หวนคืนครานี้ไม่เป็นแล้วสตรีโง่งม

หวนคืนครานี้ไม่เป็นแล้วสตรีโง่งม

last update최신 업데이트 : 2025-04-08
언어: Thai
goodnovel18goodnovel
10
6 평가 순위. 6 리뷰
60챕터
9.6K조회수
읽기
보관함에 추가

공유:  

보고서
개요
장르
앱에서 읽으려면 QR 코드를 스캔하세요.

ในชาติก่อนนางหลงเชื่อคำลวงจากคำว่ารักของเขาจึงต้องจบชีวิตลงอย่างน่าสมเพช แต่ชาตินี้จะไม่เหมือนเดิม.. เมื่อเย่ปิงปิงได้โอกาสให้ย้อนคืนกลับมาเพื่อแก้ไขความผิดพลาด นางจะไม่เป็นสตรีที่โง่งมในรักอีกต่อไป!!

더 보기

1화

บทที่ 1 สู่จุดเริ่มต้น 1

Aisha

“ Watch where you going b/tch” I heard before I was pushed down on the floor, I saw the school blond bimbo with her minions behind her, laughing when she pushed me to the ground not saying anything I picked up my books and walked to my locker.

Some people might say I was weak for not standing up to them, but the point of the matter is I couldn't do anything if I wanted to because her daddy is the mayor of our little town so she gets to do anything she wants and get away with it too.

When I got to my locker I found my best friend was already waiting for me, it was a relief to see a friendly face after what the demon child did to me, when I reached the locker I gave her a hug “Hey girl”

“Don't a girl me, I don't know why you let them do this to you.” She goes again, it's always the same with us, she wants me to stand up to them and I don’t want to.

She asked me it's always the same question with her why don't I defend myself whenever Amy does bully me, honestly, I dont know I'm just so not in the mood to be at their level, yes I should defend myself and all but what good those that going to bring me since I know anything I do to her it will reflect on my family some kinda way.

I ignored Amber’s question, opened my locker, and took out my history book for my next class, putting my hand on her arm. I dragged her with me before we had the same argument again since I didn't want to be late for class, and had to go see the stinky principal. We walked into the classroom just as the last bell rang. With relief, I took my seat next to Amber and waited for Mrs.Anderson to come in.

The fact that she wasn't standing by the door waiting for us was a shocker, now that it's been twenty minutes since we were waiting for her and she hasn't shown and this so unlike her, the woman will send you to detention if the belly ran while you stand in by the door that's how striking the woman is.

So her not being here is a red flag for me at least, looking back at Amber I whisper “You think she is coming?”

“ Nah she would've been here already” looking around the room “I wonder what happened to her though?”

As soon as she asks that, the stinky principal walks in with a look on his face a look of sadness and anger it's like he can't decide on which one to have, all the students face forward to hear what he has to say, clearing his throat “ Good morning everyone, I know you all waiting on Mrs. Anderson but Uhm, I'm sorry I have to inform you guys that she will not be coming to class today”

“ What happened to her?” one of the kids asked.

“ At this moment we don't know. She has been missing since last night and the police are looking for her.”

When he says that we all let out a collective gasp, damn, what the hell happened? Since my family moved here this is the first time that I have heard of someone going missing, it's not that our little town doesn’t have its share of crimes but nothing this major. That got me thinking, did they find me or am I overthinking?

Turning my attention to the classroom I saw everyone getting up and leaving the room behind the principal “What happened ?” I asked Amber.

“ You zone out again didn't you?” Amber asked, giving her a smile “ he wants us to go to the auditorium and wait for our next class”

Guess that makes sense, wouldn't want to leave a bunch of teenagers in a room with no teachers, who knows what they would do, I felt someone pulling me in my arms looking I saw it was Amber “What?.”

“Let's go to the cafeteria, we have lunch next so..” she was making her eyebrows dance at me and that meant trouble, I knew she wanted to flirt with him, not a so-called boyfriend.

“For what? So you could go have a staring contest with Carter”

“Hey! He has nice eyes,” she said in a dreamy voice “They are so green, when I stare at them, of course, I get lost in those forest green eyes ” pushing my shoulder “If you pay more attention to him you would've noticed how beautiful he was”

I doubt that but oh my god it sounds like the girl was making a commercial for the guy, You'll think she would ask the guy out already but no she acts all shy around the dude for no reason. With a roll of my eyes, I followed her to the cafeteria where I stood in line and waited for our food. I got two slices of pizza and an orange juice, while Amber bought yogurt and a small salad.

Right before we sat, the man of the hour walked towards us, and to be honest, now that I'm taking the time to look at him, he doesn't look as cute as Amber was making it to be, I mean yeah is got the surfer look going on for him with the blond hair, pair with sparkly green eyes, and a smile some woman would say is killer but it does nothing to me.

“ Hey ladies,” he said with a smirk on his face. “I heard about Mrs. Anderson, what do you think happened to her?”

“I think she got tired of this small town and left without telling anyone,” Amber said while batting her eyelashes at him, could she be any more obvious?

“Really? Without telling her family, ``Nah, I think something happened, what do you think Aisha?” he asked me.

Looking at them I say “Well don't know but knowing Mrs. Anderson, we all know she wouldn't live without saying anything to anyone”

The woman was the poster child for punctuation, I don't see her leaving town like this, something happened to her and now that I'm thinking about it, it sends shivers down my back. I don't want to think about the little town that I have come to love for something like that to happen to anyone here.

Finished our lunch we threw away the trays and walked back to my next class before saying goodbye to Amber in the hallway, I know there's no way I'm going to be able to focus on anything now, so taking my seat in the back of the class I prayed to god to make the time go fast so I could go home and ended this horrible day.

God definitely did not hear my prayer because it felt like an eternity that I was sitting in this class to make matters worse one of Amy’s bimbo was in that same class and she kept doing some weird thing with her eyes toward our quarterback. If I wasn't trying to stay clear of them I would've asked her if there was something wrong with my eyes but I was. I kept my eyes straight in front of the class trying to understand what Mr. Milton was teaching because science was not my best friend, it's one of the subjects that I'm struggling the most with. Thank God the bell rang just as Mr.Milton was about to talk about tomorrow's homework, without waiting. Every single one of us rang out of the classroom. Almost to my locker, I heard him yell behind us " You'll still get it tomorrow, no worries".

Groaning I open my locker and put my books inside of it. When tired and out of breath, Amber ran next to me looking behind me I saw that no one was chasing her so it baffled me as to why she was running, I took my bag and swung it over my shoulder while I waited for her to say what got her ruining like that, I mean I could think of one thing but I'm sure it's not that, scratching the back of my head I say " Is your favorite shop having a sell or something?" that would be something she'll run for.

shaking her head " No girl, I heard a news" she said between breaths.

We were walking outside of the school Science school was over and I was still waiting for her to gather her thoughts and when she finally did, I wished she never said anything because her words shocked me to the cord.

" They found Mrs. Anderson's body".

펼치기
다음 화 보기
다운로드

최신 챕터

더보기

리뷰더 하기

Kanyakorn
Kanyakorn
สนุกมากๆๆๆ
2025-09-19 13:44:35
0
0
Ploy Panyapat
Ploy Panyapat
เรื่องนี้สนุกดีค่ะ แต่ส่วนตัวรู้สึกncเยอะไปหน่อย บางตอนncล้วนๆเลย อยากให้มีการวงเล็บ(nc)ต่อท้ายชื่อตอนไว้หน่อย คนที่ไม่ชอบจะได้สามารถเลือกได้ว่าจะเปิดตอนนั้นไหม ขอบคุณค่ะ
2025-09-19 08:05:34
0
0
Anděl K
Anděl K
โอโห้ว..ไม่นึกว่าจะสนุก แต่กลับสนุกเฉย ชรวงหลังมีแทรกตลก ทำให้มีรสชาติในการอ่าน และแล้ว เราจะติดตามผลงาน กัปอมพ่นไฟ ต่อไปเชียวแหละ
2025-08-24 21:30:03
1
0
Nattery
Nattery
เนื้อเรื่องน่าติดตาม เด็กน้อยน่ารัก ขอบคุณที่อัพเดทจนจบ
2025-06-22 13:24:08
0
0
S S
S S
ขอบคุณที่ลงจนจบนะคะ อ่านจบแล้ว สนุกค่ะ เนื้อเรื่องมีจุดหักมุมน่าสนใจพอสมควร ไรท์สนใจเขียนนิยายไทยโบราณบ้างไหมคะ บางฉากคำพูดตัวละครมีกลิ่นอายไทยโบราณมากเลย คิดว่าถ้าไรท์เขียนน่าจะทำได้ดีเหมือนกันค่ะ
2025-06-04 07:51:21
0
0
60 챕터
บทที่ 1 สู่จุดเริ่มต้น 1
บทที่ 1สู่จุดเริ่มต้นในวันที่หิมะสีขาวโพลนตกลงมาโปรยปรายอย่างหนัก ท่ามกลางดวงจันทร์ที่สาดแสงเข้ามายังห้องหนังสือ โฉมสะคราญแห่งเมืองหลวงของแคว้นลั่วหยางได้ย่างกายเข้ามายังห้องหนังสือของจวนจวิ้นอ๋อง“เจ้ามาแล้วหรือคุณหนูเย่ นั่งก่อนสิ”‘กงเฟยหรง’ ผายมือให้นางนั่งลงบนเก้าอี้ในห้องหนังสือของเขา วันนี้เขานึกแปลกใจว่าเพราะเหตุใดนางถึงมาหาเขาในยามพลบค่ำ หรือว่านางจะมีเรื่องทุกข์ใจเหตุเพราะหลานชายของเขากันใจบุรุษรู้สึกร้อนรนขึ้นมาด้วยความเป็นห่วงสตรีตรงหน้า“หม่อมฉันนำยาบำรุงมาถวายเพคะ ได้ข่าวว่าจวิ้นอ๋องทรงประชวรเพราะอากาศเย็นลงเพคะ”น้ำเสียงของนางสั่นเทาเล็กน้อย แววตาคู่สวยหลุกหลิกไปมา นางไม่กล้าแม้แต่จะเงยหน้ามองเขาด้วยความละอายในจิตใจกงเฟยหรงมองเย่ปิงปิงด้วยรอยยิ้มอบอุ่น เขารู้ดีว่าวันนี้คงจะมาถึงสักวันหนึ่ง ในเมื่อนางตัดสินใจเช่นนี้ เขาก็พร้อมจะน้อมรับการตัดสินใจของนาง ครั้งหนึ่งนางเคยช่วยชีวิตของเขาเอาไว้ หากครั้งนี้นางจะมาขอชีวิตของเขา เขาก็พร้อมยกให้นาง“ขอบใจเจ้ามากคุณหนูเย่ ข้าจะดื่มให้หมดเลย”กงเฟยหรงรับถ้วยยามาจากมือเล็กของเย่ปิงปิง เขาส่งยิ้มให้กับนางเป็นครั้งสุดท้าย ก่อนจะตั
더 보기
บทที่ 1 สู่จุดเริ่มต้น 2
“ฮือ ๆ ท่านพี่ทำร้ายหม่อมฉัน หม่อมฉันไม่ยอมนะเพคะองค์รัชทายาท”“โอ๋ ๆ อย่าได้เสียใจไปเลย ข้าย่อมต้องให้ความเป็นธรรมกับเจ้าอย่างแน่นอน”องค์รัชทายาทย่างกรายมาหมายจะตบหน้าเย่ปิงปิงเป็นการสั่งสอน แต่เขากลับถูกกงเฟยหรงซัดฝ่ามือใส่หน้าอกเต็มแรง ร่างของเขาลอยไปไกลจนกระแทกกับผนังห้องดังโครม!!“อึก!”องค์รัชทายาทกระอักเลือดออกมาคำโต เขามองจวิ้นอ๋องด้วยความโกรธแค้น“เข้ามา!!”สิ้นเสียงขององค์รัชทายาท กลุ่มคนชุดดำที่ตรงปลายแขนเสื้อมีรูปนกอินทรีสีทองเปื้อนเลือดก็ตรงเข้ามาจัดการกับจวิ้นอ๋อง เย่ปิงปิงที่เห็นเช่นนั้นก็รีบร้องตะโกนให้ทุกคนหยุด“ไม่ ไม่นะ หยุดเดี๋ยวนี้!!”“หึ เจ้ายังกล้าอีกนะ เสียดายที่ข้าหมายให้เจ้าเป็นพระชายา แต่เจ้ากลับคิดทรยศข้า”“ไม่ใช่นะเพคะ ไม่ อึก!”ดาบเล่มยาวที่เขาเอามาจากคนชุดดำแทงไปยังท้องของเย่ปิงปิงเต็มแรง เลือดสีแดงฉานไหลนองเต็มพื้นอาบย้อมอาภรณ์ของนางจนเปียกชุ่ม กลิ่นเลือดลอยคละคลุ้งไปทั่วห้องหนังสือ พร้อมกับการต่อสู้ระหว่างจวิ้นนอ๋องกับคนชุดดำเคร้ง เคร้ง ตุ๊บ!!จวิ้นอ๋องทรงต่อสู้กับคนชุดดำเต็มกำลัง ถึงขาของเขาจะไม่สามารถเดินได้ แต่วรยุทธ์ของเขาก็เป็นเลิศ แค่คนชุดดำกลุ
더 보기
บทที่ 2 เย่ปิงปิงได้เปลี่ยนไปแล้ว 1
บทที่ 2เย่ปิงปิงได้เปลี่ยนไปแล้วเย่ปิงปิงเดินมาที่เรือนหลักอันเป็นที่พำนักของฮูหยินใหญ่ของจวน ฮูหยินนั้นเดิมทีนางเป็นฮูหยินรอง แต่เพราะท่านแม่ของเย่ปิงปิงได้เสียไปนานหลายปี ‘เย่ตงจื่อ’ ประมุขของตระกูลเย่จึงได้แต่งตั้ง ‘ลู่เมิ่ง’ ขึ้นมาเป็นฮูหยินใหญ่ คอยดูแลเรือนหลังและงานในจวนในวันที่เขาจะต้องออกไปรบเพื่อบ้านเมืองลู่เมิ่งเป็นสตรีเรียบร้อยอ่อนหวาน นางคอยเอาเอาใจเย่ตงจื่อ และจัดการงานในจวนได้ดีเสมอมา ตระกูลลู่ของนางแม้จะเป็นแค่ตระกูลของคหบดี แต่ก็มั่งคั่งมาก เย่ตงจื่อจึงได้แต่งนางเข้าจวนเพื่อความมั่งคั่งของตระกูลลู่เมิ่งนั้นมีบุตรสาวหนึ่งคนที่นางรักมากนามว่า ‘เย่ม่าน’ คุณหนูรองแห่งจวนตระกูลเย่ ซึ่งอายุห่างจากเย่ปิงปิงเพียงหนึ่งปีเท่านั้น เย่ม่านเป็นหญิงสาวที่มีกิริยาเรียบร้อยอ่อนหวานดั่งเช่นมารดา นางเป็นบุตรสาวที่เย่ตงจื่อรักมากคนหนึ่ง ไม่ว่าเย่ม่านต้องการสิ่งใด ทุกคนล้วนพร้อมจะยกให้นางทั้งสิ้น“ฮูหยินใหญ่เจ้าคะ คุณหนูใหญ่มาขอเข้าพบเจ้าค่ะ”“ให้นางเข้ามาได้”น้ำเสียงอ่อนหวานเอ่ยตอบรับบ่าวหน้าห้อง ไม่นานเย่ปิงปิงก็เดินกรีดกรายเข้ามายังในห้องโถง ซึ่งมีเย่ม่านกำลังนั่งปักผ้าเช็ดหน้าอยู
더 보기
บทที่ 2 เย่ปิงปิงได้เปลี่ยนไปแล้ว 2
“ผู้ใดจะกล้าต่อว่าพี่หญิงใหญ่เจ้าค่ะ อาภรณ์ผืนนั้นล้ำค่าเหมาะสมกับท่านพี่ของข้าที่สุดเลยนะเจ้าคะ”“เช่นนั้นพี่ยกให้น้องรองดีหรือไม่เล่า”เย่ม่านผงะไปด้วยความตกใจ ถึงแม้อาภรณ์ผืนนั้นจะงดงามจนนางอยากจะได้จนตัวสั่น แต่หากว่ากันตามจริงแล้วฐานะเช่นนางและเย่ปิงปิงดูจะไม่เหมาะสมนัก หากนางเป็นองค์หญิงหรือท่านหญิงก็ว่าไปอย่าง“จะได้อย่างไรกันปิงเอ๋อร์ เจ้าล้อน้องเล่นเกินไปแล้ว เอาเถอะ ๆ เอาตามที่เจ้าว่ามาก็ได้ เช่นนั้นแม่จะเรียกช่างตัดเย็บมาให้เจ้าเอง”ลู่เมิ่งรีบเข้ามาไกล่เกลี่ย หากให้บุตรสาวของนางที่อ่อนหวานแต่งกายด้วยชุดสีแดงร้อนแรงเช่นนั้น เกรงว่าจะดูไม่ดีนัก“ไม่เป็นไรเจ้าค่ะท่านแม่ ลูกคิดจะไปที่ร้านด้วยตัวเองเจ้าค่ะ”“เช่นนั้นตามใจเจ้า”ลู่เมิ่งลอบจิกเล็บด้วยความเจ็บใจ แผนการที่ต้องการทำให้เย่ปิงปิงถูกชนชั้นสูงในเมืองหลวงด่าทอในวันงานเป็นอันต้องล้มเหลวไป“ลูกขอตัวนะเจ้าคะแม่รอง ขอบคุณมากนะเจ้าคะที่แม่รองยังคงตามใจลูกไม่เปลี่ยน”“พูดอะไรเช่นนั้น แม่ย่อมต้องรักถนอมเจ้าอยู่แล้วสิ”เย่ปิงปิงยอบกายคารวะแล้วเดินจากไปด้วยรอยยิ้ม เรื่องราวในอดีตได้แปรเปลี่ยนไปแล้ว ชาตินี้นางจะมิยอมทำตัวเป็นสตรีท
더 보기
บทที่ 3 สร้างบุพเพให้กับน้องสาว 1
บทที่ 3สร้างบุพเพให้กับน้องสาวตั้งแต่วันนั้นที่เย่ปิงปิงไปตัดชุดที่ร้านอาภรณ์ นางก็ไม่ได้ย่างกรายออกไปจากเรือนเลย หญิงสาวนั่งอยู่หน้าโต๊ะหนังสือแล้วคัดตัวอักษรอยู่เป็นนาน นางกำลังคิดทบทวนเรื่องราวในชาติก่อนเพื่อใช้ให้เกิดประโยชน์ในชาตินี้บุคคลที่นางจะต้องชำระแค้นคือ ‘องค์รัชทายาทกงหนิงหลง’ ผู้ที่หลอกใช้ความรักของนางได้อย่างเลือดเย็น และสังหารนางราวกับนางเป็นเพียงมดปลวกที่ไร้ค่าส่วนคนถัดไปคือน้องสาวที่ทำตัวราวกับแม่ดอกบัวขาวอย่างเย่ม่าน น้องสาวอสรพิษที่พร้อมจะฉกนางให้ตายเมื่อนางพลั้งเผลอผู้คนที่ทำร้ายนาง นางจะไม่มีวันปล่อยไปเป็นอันขาด หนี้เลือดนี้จักต้องชำระด้วยเลือด!!“คุณหนูใหญ่เจ้าคะ คุณหนูรองมาขอเข้าพบเจ้าค่ะ”ซีซีเดินเข้ามารายงาน“บอกน้องรองว่าข้ารู้สึกเวียนหัว ช่วงนี้ข้าขอพักที่เรือน”“เอ่อ...แต่ตอนนี้องค์รัชทายาทเสด็จมาที่จวนด้วยนะเจ้าคะ”“เจ้าบอกไปตามนั้น”“เจ้าค่ะ”ซีซีเดินถอยหลังจากไปเพื่อแจ้งให้เย่ม่านทราบ แม้นางจะแปลกใจที่คุณหนูไม่ออกไปพบองค์รัชทายาทด้วย แต่นางเป็นเพียงแค่บ่าวจะกล้าไปสอดเรื่องของเจ้านายได้อย่างไรเย่ม่านที่ได้รับคำรายงานจากซีซีก็ทำหน้าแปลกใจ“พี่หญิงให
더 보기
บทที่ 3 สร้างบุพเพให้กับน้องสาว 2
“อ๊ะ! ขอบพระทัยเพคะ”ใบหน้าของทั้งสองห่างกันเพียงแค่เอื้อม ดวงตาทั้งสองคู่สบตากันราวกับเวลาหยุดนิ่ง กงหนิงหลงไม่อาจจะระงับความต้องการของตัวเองได้ลง เขาโน้มใบหน้าลงมาประทับที่ริมฝีปากอวบอิ่มของเย่ม่านอย่างดูดดื่มเย่ม่านเบิกตาโพลงด้วยความตกใจ ก่อนที่นางจะหลับตาพริ้มรับสัมผัสอันวาบวามจากชายหนุ่มที่นางพึงพอใจ“ตายแล้ว องค์รัชทายาทกับคุณหนูรองทำสิ่งใดกันเพคะ!!”เสียงร้องดังลั่นที่ดังมาจากด้านหลังทำให้ทั้งสองผละกายออกจากกันด้วยความตกใจ ใบหน้าของเย่ม่านแดงซ่านด้วยความเขินอายและอับอายที่มีคนมาเห็นเหตุการณ์เมื่อครู่สตรีที่ร้องเสียงดังนั้นคือท่านป้าของเย่ปิงปิง นางได้รับจดหมายจากหลานสาวให้มาที่เรือนในเวลานี้ แต่นางไม่คิดเลยว่านางจะได้มาพบเห็นภาพนี้ได้ว่าที่คู่หมั้นกับน้องสาวของหลานสาวนางกำลังทำเรื่องไร้ยางอายได้อย่างไรกัน?“เอ่อ...เป็นเรื่องที่เข้าใจผิดกันนะเจ้าคะ”เย่ม่านพยายามแก้ตัวพัลวัน ทำไม ‘จ้าวเว่ย’ ท่านป้าของเย่ปิงปิงถึงมาอยู่ที่นี่ได้กัน?“ไม่น่าจะใช่นะ ข้าคิดว่าข้าเข้าใจถูกต้องแล้ว หากองค์รัชทายาทกับคุณหนูรองมีใจให้แก่กันก็ควรทำเรื่องให้มันถูกต้อง ปิงเอ๋อร์ของข้าจะได้ไม่ต้องมาเจ็บช
더 보기
บทที่ 4 จอมโจรเด็ดบุปผา 1
บทที่ 4จอมโจรเด็ดบุปผาคล้อยหลังจากที่ท่านหมอเดินจากไป บรรยากาศหน้าห้องของเย่ปิงปิงพลันร้อนระอุด้วยความเคร่งเครียด จ้าวเว่ยผู้เป็นพี่สาวของมารดาเย่ปิงปิงมองมาทางองค์รัชทายาท และเย่ม่านด้วยความไม่พอใจ ในสายตาฮูหยินใหญ่ของจวนตระกูลไป๋มีความเคลือบแคลงใจฉายชัดนางเป็นถึงฮูหยินตราตั้งและยังมีศักดิ์เป็นท่านป้า ซึ่งเป็นผู้อาวุโสของเย่ปิงปิงจึงมิใคร่พอใจที่ว่าที่คู่หมั้นของหลานสาวกระทำการที่เป็นการหยามหมิ่นเช่นนี้“เชิญองค์รัชทายาทเสด็จไปคุยที่ห้องรับรองดีกว่าเพคะ เรายังมีเรื่องที่ต้องเจรจากันอีกมากมายนัก”“อืม”กงหนิงหลงเดินตามไปที่ห้องรับรองของเรือนเสวี่ย หัวคิ้วทั้งสองขมวดมุ่นจนแทบเป็นปมเพราะปัญหาครานี้เกรงว่าเขาอาจจะต้องเสียเย่ปิงปิงไป ซึ่งนี่เป็นเรื่องที่เขาไม่ปรารถนาหลังจากที่ทุกคนนั่งกันที่เก้าอี้ไม้เรียบร้อยแล้ว จ้าวเว่ยก็ไม่รอช้าที่จะพูดเรื่องที่สำคัญทันที“วันนี้ข้าได้รับจดหมายจากปิงเอ๋อร์ให้มาหานางที่จวน แต่ในตอนที่ข้าเดินผ่านศาลากลับพบว่าองค์รัชทายาทกับเย่ม่านกำลังจูบกันอย่างดูดดื่ม โดยไม่เกรงสายตาผู้ใดเลย นี่ยังดีที่เป็นข้าที่มาเห็นเองกับตา หากเป็นปิงเอ๋อร์ของข้า นางคงปวดใจมากท
더 보기
บทที่ 4 จอมโจรเด็ดบุปผา 2
เย่ปิงปิงที่ได้รับอิสระรีบกอบโกยลมหายใจเข้าไปเต็มปอด นางมองเขาตาเขียวขุ่นด้วยความโกรธเคือง“ออกไป!”“ได้...อึก”เขากำลังจะลุกจากไปเพราะมั่นใจว่าคนที่ไล่ล่าเขามันคงไปไกลแล้ว แต่เขาได้รับบาดเจ็บและเสียเลือดมากจึงได้ล้มฟุบลงมาทับร่างของเย่ปิงปิง“นี่เจ้า ออกไปเลยนะ”เย่ปิงปิงดันใบหน้าของเขาให้ออกจากลำคอขาวผ่องของนาง แต่ไร้การตอบรับกลับมา เมื่อนางมองให้ดีจึงเห็นว่าเขาสลบไปแล้ว“โอ๊ย นี่เจ้าจะทรมานข้าไปถึงไหนกันเนี่ย”เย่ปิงปิงผลักร่างของเขาให้นอนกลิ้งไปด้านข้าง นางลุกขึ้นนั่งแล้วพิจารณาบุรุษที่บุกรุกเข้ามาในห้องนอนของนาง ใบหน้าคมคายที่โผล่พ้นออกมาจากผ้าคลุมหน้าสีดำ ทำให้เย่ปิงปิงตกใจเสียยิ่งกว่าที่เขาขโมยจูบแรกของนางไปเสียอีก“ชินอ๋องกงซ่างเหว่ย!! เหตุใดถึงเป็นท่าน?”เย่ปิงปิงขมวดคิ้วมุ่น ก่อนที่นางจะนึกถึงเหตุการณ์ในชาติก่อน ครานั้นจำได้ว่าเคยมีข่าวลือว่าชินอ๋องลอบเข้าไปยังจวนขุนนาง แล้วถูกโจมตีจนได้รับบาดเจ็บสาหัส แต่หลังจากนั้นข่าวลือก็จางหายไปเมื่อข่าวลือซาลง ชินอ๋องก็มาปรากฏกายอีกครั้งในวันที่กองทัพเคลื่อนขบวนกลับมาจากการทำศึกกับแคว้นข้างเคียง ในวันนั้นมีท่านพ่อกับท่านพี่ของนางอยู่ใ
더 보기
บทที่ 5 กลับเมืองหลวง 1
บทที่ 5กลับเมืองหลวงจวนชินอ๋องกงซ่างเหว่ยทะยานตัวกลับมาที่จวนในเวลาเพียงครึ่งเค่อ แต่ถ้าเดินทางโดยใช้รถม้าจะใช้เวลากว่าครึ่งชั่วยาม วิชาตัวเบาของเขานั้นเป็นเลิศที่สุดในแผ่นดิน“ชินอ๋อง? เหตุใดถึงเป็นเช่นนี้เล่าพ่ะย่ะค่ะ”เกากงกง ขันทีคนสนิทของชินอ๋องตรงดิ่งเข้ามาดูอาการของผู้เป็นนาย ยิ่งเห็นว่ามีคราบเลือดด้วยแล้ว เขายิ่งรู้สึกหวั่นวิตก“ข้าแค่ถูกสุนัขมันลอบกัด ไม่ได้เป็นอะไรมาก”“จะไม่เป็นอะไรได้อย่างไรพ่ะย่ะค่ะ”เกากงกงส่ายหน้าด้วยความอ่อนใจ ชินอ๋องของเขานั้นช่างปากหนักยิ่งนัก เจ็บจนหน้าซีดเผือดยังมาบอกว่าไม่เป็นอะไรอีก“ใครอยู่ข้างนอกไปตามท่านหมอหวังมาเร็วเข้า”“ขอรับ”บ่าวรับใช้ด้านนอกรีบวิ่งไปตามท่านหมอหวัง ผู้เป็นท่านหมอประจำแห่งจวนชินอ๋องหลังจากท่านหมอหวังได้ตรวจดูบาดแผลแล้ว เขาจึงได้ทูลให้ชินอ๋องทรงทราบ“บาดแผลไม่น่าเป็นห่วงพ่ะย่ะค่ะ โชคดีที่ได้รับการรักษาก่อนหน้านี้มาก่อน”“ขอบคุณมาก ท่านหมอหวังไปพักเถิด”“พ่ะย่ะค่ะ”เมื่อท่านหมอหวังได้จากไปแล้ว กงซ่างเหว่ยจึงได้หันไปสั่งความกับองครักษ์ข้างกาย ผู้เปรียบเสมือนมือขวาของเขา“ที่จวนอู่มีห้องลับอยู่ภายในห้องหนังสือจริง ๆ ด้วย ค
더 보기
บทที่ 5 กลับเมืองหลวง 2
“เหตุใดคุณหนูถึงสั่งท่านพ่อบ้านอย่างนั้นเล่าเจ้าคะ จะเกิดเหตุอะไรในเมืองหลวงหรือเจ้าคะ”“ข้าแค่อยากมีเสบียงไว้อุ่นใจเท่านั้น”เย่ปิงปิงไม่ได้ไขความสงสัยให้แก่ซีซี บางครั้งก็ไม่จำเป็นต้องบอกทุกเรื่องที่คิดให้ผู้อื่นฟัง ถึงในชาติก่อนซีซีจะไม่ได้ทำร้ายนาง แต่ผู้ใดจะรู้ว่าซีซีอาจจะกระทำสิ่งใดลับหลังก็ได้ ในชาตินี้นางจะไม่เชื่อใจผู้ใดทั้งนั้น นอกจากตัวเอง!!กองทัพของชินอ๋องที่ไปออกรบกับแคว้นข้างเคียงได้กลับมาแล้ว ผู้คนในเมืองหลวงต่างออกมารอรับด้วยความปีติยินดี รวมถึงเย่ปิงปิงด้วย นางได้จองห้องพักของโรงเตี๊ยมชั้นสามเพื่อมาชมขบวนที่ยิ่งใหญ่ของกองทัพชินอ๋องโดยเฉพาะเลย“เฮ้ เฮ้ ชินอ๋องทรงพระเจริญ ฮ่องเต้ทรงพระเจริญ!!”เสียงแซ่ซ้องของชาวเมืองดังกระหน่ำทั่วสารทิศ แม้แต่เด็กน้อยยังออกมารอชมขบวนของชินอ๋องตึง ตึง ตึง!!เสียงชุดเกราะและม้าศึกที่เดินเข้ามายังเมืองหลวงดังกระหึ่มไปทั่วบริเวณ พาลให้หัวใจของทุกคนรู้สึกฮึกเหิมไปด้วย ด้านหน้าของกองทัพมีร่างของบุรุษในชุดเกราะสีเงินนั่งอยู่บนหลังอาชาสีนิลถัดไปทางด้านหลังเป็นท่านแม่ทัพใหญ่เย่ตงจื่อ และท่านรองแม่ทัพเย่ที่อายุยังน้อยแต่ประสบความสำเร็จอย่างก้า
더 보기
좋은 소설을 무료로 찾아 읽어보세요
GoodNovel 앱에서 수많은 인기 소설을 무료로 즐기세요! 마음에 드는 작품을 다운로드하고, 언제 어디서나 편하게 읽을 수 있습니다
앱에서 작품을 무료로 읽어보세요
앱에서 읽으려면 QR 코드를 스캔하세요.
DMCA.com Protection Status