บทที่ 4 จอมโจรเด็ดบุปผา 2

เย่ปิงปิงที่ได้รับอิสระรีบกอบโกยลมหายใจเข้าไปเต็มปอด นางมองเขาตาเขียวขุ่นด้วยความโกรธเคือง

“ออกไป!”

“ได้...อึก”

เขากำลังจะลุกจากไปเพราะมั่นใจว่าคนที่ไล่ล่าเขามันคงไปไกลแล้ว แต่เขาได้รับบาดเจ็บและเสียเลือดมากจึงได้ล้มฟุบลงมาทับร่างของเย่ปิงปิง

“นี่เจ้า ออกไปเลยนะ”

เย่ปิงปิงดันใบหน้าของเขาให้ออกจากลำคอขาวผ่องของนาง แต่ไร้การตอบรับกลับมา เมื่อนางมองให้ดีจึงเห็นว่าเขาสลบไปแล้ว

“โอ๊ย นี่เจ้าจะทรมานข้าไปถึงไหนกันเนี่ย”

เย่ปิงปิงผลักร่างของเขาให้นอนกลิ้งไปด้านข้าง นางลุกขึ้นนั่งแล้วพิจารณาบุรุษที่บุกรุกเข้ามาในห้องนอนของนาง ใบหน้าคมคายที่โผล่พ้นออกมาจากผ้าคลุมหน้าสีดำ ทำให้เย่ปิงปิงตกใจเสียยิ่งกว่าที่เขาขโมยจูบแรกของนางไปเสียอีก

“ชินอ๋องกงซ่างเหว่ย!! เหตุใดถึงเป็นท่าน?”

เย่ปิงปิงขมวดคิ้วมุ่น ก่อนที่นางจะนึกถึงเหตุการณ์ในชาติก่อน ครานั้นจำได้ว่าเคยมีข่าวลือว่าชินอ๋องลอบเข้าไปยังจวนขุนนาง แล้วถูกโจมตีจนได้รับบาดเจ็บสาหัส แต่หลังจากนั้นข่าวลือก็จางหายไป

เมื่อข่าวลือซาลง ชินอ๋องก็มาปรากฏกายอีกครั้งในวันที่กองทัพเคลื่อนขบวนกลับมาจากการทำศึกกับแคว้นข้างเคียง ในวันนั้นมีท่านพ่อกับท่านพี่ของนางอยู่ในขบวนด้วย นางยังจำได้ดีว่ากองทัพของชินอ๋องยิ่งใหญ่เกรียงไกรเพียงใด

เย่ปิงปิงรู้สึกปวดหัวยิ่งนัก นางจะปล่อยให้ชินอ๋องมาตายที่ห้องของนางก็ไม่ได้ แต่จะเรียกให้คนมาช่วยก็ไม่ได้อีก หากมีข่าวลือว่านางลักลอบพบกับชินอ๋อง คงได้มีเรื่องน่าปวดหัวตามมาอีกเป็นแน่

หญิงสาวลุกขึ้นไปหยิบผ้าคลุมมาคลุมร่างกายของตนเอง แล้วเดินไปเรียกซีซีที่อยู่ห้องด้านข้างของบ่าวรับใช้คนสนิท

“ซีซี ซีซี”

“เจ้าคะคุณหนู” ซีซีงัวเงียปรือตาขึ้นมามองด้วยความง่วงงุน

“ข้าเผลอทำมีดบาดมือตัวเองน่ะ เจ้าช่วยไปเอาน้ำอุ่นกับอุปกรณ์ทำแผลมาให้ข้าได้หรือไม่”

ซีซีพลันตื่นเต็มตาด้วยความตกใจ

“ไหนเจ้าคะ ให้บ่าวไปตามท่านหมอมาดีหรือไม่เจ้าคะ”

“ไม่ ๆ แผลไม่ได้ลึกมาก เดี๋ยวข้าจะทำแผลเอง เจ้าช่วยไปเงียบ ๆ หน่อยนะ”

“เจ้าค่ะ”

เย่ปิงปิงรอไม่นานก็ได้ยินเสียงเรียกหน้าห้องของซีซี นางลุกเดินไปเปิดประตูแล้วนำกล่องทำแผลเข้ามา โดยไม่ได้ให้ซีซีเข้ามาด้วย

“เจ้ากลับไปนอนเถอะ หากมีอะไรข้าจะไปเรียกเจ้าเอง”

“จะดีหรือเจ้าคะ ให้บ่าวทำแผลให้คุณหนูดีหรือไม่เจ้าคะ”

ซีซียังคงลังเล นางเป็นห่วงเย่ปิงปิงมาก

“ไม่เป็นไร แผลแค่นี้ข้าไม่เป็นอะไรหรอก เจ้าไปเถอะ”

“เจ้าค่ะ”

ซีซีคารวะเย่ปิงปิง แล้วเดินกลับไปยังห้องพักของตน

หญิงสาวเดินกลับมาที่ห้อง เย่ปิงปิงยืนมองชินอ๋องด้วยความหงุดหงิดและรำคาญใจ เขาช่างเป็นบุรุษที่ทำให้นางปวดหัวเสียจริง

เย่ปิงปิงตรวจสอบบาดแผลของเขา พบว่าเขาถูกดาบแทงที่ท้องน้อย เลือดออกเยอะมากจนน่าหวาดหวั่น นางถอดเสื้อของเขาออก แล้วเอาสุราที่เก็บไว้ในห้องมาเทฆ่าเชื้อให้กับเขา

“อึก!!”

กงซ่างเหว่ยสะดุ้งเมื่อรู้สึกถึงความเจ็บแสบที่บาดแผล สติของเขาจึงพลันกลับคืนมา กงซ่างเหว่ยปรือตาขึ้นมามองเห็นว่าเป็นนางที่กำลังก้มหน้าก้มตาทำแผลให้เขาอยู่นั่นเอง

“บาดแผลลึกมากเลยนะเนี่ย คงทำได้แค่ห้ามเลือดก่อนเท่านั้น”

หญิงสาวพึมพำออกมาเสียงเบา แล้วจึงหยิบยาห้ามเลือดในขวดหยกมาโรยที่บาดแผลของเขา เวลาผ่านไปยังไม่ทันน้ำชาในถ้วยคลายร้อน เลือดสีแดงสดพลันหยุดไหล นางหันไปหยิบขวดยาที่ช่วยสมานบาดแผลมาโรยที่บาดแผลของเขาอีกครั้ง

ดวงตากลมโตพลันเงยหน้าขึ้นมาสบกับดวงตาคมกริบของกงซ่างเหว่ย

“ฟื้นแล้วหรือเพคะชินอ๋อง”

“เจ้ารู้จักข้าหรือ”

กงซ่างเหว่ยมั่นใจว่าเขาไม่เคยพบหน้านางมาก่อน เหตุใดนางถึงรู้ตัวตนของเขากันเล่า

“หม่อมฉันเป็นถึงบุตรสาวของท่านพ่อผู้ซึ่งเป็นแม่ทัพใหญ่แห่งแคว้นลั่วหยาง จะไม่รู้จักใบหน้าของเชื้อพระวงศ์ผู้สูงศักดิ์เลยหรือเพคะ”

“อ้อ ขอบใจเจ้ามากคุณหนูเย่”

“จะเป็นการดีกว่านี้ถ้าพระองค์ไปให้ท่านหมอเป็นผู้รักษานะเพคะ”

“เข้าใจแล้ว”

“พระองค์ลุกขึ้นนั่งไหวไหมเพคะ หม่อมฉันจะพันแผลไว้ให้ก่อนเพคะ”

กงซ่างเหว่ยมองหน้าเย่ปิงปิงนิ่ง ก่อนจะพยายามขยับกายลุกขึ้นนั่ง

เย่ปิงปิงหยิบผ้าพันแผลออกมา แล้วพันรอบท้องแกร่งที่เต็มไปด้วยมัดกล้ามของชินอ๋องด้วยความประหม่าเล็กน้อย ตั้งแต่ชาติก่อนและชาตินี้นี่เป็นครั้งแรกที่นางเห็นบุรุษเปลื้องผ้า และใกล้ชิดเขาถึงเพียงนี้ เพราะต้องจับปลายผ้าให้พันรอบท้องของเขา นางจึงต้องแนบชิดกับเขาไปด้วย ลมหายใจอุ่นร้อนของบุรุษเพศรินรดถูกใบหน้าของนางโดยไม่ได้ตั้งใจ

“เอ่อ...เสร็จแล้วเพคะ”

กงซ่างเหว่ยลอบยิ้มขำ คราแรกนางยังทำท่าทางไม่หวั่นเกรงเขาเลย แต่มาตอนนี้กลับเขินอายเขาเสียอย่างนั้น

“ขอบคุณเจ้ามาก ข้ารบกวนเจ้ามามากพอแล้ว เช่นนั้นข้าขอตัวก่อน และขอโทษที่ล่วงเกินเจ้าไปด้วยเล่า”

เย่ปิงปิงมึนงงกับคำว่าขอโทษจากเชื้อพระวงศ์ ก่อนที่นางจะคิดได้ว่าเขาหมายถึงที่จูบนางไปนั่นเอง หญิงสาวรู้สึกถึงความร้อนที่แล่นขึ้นมาที่ใบหน้าของนาง แก้มขาวเนียนพลันร้อนผ่าว

“เอ่อ...เพคะ”

กงซ่างเหว่ยลุกขึ้นยืนเต็มความสูงของตน เย่ปิงปิงจึงเพิ่งตระหนักได้ว่าเขาสูงมากกว่านางถึงหนึ่งช่วงศีรษะเลย แต่ก่อนที่เขาจะจากไป นางกลับร้องเรียกเขาเสียก่อน

“คราหน้าหม่อมฉันขอค่ารักษาพระองค์ในวันนี้ด้วยนะเพคะ ค่ายาของหม่อมฉันแพงมากเพคะ”

พรืด!

กงซ่างเหว่ยเผลอหลุดขำกับคำพูดของนาง

“ย่อมได้ ข้าจะมอบทองให้เจ้าหนึ่งหีบ”

“ขอบพระทัยเพคะ”

กงซ่างเหว่ยหมุนกายจากไปในทันที โดยเขาได้ใช้วิชาตัวเบาเหาะทะยานออกไปทางหน้าต่างห้องของเย่ปิงปิง