๒ ฝันร้ายตื่นหนึ่ง

ดูแล้วนี่คงไม่ใช่เพียงฝันร้ายตื่นหนึ่งแต่เป็นเขาได้ย้อนกลับมากลับมาจริงๆ

ภาพใบหน้าของนางที่สะอื้อร้อนไห้ออกมาปานใจจะขาดซ้ำยังบอกเรื่องสำคัญให้เขารู้ก่อนที่จะตายไปยังคงดังสะท้อนอยู่ในหู ในตอนนั้น แม้ตายไปแล้วเขาก็ไม่นึกเสียดาย ทั้งได้ปกป้องนางและลูกในท้องให้ปลอดภัยได้ก็รับว่าพอแล้ว

ไม่ใช่ว่าเขาที่ตายไปแล้วสมควรจะลงปรโลกเพื่อไปดื่มน้ำแกงลืมเลือนของยายเมิ่งมิใช่หรอกหรือ แต่เหตุใดถึงได้มานั่งหายใจอยู่ที่ได้ ทว่าเหตุการณ์หลังจากนั้นเขาไม่รู้จริงๆ

ไม่รู้ว่าแท้จริงแล้วเขาจะปกป้องนางเอาไว้ได้จริงๆ หรือไม่?

ซ่งเจิ้งอี้เงยหน้าละจากจอกน้ำชาตรงหน้าเพ่งมองกู้เหยียนสหายวัยเยาว์ที่โตมาด้วยกัน ดวงตาคมกริบฉายแววจริงจัง น้ำเสียงทุ้มเอ่ยถามอย่างแน่วแน่ “คุณหนูใหญ่สกุลหลินจะขึ้นเกี้ยวแต่งออกไปเมื่อใดกัน”

หากเป็นเช่นนั้นแล้ว หากเขาได้ย้อนกลับมาจริงๆ เกรงว่ายามนี้คงยังไม่สายเกินไปที่จะรั้งนางและปกป้องลูกในท้องเข้าไว้ได้

หวนคืนกลับมาครานี้เขาจะไม่ยอมเสียสิ่งใดไปทั้งสิ้น!

หัวคิ้วเข้มขมวดมุ่นเล็กน้อยก่อนจะตามมาด้วยเสียงถอนหายใจเฮือกใหญ่เจือด้วยความหนักใหญ่

เขาเป็นสหายของบุรุษตรงหน้ามาตั้งแต่วัยเยาว์จนกระทั่งตอนนี้ด็เรียกได้ว่าแทบจะตลอดชีวิตที่รู้จัก ไม่ว่านิสัยใจคอจะเป็นอย่างไรเพียงแค่มองเแวบเดียวก็ล่วงรู้ถึงจิตใจแล้ว

“นางอยากได้อำนาจ ทะเยินทะยานในสิ่งที่ไม่เคยมือ ข้าว่าเจ้าสมควรรีบตัดใจทิ้งซะดีกว่า ซ่งเจิ้นอี้…สตรีในเมืองหลวงและทั่วทั้งใต้หล้าใช่ว่าจะมีผู้เดียว” กู้เหยียนกล่าว น้ำเสียงเจือความประชดประชันและเหน็บแนม

ดูสภาพของคนผู้นี้เสีย…ในขณะที่ตนเองกำลังอาลัยอาวรณ์คล้ายจะขาดลมหายใจตายไปได้หากไม่มีนางอยู่ข้างกาย แต่สตรีผู้นั้น คาดว่าปานนี้คงนั่งยิ้มใบหน้าระเรื่อฉีกถึงหูโดยหาได้รู้สึกผิดหรือเสียใจอันใดกับการกระทำเห็นแก่ตัว นอกจากกำลังยินดีโอ้อวดกับอำนาจที่ลอยอยู่บนอากาศกำลังจะคว้าเอาไว้ได้

คิดดูเสียทั้ง่ทีบุรุษในดวงใจกำลังเผชิญหน้าอยู่กับความเป็นความตายอยู่ท่ามกลางสนามรบเพื่อปกป้องบ้านเมืองและเมื่อที่จะได้คู่ควรพอที่จะเหมาะสมกลายเป็นสามีที่ดีในวันข้างหน้า

ทว่าความซื่อสีตย์ก็เป็นได้เพียงแค่บมปากเท่านั้น นางกลับไปตกปากรับคำว่าจะแต่งออกไปเชื่อมสัมพันธ์กับองค์ชายต่างแคว้นแทน…ไม่ว่าจะอำนาจ ทรัพย์สินเงินทองและฐานะที่จะได้ยกสูงขึ้นไม่ว่าผู้ใดก็ต้องหวั่นเกรง

หากว่ากันตามตรงแล้ว แม้ยามนี้สหายของเขาย่อมไม่อาจเทียบและมอบให้นางได้ แต่ในวันข้างหน้าเล่า ไม่แน่ว่าอีกฝ่ายคงได้กลายเป็นแม่ทัพแกร่งกาจของแคว้น

ไม่ว่านางจะต้องการสิ่งใดย่อมไขว่คว้ามาให้ได้ทั้งสิ้น!

ไฉนกลับไม่อดใจรอหน่อยเล่า พอเห็นเนื้อชิ้นใหญ่ลอยอยู่ตรงหน้าก็รีบคว้าไว้เลยงั้นหรือ!?

กู้เหยียนคิดแล้วก็อดที่จะสาดถ้อยคำด่าทอคุณหนหลินผู้นั้นในใจไม่ได้จริง เขามองสหายแล้วก็ได้แต่ถอนหายใจออกมาอย่างหนักอึ้งแทน

ซ่งเจิ้นอี้ย่อมได้ยินประโยคก่อนหน้านั้น ดวงตาคมกริบวูบไหวไปชั่วขณะ ภายในอกค่อยๆ รู้สึกปวดหนึบขึ้นมาราวกับถูกบีบอยู่ในกำมือ

ไม่รู้ว่าเพราะเหตุใดกัน เขาถึงได้รู้สึกว่า วันนั้นนางพูดเรื่องหนึ่งกลับเขา…ทว่าในช่วงเวลานั้นมความเจ็บปวดพลันแผ่ซ่านไปทั่วทั้งร่างจนไร้สติ ดวงตาพร่ามัว หูดับไม่ได้ยินสิ่งใดอีก ลมหายใจแผ่วลงเรื่อยๆ ก่อนที่สติจะดับวูบไป

“ไม่มีผู้ใดเหมือนนาง” น้ำเสียงทุ้มเอ่ยออกมาราบเรียบแต่กับแฝงความหมายเอาไว้ลึกซึ้ง

ต่อให้เมืองหลวงหรือใต้หล้านี้จะมีสตรีใดที่งดงามกว่านางแล้วอย่างไรกัน ทว่าในสายตาของเขานั้น นางย่อมงดงามที่สุดไม่มีสิ่งใดหรือผู้ใดเทียบได้ทั้งสิ้น

ยามนั้นเป็นงานเลี้ยงชมบุปผาในวังหลวง ปลายฤดูเหมันต์ทว่ากลับยังมีหิมะโปรยปรายพร้อมกับกลีบดอกเหม่ยที่ผลิปลิวตามสายลมว่อนไปทั่วทั้งบริวเวณยิ่งทำให้ดูพื้นที่สวนแห่งนั้นดูคล้ายกับแดนสวรรค์ก็ไม่ปาน

ไม่ว่าจะขุนนางฐานะต่ำต้อยไปถึงสูงส่งล้วนได้รับเทียบเชิญจากวังหลวงให้เข้ารวมไม่แบ่งแยก

ในยามนั้นซ่งเจิ้นอี้ที่เพิ่งกลับมาจากชายแดน เขายังไใทันได้พักหายใจให้ทั่วท้องกลับถูกกู้เหยียนรบเร้าและลากไปร่วมงานเลี้ยงด้วยโดยไม่ทันได้เอ่ยปากฏิเสธแม้แต่สักครึ่ง

ซ่งเจิ้นอี้นับตั้งแต่สมัครเป็นทหารจนได้เลี้ยงขั้นเป็นรองแม่ทัพเฝ้าชายแดน วันๆ เขาล้วนอยู่แต่กับบุรุษ คลุกคลีอยู่กับความแข็งกระด้างไหนเลยจะคุ้นชินกลับการเลี้ยงฉาบหน้าในวังหลวงเช่นนี้กัน สำหรับเขานับว่าน่าเบื่อหน่ายไม่น้อย

จนกระทั่งสหายที่เป็นถึงขุนนางในวันหลวงรู้จักผู้คนไม่ได้ได้หนีบเขาไปด้วยทุกที่ทักทายผู้คนจนเกือบทั่วจะครึ่งงานจนกระทั่ง ชั่วขณะนั้นกลับมีสตรีผู้หนึ่ง นางสวมใส่อาภรณ์เรียบหรูที่ทำจากผ้าไหมสีชมพูอ่อน ประดับลายกลีบดอกเหมยปักทอง เมื่อเดินผ่านหมู่ชนคล้ายกลับวิ่งหนีอะไรเสียมากกว่าจนชนเช้ากับเข้าอย่างจัง

ชั่วอึดใหญ่นั้น โชคดีนักที่เขามีสติรีบประคองคง้านางเอาไว้ได้ก่อนจะได้ล้มขมำลงพื้นท่ามกลางสายตาของผู้คนทั้งงาน

และนั่นคือครั้งแรกที่ชะตาของเขาและนางพันผูกเข้าหากัน

เพราะตอนนั้นนางกำลังตาถูกตาเฒ่าหัวงูตามตื้ออย่างไม่ลดละจึงเอาแต่หนีจนไม่ทันได้มองทางเข้าเลยชนเข้ากับเขา

เมื่อสามสี่ก่อน ซ่งเจิ้นอี้ช่วยนางเอาไว้จนกลายเป็นบุญคุณที่ทำให้อีกฝ่ายซาบซึ้งอยากจะตอบแทนและได้ถักทอสานสัมพันธ์ลึกซึ้งด้วยกัน

เขาไม่เคยล่วงเกินและให้เกียรตินางทุกอย่าง

มิหนำซ้ำ ระหว่างนั้นก็ได้พบนางเพียงแค่ครั้งคราวเท่านั้นเพราะด้วยหน้าที่ที่แบกเอาไว้บนบ่าทำให้ไม่อาจปลีกตัวออกมาจากชายแดนได้นานนัก พอดีกลับช่วงนั้นเกิดการรุกรานเข้ามาในพื้นที่ของพวกกบฏ เขาและพี่ชายลงมือทำศึกปราบปรามความสงบอยู่นานเกือบปีกว่าจะสงบและได้ชัยชนะกลับมา

ทางวังหลวงจัดงานเลี้ยงตอนรับอย่างยิ่งใหญ่แก่เหล่าทหารกล้าที่ปกป้องแคว้นและบ้านเมือง

ยามนั้น ซ่งเจิ้นอี้ปฏิเสธไม่ได้ว่าเขาเองก็ดื่มสุราไปไม่น้อยทว่าก็หาได้เมามายจนไร้สติ เขาที่อยู่ชายแดนมาเนินนานไม่ได้เจอนางเกือบปีย่อมรู้สึกคะนึงหาไม่น้อย

ไม่รู้ว่าเพราะไม่ได้เจอกันนานเกือบปีหรืออย่างไร

ความงามของนางกลับยิ่งบานสะพรั่งราวกับดอกไม้จนเขาลุ่มหลงโง่หัวไม่คิดและแทบจะควบคุมสติไม่ได้ เพียงแค่สัมผัสปลายนิ้วและน้ำเสียงหวานรื่นกูก็ทำให้เขาไร้สติไปได้อย่างง่ายดาย

หากนางเอ่ยปากห้าม…เขาก็พร้อมที่จะหยุด

ซ่งเจิ้นอี้ตั้งใจจะอดทนรอให้ถึงวันแต่งงานทว่านางกลับเอ่ยปากว่า นางเอก็คิดถึงเข้ามาเช่นกันทว่าผู้ใดจะคาดคิเล่าว่าภายหลังจากคืนนั้น เขากลับได้รับรู้ว่านางกำลังจะกลายเป็นภรรยาของบุรุษอื่นทั้งที่เมื่อคืนกลายเป็นของเขา!

ยามนั้นเขาเข้าใจความรู้สึกเจ็บแปลบกลางอกได้ทัรที

แม้ว่าจะไปเคาะประตูจวนสกุลหลินและยกแม่สื่อไปสู่ขอนางตามธรรมแล้วอย่างไร แต่กลับถูกนายท่านหลินไล่ตะเพิดตวาดด่าไม่ไว้หน้า มิหนำซ้ำแล้ว ความรู้สึกของเขาจะไม่ขาดสะบั้นหากวันนั้นไม่ได้เห็นกลับตาว่สนางเปลี่ยนไปราวกับคนละคนเพียงแค่ชั่วข้ามคืนเดียว ทั้งที่เมื่อคืนนางพร่ำพูดว่ารักเขา อยากใช้ชีวิตอยู่เคียงข้างเขสไปจนผมขาวโพลนด้วยกัน มีบุตรสาวและบุตรสาวสักคนสองคนวิ่งเล่นส่งเสียงเจื้อยแจ้วรอบจวน

เหตุใดทุกอย่างถึงกลายเป็นเช่นนี้

ถ้อยคำพูดที่ออกจาปากของนางในวันนั้นเจ็บปวดยิ่งกว่าคมดาบแทงทะลุเฉียดร่างเสียอีก

นางกล่าวว่าเขาไม่มีในสิ่งที่นางต้องการและไม่ทีสิ่งใดที่จะเหมาะสมคู่ควรควรข้างให้นางลดตัวไปยุ่งเกี่ยว ยามนั้นก็เพียงแค่โง่งมไปชั่วขณะเท่านั้นแต่ยามนั้นกลับตาสว่างแล้ว

มีเพียงอำนาจเท่านั้นที่นางต้องการ ทว่าเขากลับไม่อาจทำให้นางเป็นใหญ่ได้

ทั้งต่ำต้อย! ทั้งไม่มีอำนาจยิ่งกว่าขอทาน!

นับแต่นั้น ความสัมพันธ์ของเขาและนางก็ขาดสะบั้นลงไม่เหลือแม้แต่เยื่อใย ห่างเหินราวกับคนแปลกหน้าที่ไม่เคยรู้จักและข้องเกี่ยวกันมาก่อน

จนกระทั่งวันนั้นมาถึง เขามองนางขึ้นเกี้ยวด้วยความรู้สึกเจ็บในอกที่ยังคงค้างคา มิหนำซ้ำแล้วยังต้องเสแสร้งว่าไม่เป็นอันใดและหาได้รู้สึกอันใด ซ่งเจิ้นอี้ควบม้านำขบวนเพื่อส่งนางไปให้ถึงมือของบุรุษอีก

อย่างไรเสียครั้งนี้ก็เป็นครั้งสุดท้ายที่จะได้เจอนางแล้ว

ซ่งเจิ้นอี้ยังคงรักนางไม่น้อยแม้ว่าจะถูกม่านเมิน ถูกเหยียบย้ำด้วยรู้สึกบดขยี้จนแหลกอย่างไร้ค่า

วันหนึ่งระหว่างทาง ถูกพวกโจรป่าดักทำร้ายเขาเลือกที่จะปกป้องนางด้วยชีวิต ทว่าแล้วเหตุใดทั้งที่คำพูดของนางที่พูดออกมาอย่างเด็ดขาดว่าหาได้รู้สึกอันใดกลับเข้าแล้ว แต่พอเห็นเขากำลังจะตายไปกลับเอ่ยว่ารักเขา ยิางกว่านั้นแล้วยังกล่าว่ากำลังท้องอีก!

ซ่งเจิ้นอี้ย่อมสับสนและงุนงงจนไม่รู้ว่าควรจะรู้สึกอย่างไรดี

กู้เหยียนมองเห็นสีหน้าจองสหายที่ประเดี๋ยวก็ขมวดคิ้วมุ่นย่ำแย่ราวกับว่ามีเรื่องในใจที่ยังไม่คลาย ทว่าเพียงแค่พริบตาเดียว ใบหน้าที่เคร่งขรึมกลับยกยิ้มขึ้นมาอย่างเย็นชา

เขาถอนหายใจเฮือกใหญ่ก่อนจะกล่าวออกมาอย่างเข้าใจ “ไม่มีผู้ใดเหมือนนางแล้วอย่างไร ยามนี้ก็ทำอะไรไม่ได้แล้ว ซ่งเจิ้นอี้ คุณหนูหลินเอ่ยวาจาแทงใจดำขาดสะบั้นถึงเพียงนั้นตัดใจเสียซะ”

ซ่งเจิ้นอี่ได้ยินแล้วหันขวับมองสหายตรงหน้าทันที

ยามนั้นเป็นเขาที่ไม่หนักแน่นพอที่จะรั้งนางเอาไว้ แต่พอได้ควรกลับมาอีกครั้ง เขาขอพยายามที่ทำทุกทางเพื่อรักษานางเอาไว้หน่อยเถอะ หากทุกแรงแล้ว…ยามนั้นเขาจะปล่อยไปเอง

ภาพใบหน้าคนงานที่เปื้อนน้ำตา ดวงตาคู่งามที่สั่นระริกด้วยความเจ็บปวด ซ้ำน้ำเสรยงหวานเอ่ยพร่ำบอกรักเขาซ้ำๆ ในครา ซ่งเจิ้นอี่ยังจำได้ลืมเลือน

ไม่แน่ว่านางคงต้องมีเหตุผลที่กลืนไม่เข้าคล้ายไม่ออกแน่

น้ำเสียงทุ้มเอ่ยขึ้น “ข้าจะตัดใจจากนางได้ง่ายถึงเพียงนั้นได้อย่างไร ในเมื่อข้ารักนางมากถึงเพื่อนี้”