ตอนที่ 2 เริ่มเห็นผลกำไร

หนึ่งเดือนผ่านไป

การค้าขาย​เป็นไปอย่างราบรื่น​ ไม่เพียงขายใบชาตากแห้งเท่านั้น เจียงซู่ยังปรับวิธีการ​สร้างสินค้า​ใหม่ขึ้นมาอีกหลายอย่าง หนึ่งในนั้นคือผงชาเขียว

ซึ่งผงชาเขียวอันนี้ เป็นที่นิยมในหมู่หญิงสาววัยแรกรุ่น​ พวกนางนำไปชงดื่มกับนมแพะแทนการดื่มน้ำชาทั่วไป​ หากชอบความหวานก็สามารถ​เติมน้ำผึ้ง​หรือว่าน้ำตาลลงไปได้อีก กลิ่นหอมของใบชาผสมกับรสหวาน นับว่าเป็นอะไรที่ลงตัวยิ่งนัก ไม่ว่าผู้ใดได้ลองก็ต้องติดใจ

และแน่นอน​ว่า...สินค้า​ของนางกลายเป็นที่พูดถึง​เป็นวงกว้าง​ พ่อค้าคนกลาง​ที่จะนำสินค้า​ไปขายที่เมืองหลวง ต่างพากันมาติดต่อ​ค้าขาย​กับนางทั้งนั้น

เป็นครั้งแรก​ที่เจียงซู่เห็นเงินมากมายขนาดนี้ นางเปิดร้านได้เพียงหนึ่งเดือน ก็สามารถ​มีเงินหนึ่งหมื่น​ตำลึงได้แล้ว หากเป็นเช่นนี้ต่อไปเรื่อยๆ นางจะต้องมีเงินเพียงพอสำหรับ​เลี้ยงดู​ตนเองและท่านย่าแน่!

ครั้นนึกถึง​ท่านย่า ใบหน้าที่เคยเบ่งบาน​ก็เริ่มสลดลง ชาติที่แล้ว หลังจาก​นางแต่งงานไปได้สองปี ท่านย่าของนางก็สิ้นใจด้วยโรคชรา นางไม่มีโอกาส​ได้กลับมาลาท่านย่าเป็นครั้งสุดท้าย​เสียด้วยซ้ำ​ หากสามีไม่เป็นผู้พามา ภรรยาในห้องหอเช่นนางก็หมดสิทธิ์ที่จะ​ออกมาข้างนอก

ชาติก่อน​ นางทำตัวไม่มีปากมีเสียง​ราวกับคนโง่เขลา​ ไม่ว่าแม่สามีหรือสามีจะพูดอะไร นางล้วนเชื่อฟัง ยอมให้คนพวกนั้นกดขี่​เอาเปรียบ​สารพัด สินเดิม​ที่ท่านย่ามอบให้ ก็ถูกนำมาใช้จ่าย​ไปกับความสุรุ่ยสุร่าย​ของคนในจวนสามี

เพราะนึกถึงข้อปฏิบัติ​ของสตรีมากเกินไป จึงทำให้ชีวิต​ของนางยุ่งเหยิง​เช่นนั้น แต่ต่อจากนี้​จะไม่เป็นเยี่ยงนั้นอีกแล้ว นางจะลุกขึ้น​มาสู้รบ​ตบมือ​กับทุกคนที่เข้ามาทำร้ายนาง

เพราะเจียงซู่คนโง่เขลา​ได้ตายจากโลกนี้ไปแล้ว!

" ถั่วหลัน! นำสมุดบัญชี​การค้า​ของเมืองหลวง​มาให้ข้า พรุ่งนี้​เราจะต้องจัดส่ง​สินค้า​ให้ใต้เท้าหนานแล้ว " เจียงซู่กล่าวกับสาวใช้คนสนิท อีกฝ่ายเป็นทั้งผู้ดูแลนางและเป็นผู้ทำบัญชี​ ส่วนนางมีหน้าที่ตรวจสอบ​ความเรียบร้อยอีกที

" นี่เจ้าค่ะคุณหนู​ " ถั่วหลันนำสมุดบัญชี​มาวางบนโต๊ะทำงานของผู้เป็นนาย ก่อนจะพูดบางอย่าง​ขึ้นมา " รอบนี้ใต้เท้าหนานสั่งสินค้าของเราไปเยอะมากเลยนะเจ้าคะ "

" อืม! " เจียงซู่ตอบรับในลำคอ พลางก้มเขียนบางอย่าง​ลงในสมุด​ " เห็นเขาบอกว่าสินค้าของเราตีตลาด​ในเมืองหลวง​ได้แล้ว จากนี้ไปคงมีการสั่งซื้อ​มามากขึ้น เจ้ากับข้าจะต้องเหนื่อยกว่านี้แน่! "

" เรื่องเหนื่อยบ่าวไม่กลัวเจ้าค่ะ ขอแค่ให้กิจการ​ของคุณหนู​รุ่งเรือง​ก็พอ " ถั่วหลันพูดด้วยรอยยิ้ม

เจียงซู่ยิ้มน้อยๆ " ข้าก็หวังให้เป็นเช่นนั้น หากข้ามีเงินมากกว่านี้ ข้าก็จะสามารถ​เลี้ยงดู​ตนเองได้ และก็ไม่จำเป็น​ต้องแต่งงาน "

" คุณหนู​ไม่อยากแต่งงานหรือเจ้าคะ? "

" ใช่! ข้าไม่อยากแต่ง " นางไม่อยากกลับไปลิ้มลอง​รสชาติ​ของความเจ็บปวด​อีกแล้ว ความรักลึกซึ้ง​อะไรนั่น ล้วนไร้ค่าสิ้นดี​

ถั่วหลันพยักหน้า​เห็นด้วยกับผู้เป็นนาย " หากคุณ​หนู​ยืนยัน​เช่นนั้น บ่าวก็จะอยู่เป็นเพื่อนคุณ​หนูเองเจ้าค่ะ เพราะบ่าวก็ไม่อยากแต่งงานเหมือนกัน​ "

คำพูด​ของถั่วหลันทำเจียงซู่ขำขัน​ นึกเอ็นดู​คนที่มีอายุน้อยกว่า​ ไม่ว่านางจะทำอะไร ถั่วหลันล้วนสนับสนุน​ไม่เคยขัดขวาง​ ราวกับว่ามั่นใจในการตัดสินใจ​ของนางนักหนา​....

เช้าวันรุ่งขึ้น​

เจียงซู่กับถั่วหลันมาตรวจงานที่ท่าเรือ​ด้วยตนเอง นางต้องมา​ตรวจสอบ​ดูว่าสินค้าที่ใต้เท้าหนานสั่งซื้อ​ไปครบถ้วน​หรือไม่ หากครบแล้ว นางจะต้องให้อีกฝ่ายประทับลายมือ​ลงในหนังสือ​สัญญา​ค้าขายในรอบนั้นๆ​

ที่ทำเช่นนี้ เป็นเพราะต้องการ​จะปกป้อง​ตนเอง หากพ่อค้าคนกลาง​คิดยักยอก​สินค้า​ของนางขึ้นมา แล้วมากล่าวอ้าง​ทีหลังว่าได้สินค้าไม่ครบ นางจะได้นำสัญญา​ฉบับ​นี้ออกมาใช้เป็นหลักฐาน​ได้

ครั้นจัดการ​ทุกอย่างเรียบร้อย​แล้ว เจียงซู่ก็แวะไปที่ไร่ชาต่อ มีหลายคนถามนางว่า เหตุใด​จึงไม่เพาะปลูก​ชาเอง ทำไมจะต้องไปรับซื้อต่อจากผู้อื่นด้วย เหตุผล​ที่นางไม่ปลูกเอง เป็นเพราะไม่มั่นใจว่าตนเองจะชำนาญ​มากพอ การรับซื้อจากผู้อื่นสามารถ​เปลี่ยนแปลง​ได้ทุกเมื่อ​ ถ้าไร่ชานั้นไร้คุณภาพ​ แต่ถ้าปลูกเอง หากใช้งานไม่ได้ขึ้นมา กิจการ​ก็ต้องหยุดพักตามไปด้วย ซึ่งชั่งน้ำหนัก​จากผลกำไร​แล้ว การรับซื้อย่อมได้กำไร​ดีกว่า อีกอย่างถือเป็นการแบ่งผลกำไร​ไปให้ชาวบ้านคนอื่น​ไปในตัวด้วย

" ท่านลุงเซียง! " เจียงซู่ตะโกน​เรียกเจ้าของไร่ชา

ชายชราเงยหน้าจากการเก็บใบชา เขาแบกตะกร้า​สะพายหลังเดินไปหาหญิงสาว มือเหี่ยวย่นยกขึ้นมาถอดหมวกฟางที่สวมอยู่ออก

" คุณหนู​เจียง วันนี้ท่านมาดูใบชาหรือ? " น้ำเสียงแหบแห้ง​เอ่ยถามอย่างเป็นมิตร​

เจียงซู่พยักหน้า​พร้อมกับ​ยิ้มแย้ม​ " เจ้าค่ะ ข้าแวะมาดูใบชาตากแห้ง​ "

" เช่นนั้นก็เชิญ​ไปที่โรงเก็บชา " เจ้าของไร่ชาเดินนำหน้าเจียงซู่ไปที่โรงเก็บใบชา

ไร่ชาแห่งนี้มีพื้นที่มากกว่าสิบไร่ด้วยกัน​ แบ่งการเพาะปลูก​เป็นชาสองชนิด ได้แก่ชาขาวและชาเขียว ชาขาวที่เจียงซู่รับซื้อนางจะให้เจ้าของไร่อัดเป็นก้อนก่อนส่งขาย ส่วนชาเขียวนางรับซื้อเป็นใบสด เพื่อนำไปผ่านกระบวนการ​ก่อนกลายเป็นผงชาเขียว

สายลมพัดเอื่อย​มาปะทะ​ใบหน้างาม ปลายจมูก​โด่งได้กลิ่นหอมของดินที่เปียกชื้น​คละเคล้า​กับกลิ่นใบชา ให้ความรู้สึก​สดชื่น​และผ่อนคลาย​ จนเจียงซู่ต้องหยุดเดินเพื่อสูดดม​กลิ่นหอมอยู่หลายครั้ง

เหตุผล​ที่นางเลือกไร่ชาแห่งนี้เป็นคู่​ค้า​ เป็นเพราะท่านลุงเซียงใส่ใจ​ดูแลต้นชาทุกต้นเป็นอย่างดี ไม่คิดเอาเปรียบ​ผู้รับซื้อ หากใบชาอันไหนไร้คุณภาพ​ อีกฝ่ายจะคัดแยกออกให้ทันที

" ใกล้ถึงฤดู​หนาวแล้ว เกรงว่าใบชาที่จะส่งไปให้คุณ​หนูรอบนี้ น่าจะเป็นรอบสุดท้าย​ก่อนสิ้นสุด​ฤดูกาล ​" ท่านลุงเซียงกล่าวขึ้น ในขณะที่​เปิดประตู​โรงเก็บชาออก

" โชคดี​ที่ปีนี้เราเก็บเกี่ยว​ผลผลิต​ได้เยอะ หน้าหนาว​ที่จะถึงนี้จึงไม่ต้องกังวล​มากนักเจ้าค่ะ "

ฤดูหนาวเป็นช่วงที่ต้องหยุดพักการเก็บเกี่ยว เจ้าของไร่จะทำการตัดแต่ง​กิ่ง เพื่อให้พร้อมสำหรับการเก็บเกี่ยว​ในรอบถัดไป​ อีกทั้งยังต้องดูแลอย่างพิถีพิถัน​ เมืองอวี๋โจวเป็นเมืองที่มีหิมะตกหนัก​ในช่วงฤดูหนาว​ หากดูแลไม่ดีต้นชามีโอกาส​ป่วยตายในช่วงนี้ ถ้าปลูกใหม่ก็ต้องรอไปอีกสี่ปีกว่าจะทำการเก็บเกี่ยว​ได้

" เพราะมีคุณหนู​จึงทำให้พวกข้ามีอยู่มีกินเช่นทุกวันนี้ " ชายชราพูดขึ้น หลังจากพาอีกฝ่ายเดินเข้ามาด้านในโรงเก็บชา

" พูดอะไรเช่นนั้นเจ้าคะ? เป็นแค่การค้าขาย​กันธรรมดา ข้าไม่ได้ช่วยอะไรพวกท่านเลยสักนิด " เจียงซู่ปฏิเสธ​

ชายชราส่ายหน้า​ " ไม่จริงสักนิด! มีแค่ท่านคนเดียวที่ไม่กดราคาเรา "

ตอนแรกที่คุณหนู​เจียงมาทำสัญญา​ซื้อขาย​กับเขา เขายังคิดอยู่เลยว่าการผูกขาด​การค้าเช่นนี้จะเป็นผลดีหรือ คงไม่แคล้ว​ถูกกดราคาอีกกระมัง!

แต่ใครจะคิดเล่าว่า...นางจะให้ราคาสูงกว่าพ่อค้าคนกลาง​ทุกคน อีกทั้งราคายังสามารถ​ปรับขึ้นได้ตลอดเวลา หากการเพาะปลูก​ในรอบนั้นๆ มี​ค่าใช้จ่าย​ที่เพิ่มมากขึ้น​

" ท่านลุงเซียง อย่าถือว่าเป็นบุญคุณ​อะไรเลยเจ้าคะ ให้คิดเสียว่าต่างคนต่างช่วยกัน หากไม่มีพวกท่าน กิจการ​ของข้าก็คงไม่รุ่งเรือง​เหมือนทุกวันนี้ อีกอย่างใบชาที่มาจากไร่ของท่าน ล้วนเป็นของดีมีคุณภาพ ไม่ว่าใครก็อยากทำการค้ากับท่านทั้งนั้น " เจียงซู่พูดจากใจจริง

ชายชรายิ้มน้อยๆ " ขอบคุณ​ท่านมากนะคุณ​หนู "

เจียงซู่พบท่านลุงเซียงด้วยความบังเอิญ​ อีกฝ่ายหอบใบชาอัดก้อนไปขายที่ตลาด แต่กลับถูกพ่อค้าคนกลาง​ที่รับซื้อกดราคาอย่างหนัก ทั้งที่ใบชามีคุณภาพตามมาตรฐาน​ถึง​ขนาดนั้น พอเห็นสีหน้าและท่าทางน่าสงสารของชายชรา เจียงซู่ก็อดไม่ได้ที่จะเข้าไปช่วยเหลือ​ แต่กลับถูกพ่อค้าคนนั้นต่อว่า...หาว่านางไม่มีความรู้​เกี่ยวกับเรื่องนี้ แต่ยังกล้าสอดปากเข้ามาพูด

เพราะความเจ็บแค้น​ใจ จึงทำให้เจียงซู่คิดบางอย่าง​ออก ในเมื่อนางอยากทำการค้า เช่นนั้นก็ควรเริ่มจากการค้าใบชาก่อนเลย ลบคำสบประมาท​ของพ่อค้าคนนั้นที่บอกว่านางไม่มีความรู้​

ฝากกดหัวใจให้กำลังใจ​ไรท์​ด้วยนะคะ จะได้มีแรงสร้างสรรค์​ผลงาน​ชิ้นต่อไป หรือถ้าใครอย่าติชม​ก็สามารถ​คอมเม้นเข้ามาได้นร้า แต่ขอไม่ใช่คำหยาบนะคะ