ตอนที่ 12 คนที่ไม่อยากเจอ

            เจียงเจิ้งเหวินไม่เคยขัดใจน้องสาวได้เลยสักครั้ง เมื่อนางอยากติดตามมาด้วย เขาก็พานางมา เพียงแค่ชิงหว่านนั่งรอในรถม้า  

            “รอพี่สักประเดี๋ยว”

            “เจ้าค่ะ เสร็จธุระแล้ว เราไปหาพี่รองกันนะเจ้าคะ หว่านวานอยากเห็นเวลาพี่รองทำงานจะเป็นอย่างไร”

            ชายหนุ่มหัวเราะในลำคอ  บางทีอาจเป็นเขาที่คิดมากไปเอง น้องเล็กก็ยังคงเป็นน้องสาวคนเดิมของเขา แม้บางคราวเขาจะรู้สึกเหมือนนางไม่ใช่คนเดิม  เขาลงจากรถม้าแล้วเดินเข้าไปที่จวนสกุลซ่ง  เจียงเจิ้งเหวินคาดเดาไว้ก่อนแล้วว่าจะไม่ได้รับการต้อนรับที่ดีนัก ด้วยเคยได้ยินมาไม่น้อยว่าผู้บัญชาการซ่งถือตนไม่ให้ผู้ใดเข้าใกล้  ทว่าเขากลับคาดการณ์ผิด เมื่อแจ้งชื่อตนกับคนเฝ้าประตู พวกเขากลับเชิญให้เขาเข้าไปด้านใน

            ปลายนิ้วเรียวงามแหวกผ้าม่านรถม้ามองไปด้านนอกอย่างสนใจ ริมฝีปากคลี่ยิ้มน้อยๆ พลางคิดถึงเรื่องราวที่ผ่านมา  บุรุษผู้นั้นระแวงทุกฝีก้าว ก็แน่ล่ะ กว่าจะไต่เต้ามาเป็นผู้บัญชาการสำนักประจิมมิใช่เรื่องง่าย ต่อให้บุรุษสกุลซ่งก็ต้องใช้ฝีมือจึงเข้ารับตำแหน่งนี้ได้  สำนักประจิมรับคำสั่งโดยตรงจากฮ่องเต้ เป็นหน่วยที่ตั้งขึ้นเพิ่มเติมเพื่อคอยตรวจสอบและสอดส่ององครักษ์เสื้อแพรและสำนักบูรพาอีกทอดหนึ่ง มีอำนาจในการสังหารผู้ที่เป็นภัยได้ทันที

ซ่งอวี้หานไม่สนใจหญิงงามนางบำเรอ ในเรือนไม่มีฮูหยินหรือแม้แต่อนุ ไม่มีความชื่นชอบใดเป็นพิเศษ ไม่ว่าผู้ใดเสนอสิ่งใดให้เขาล้วนปฏิเสธหมดสิ้น  นั้นเป็นเหตุผลที่นางให้พี่ใหญ่ส่งส้มไปเพียงแค่แปดผล แต่สิ่งสำคัญกว่าคือการแสดงความจริงใจและเป็นพันธมิตร 

ผู้คนเกรงกลัวเขาก็มากแต่ต้องการสังหารเขาก็ไม่น้อย และคณิกาไป๋ลู่ก็เป็นหนึ่งในนั้น

ตามจริงแล้วนางไม่ได้มีความแค้นใดกับผู้บัญชาการซ่ง แต่นางทำตามคำสั่งของเฟิงเยี่ยนหลง อ่อ...ตอนนี้เขาคือรัชทายาทเฟิงเยี่ยนหลง มิใช่แค่องค์ชายปลายแถวอีกแล้ว

            รอยยิ้มเยาะเย้ยตัวเองปรากฏขึ้น  ในชาติก่อนองค์ชายเฟิงเยี่ยนหลงเข้ามาพัวพันกับนาง คุณชายในชุดขาวที่พูดจาให้เกียรติและคอยเป็นห่วงเป็นใย จิตใจของหญิงสาวในคราวนั้นย่อมหวั่นไหว เขาไม่เหมือนบุรุษผู้อื่นจนกระทั่งหัวใจของนางอยู่ในอุ้งมือของเขา  ทั้งที่นางควรดูเขาออกแต่แรก แต่เพราะความไร้เดียงสาในความรักทำให้นางคิดว่าสิ่งที่ทำเป็นสิ่งที่ถูกต้อง  นางไม่ได้คาดหวังจะเป็นชายา ขอเพียงมีฐานะในใจเขาก็พอ  ไม่ว่าสิ่งใดที่เขาสั่งนางพร้อมทำเพื่อเขา แม้สุดท้ายเขามอบความตายให้นางก็ตาม

            ชีวิตใหม่นี้...นางจะไม่ยุ่งเกี่ยวกับคนเหล่านี้อีกแล้ว นางแค่ต้องการชดใช้ความผิดที่นางก่อไว้ในชาติก่อน แล้วเริ่มต้นใหม่กับครอบครัวที่แสนดีอย่างนี้  เป้าหมายของนางตอนนี้คือต้องหาทางเอายาถอนพิษที่ซ่อนไว้กลับมาแล้วมอบให้ผู้บัญชาการซ่ง จากนั้นนางจะหาทางไปจากเมืองหลวงนี้ อยู่ให้ห่างไกลความวุ่นวายให้มากที่สุด

            เด็กๆ กลุ่มหนึ่งเดินบ้างวิ่งบ้างผ่านรถม้าของนาง หญิงสาวมองด้วยรอยยิ้ม เด็กหญิงตัวน้อยเดินเร็วๆ ตามหลังคนอื่นๆ จู่ๆ ก็สะดุดก้อนหินล้มลง ชิงหว่านตกใจแล้วรีบลงจากรถม้าตรงไปยังเด็กน้อย นางประคองเด็กขึ้นยืนแล้วปัดฝุ่นออกตามตัว

            “เด็กดี เจ็บหรือไม่”

            เด็กน้อยเนื้อกายมอมแมมเห็นหญิงสาวเบื้องหน้าก็บื้อใบ้ไปทันที เด็กน้อยเขินอายจนดวงหน้าแดงก่ำ ชิงหว่านหยิบผ้าเช็ดหน้าของตนมาซับรอยเลือดที่ว่ามือน้อยๆ เมื่อครู่คงใช้มือยันพื้นเลยเป็นแผลถลอกเช่นนี้

            “พวกเจ้ารีบร้อนจะไปไหนกันรึ”

            “ตรงนั้นมีนักเล่านิทาน”  เสียงเด็กชายตอบแล้วเข้ามาจูงมือเด็กหญิง

            “ระวังหน่อย”  ชิงหว่านดุเด็กชายไม่จริงจังนักแล้วนึกขึ้นได้ว่ามียาสมานแผลที่พี่รองให้มาติดตัวอยู่ มิรู้ว่าใช้แทนกันได้หรือไม่แต่นางก็ยื่นให้เด็กหญิง “นี่เป็นยาสมานแผลเจ้าล้างแผลด้วยน้ำสะอาดทาบางๆ เช้าและเย็นจะได้หายเร็วขึ้น”

            “ขอบคุณเทพธิดา”

            “หือ?”  ชิงหว่านทำหน้างุนงงแล้วชี้ที่หน้าตัวเอง “หมายถึงข้ารึ”

            เด็กน้อยต่างรีบพยักหน้ายืนยัน “พี่สาวสวยขนาดนี้และยังใจดีด้วย ต้องเป็นเทพธิดาแน่นอน”

            “ปากหวาน”  ชิงหว่านหัวเราะเสียงใส ถูกเด็กๆป้อยอก็อดไม่ได้หยิบพวงเงินส่งให้อีก “เอาไว้กินขนม แบ่งกันนะ”

            “ขอบคุณเทพธิดา”

            “พอแล้ว”  นางโบกมือไปมา “ไปได้แล้ว ประเดี๋ยวไม่ทันนักเล่านิทาน”

            หญิงสาวยืนยิ้มขบขันมองเด็กกลุ่มนั้นไปไกลแล้วจึงเดินกลับมาเตรียมขึ้นรถม้า ทว่าเท้าของนางก็ชะงักไปเมื่อรู้สึกถึงสายตาคู่หนึ่งที่จ้องมองอยู่  ชิงหว่านอยู่ในร่างเด็กสาวอายุสิบห้าแต่วิญญาณของนางอายุยี่สิบสี่ นางจึงหันไปมองอย่างไร้ความเขินอายหรือหวาดกลัว ดวงตาคู่นั้นสงบนิ่งจนชายผู้นั้นเป็นฝ่ายประหลาดใจ       ทั้งที่นางเป็นเพียงดรุณีน้อยผู้หนึ่ง เมื่อครู่ยังยิ้มหัวกับเด็กกลุ่มหนึ่ง เพียงพริบตากลับวางท่าสูงส่งไว้ตัวเช่นนี้

            น่าสนใจนัก

            ชิงหว่านซ่อนมือไว้ในชายเสื้อนางกำมือแน่นสะกดอารมณ์ของตนแล้วดึงสายตากลับมา ก้าวขึ้นรถม้าไร้ความหวาดกลัว เมื่อเข้ามานั่งในรถม้าแล้วนางก็ก้มมองดูฝ่ามือของตน นางเผลอจิกเล็บลงกลางฝ่ามือ

            คนที่ไม่อยากเจอกลับมาเจอกันง่ายดายถึงเพียงนี้

            สวรรค์จะไม่เปิดโอกาสให้ข้าใช้ชีวิตดีๆ บ้างหรือ?

            มือเรียวเล็กยังสั่นอยู่ ใครจะคิดว่านางจะได้พบองค์ชาย เอ่อ ไม่สิ รัชทายาทเฟิงเยี่ยนหลง กลางถนนเช่นนี้ เขาสวมชุดผ้าไหมเรียบง่ายซ่อนความร้ายกาจไว้ภายใต้ใบหน้าระบายยิ้มอ่อนโยน  หากเป็นหญิงสาวอ่อนโลกคงต้องเขินอายไปแล้ว แต่ไม่ใช่นาง...

            “หว่านวานเป็นอะไรไปรึ” 

            เสียงพี่ใหญ่ดังขึ้นทำให้นางได้สติ หญิงสาวรีบเงยหน้าขึ้นแล้วซ่อนมือไว้ในแขนเสื้อ ริมฝีปากคลี่ยิ้มอ่อนหวานกลบเกลื่อนสิ่งที่เกิดขึ้น

            “เมื่อครู่เห็นเด็กหกล้มเลยลงรถไปช่วยเจ้าค่ะ   พวกเด็กๆ จะรีบไปฟังนักเล่านิทานเล่าเรื่องสนุก หว่านวานเห็นแล้วก็อดคิดไม่ได้ว่าเมื่อไรบ้านเราจะมีเด็กๆ เช่นนั้นบ้าง”

            “เมื่อก่อนก็มีเจ้าเป็นเด็กน้อยคนเดียวของบ้าน ตอนนี้เจ้าไม่ใช่เด็กแล้วนี่นะ”

            “พี่ใหญ่อย่ามาเฉไฉ ข้าหมายถึงพี่ๆ ทั้งสามคนนั้นแหละ”  หญิงสาวโล่งใจที่เจียงเจิ้งเหวินไม่เห็นสิ่งผิดปกติในตัวนาง “เข้าไปในจวนใต้เท้าซ่งเป็นอย่างไรบ้าง”

            “ก็ไม่ได้เป็นอะไร พ่อบ้านถามโน้นนี้นิดหน่อยแล้วพี่ก็กลับออกมา”

            “ถามเรื่องใดรึเจ้าคะ” นางประหลาดใจนัก เท่าที่รู้ พ่อบ้านถนัดขับไล่แขกมากกว่าต้อนรับ

            “ถามเรื่องทำการของเรา พี่ไม่มีเรื่องต้องปิดบังจึงตอบไปตามตรง”

            “คงสอบถามทั่วไปเท่านั้น” นางพยักหน้ารับแล้วเอนตัวพิงต้นแขนของพี่ชาย “เมื่อครู่หว่านวานให้ยาสมานแผลเด็กน้อยไปแล้ว ตอนนี้เราไปขอยาพี่รองกันเถิดเจ้าค่ะ”