสายตาเหี้ยมเกรียม " แล้วอย่างไร คิดว่าข้าจะกลัวคำพูดของเจ้างั้นรึ? "

" ข้า.... " เจียงซู่กำลังจะพูดต่อ แต่กลับถูกมันตวาดกลับ

" หุบปาก! " ฝ่ามือหยาบกระด้าง​สัมผัส​ลงบนแก้มนวลแผ่วเบา ลากไล้ลงมาจนถึงปลายคางมน ก่อนจะออกแรงบีบแน่น จนเจ้าของร่างทำสีหน้าบิดเบี้ยว​ด้วยความเจ็บปวด​ " เอาไว้ข้าเสพสมกับร่างกายเจ้าเสร็จ​เมื่อไร ข้าจะทำให้เจ้าไม่สามารถ​พูดมากได้อีก "

" อย่านะ! " เจียงซู่ขัดขืน​ไม่ยอมให้มันปลดเสื้อผ้าของนางออกได้

" อย่าดิ้น! " ฝ่ามือใหญ่บีบต้นแขนของหญิงสาวแรงๆ กดข่มนางให้นอนนิ่งอยู่บนพื้นหญ้า

" ปล่อยข้า! " เจียงซู่ตวาดลั่น

เพียะ!

ใบหน้างดงามหันไปตามแรงมือ ความเจ็บแสบ​แทรกซึม​เข้ามาในความรู้สึก​ นางนิ่งอึ้ง​ไปชั่วขณะ​ ก่อนจะปล่อยหยาดน้ำตาไหลรินออกมา นึกสมเพช​ตนเองที่ไม่สามารถ​ทำอะไรได้เลย ย้อนเวลากลับมามีชีวิต​ใหม่ทั้งที ได้เพียงแค่นี้เองหรือ มันแย่ยิ่งกว่าชาติที่แล้วเสียอีก!

ในระหว่าง​ที่กำลังตัดพ้อ​ให้กับโชคชะตา​อยู่นั้น จู่ๆ นางก็ได้ยินเสียงร้องโหยหวน​ของโจรที่อยู่กับถั่วหลันอีกฝั่ง

หัวหน้า​โจรหยุดชะงัก​เมื่อได้ยินเสียง มันยันกายลุกยืน เตรียมจะออกไปดูว่าเกิดอะไรขึ้น

เจียงซู่ใช้จังหวะนี้ถีบเท้าไปที่เป้ากางเกง​ของหัวหน้าโจรป่า ใบหน้าเหี้ยมโหด​เปลี่ยนเป็นสีเขียวคล้ำเพราะรู้สึก​เจ็บจุกตรงกลางกาย

หญิงสาวพยายามประคองกายลุกขึ้นยืน ทว่ากลับถูกมันดึงขารั้งเอาไว้ ร่างเพรียวบางเสียหลัก​ล้มลงบนพื้นหญ้า​อีกครั้ง

" จะหนีไปไหน กล้าดีนักนะ! " น้ำเสียงกรุ่นโกรธ​เอ่ยลอดไรฟัน

มันตวัดมือกระทบลงบนใบหน้างามอีกครั้ง จนแก้มสีนวลแดงเถือก​ มีเลือดซึมออกมาจากข้างมุมปาก เจียงซู่รู้สึก​เจ็บร้าว​ไปทั่วทั้งหน้า ยามนี้นางไม่มีเรี่ยวแรง​จะขัดขืนอีกแล้ว คงได้แต่ภาวนาว่าให้เสียงที่ได้ยินนั้น เป็นเสียงของลู่เจิงที่พาคนมาช่วย

ในขณะที่​สติของเจียงซู่กำลังจะหลุดลอย​ ใบหน้าของชายคนหนึ่ง​ก็ปรากฏ​ขึ้นจากทางด้านหลังของโจรชั่ว มันถูกอีกฝ่ายใช้มีดสั้นปาดคอจนเลือดสาดมาโดนตัวนาง ก่อนจะถูกอีกฝ่ายใช้เท้าถีบกระเด็น​ไปไกล

เขาคนนั้นยืนจ้องนางอยู่ครู่หนึ่ง​ ไม่มีคำพูดใดเอื้อนเอ่ยออกมาสักคำ เจียงซู่พยายามจะพูดกับคนตรงหน้า​ ทว่าเรี่ยวแรง​ของนางกลับมีไม่พอเปล่งเสียง​

" ไม่ต้องพูดอะไรแล้ว " น้ำเสียงทุ้มเอ่ยกับคนที่กำลังนอนแน่นิ่ง​

เขาย่อตัวลงไปอุ้มนางขึ้นมา ดวงตาฉ่ำน้ำปรือมองเขาอย่างซาบซึ้งใจ​ ครั้นเห็นรอยแดงที่แก้มนวลทั้งสองข้าง ชายหนุ่ม​ก็พลันเกิดความเคืองใจ​ ใบหน้างดงามของนาง ต้องมามีร่องรอย​หยาบช้า​ของพวกโจรถ่อย ช่างเป็นสิ่งที่เขาเกลียดชัง​นัก!

ความเจ็บร้าว​ทั่วทั้งร่าง ทำให้เจียงซู่ผล็อยหลับในขณะที่​ถูกชายแปลกหน้า​อุ้มไป นางยังไม่รู้ถึงเจตนารมณ์​ที่แท้จริงของเขา แต่กลับไว้วางใจ​ ทั้งที่เพิ่งเคยเห็นหน้าค่าตากันเป็นครั้งแรก​

แสงอาทิตย์​ในยามเช้า​สาดส่อง​เข้าไปในกระโจม​หลังใหญ่​ ที่มีร่างของหญิงสาวนางหนึ่งหลับใหล​อยู่ เจียงซู่ถูกพาตัวมาที่ค่ายทหาร​ ซึ่งอยู่ไม่ไกลจากจุดเกิดเหตุ​พอดี

ใบหน้าอ่อนหวานเริ่มขยับเล็กน้อย​ ก่อนจะค่อยๆ ลืมตาขึ้นมา ความแปลกใหม่​ของสถานที่ที่ไม่คุ้นเคย​ทำหญิงสาวหวาดผวา​ นางรีบลุกพรวด​ขึ้น พลางกวาดสายตามองรอบๆ

พลันเกิดความวิตกกังวล​เพราะเพิ่งผ่านเรื่องเลวร้าย​มา ใบหน้าหวานก้มสำรวจอาภรณ์​ที่ตนเองสวมใส่ ครั้นเห็นว่ายังปกติดี ก็พลอยรู้สึก​โล่งใจ​

เจียงซู่กำลังจะก้าวขาลงจากเตียง ทว่าม่านกระโจม​กลับเปิดออก ปรากฏ​ร่างของชายคนหนึ่งกำลัง​เดินเข้ามา เจียงซู่รีบหดขากลับ พร้อมกับ​ถอยหลัง​ไปสุดมุมเตียง นัยน์ตา​กลมโตสั่นระริก​ด้วยความกลัว

" ฟื้นแล้วหรือ? ข้านำยามาให้ " เขาวางตลับยาลงบนเตียงนอน

เจียงซู่มองตลับยาสลับกับใบหน้าของชายหนุ่ม เขาต้องเป็นคนที่ช่วยนางเอาไว้ไม่ผิดแน่ " ขอบคุณ​ท่านที่ช่วยข้าเอาไว้เจ้าค่ะ "

นางกล่าวใช้โอกาส​นี้ขอบคุณ​อีกฝ่าย หากไม่ได้เขาช่วยเอาไว้ ป่านนี้นางกับถั่วหลันคงได้กลายเป็นวิญญาณเฝ้าป่าไปแล้ว

" ผิดแล้วคุณ​หนู " เขาโบกมือปฏิเสธ​ " ข้าไม่ใช่คนที่ไปช่วยท่าน "

คิ้วเรียวเลิกขึ้นด้วยความสงสัย​ หากไม่ใช่เขา แล้วจะเป็นใครได้อีก " ละ... แล้วใครคือคนที่ช่วยข้าเจ้าคะ? "​

" ท่านอ๋องของพวกเราต่างหาก ที่ไปช่วยท่านจากโจรชั่วพวกนั้น"

" ท่านอ๋อง! " นางพึมพำ​เสียงเบา

เจียงซู่ใช้สมองครุ่นคิด​ ในชาติที่แล้ว​ นางไม่เคยเข้าไปพัวพัน​กับเชื้อพระวงศ์​คนใด แม้แต่พบเจอกันเป็นการส่วนตัวก็ยังไม่เคย

อย่าว่าแต่ยศอ๋องเลย ขนาดขันทีชั้นผู้น้อยในวังนางก็ยังไม่เคยเห็น!