เข้าสู่ระบบแชร์
ตอนที่ 2 เจียงชิงหว่าน
ปรับปรุงล่าสุด:
2025-11-17 01:21:02สาวใช้หยิบหมอนหนุนหลังให้หญิงสาวเอนหลังพิงหัวเตียง ชิงหว่านซึบซับการถูกเอาใจใส่พลางคิดถึงเรื่องที่ผ่านมา
ชาติก่อนเป็นคณิกาอันดับหนึ่งของเมืองหลวงที่ผู้คนรู้จักในนามไป๋ลู่ ชื่อเดิมของนางคือชิงหว่าน เจ้าของร่างนี้ก็ชื่อเดียวกัน นางพบชิ่งหว่านที่แดนปรโลก หลังจากดวงวิญญาณของนางหลุดออกจากร่างของคณิกาไป๋ลู่ไปแล้ว หลุดพ้นจากความทรมานเพียงพริบตาก็มาสู่แดนปรโลก ดอกปี่อั้นสีแดงเลือดแบ่งบานต้อนรับวิญญาณทั้งหลาย นางเพียงถอนหายใจเบาๆ สำนึกผิดในสิ่งที่ตนเองทำไว้ เพียงเพื่อช่วยให้บุรุษผู้หนึ่งสมปรารถนา นางจึงยอมทำทุกสิ่งแม้ต้องใช้ร่างกายก็ตาม แม้นางคือหญิงคณิกาแต่หัวใจเพรียกหารักแท้ แต่สุดท้ายเขากลับส่งนางไปบำเรอกามขุนนางโฉดทรมานนางจนสิ้นใจ ซ้ำยังเอาศพไปทิ้งในป่าราวกับเป็นสัตว์ชั้นต่ำตัวหนึ่ง
นางทำผิดต่อผู้คนมากมาย แม้กระทั่งบุรุษที่ชื่อซ่งอวี้หาน แต่เขากลับเป็นคนที่ยอมสละเสื้อคลุมกันฝนคลุมร่างให้นาง ในชีวิตนางได้พบคนที่ดีก็เมื่อลมหายใจสุดท้ายมาเยือน
เพียงพริบตานางมาสู่แดนปรโลก ระหว่างที่จะไปนสะพานไน่เหอ ว่ากันว่าใต้สะพานจะเป็นแม่น้ำสีเลือดที่เต็มไปด้วยสัตว์พิษร้ายมากมาย คนชั่วอย่างนางคงถูกโยนลงแม่น้ำอย่างแน่นอน ทว่านางกลับพบร่างเล็กๆ นั่งร้องไห้สะอึกสะอื้นอยู่ริมทางเดิน ไม่รู้เหตุใดนางจึงเข้าไปหาแล้วนั่งลงข้างๆ
“เด็กดีอย่าร้องไห้ไปเลย”
เด็กสาวเงยหน้าขึ้น ดวงตางดงามเต็มไปด้วยหยาดน้ำตา
“พี่สาว...ข้ากลัว”
“ข้าก็กลัว เจ้าไปพร้อมข้าดีหรือไม่”
เด็กสาวชะเง้อมองไปยังสะพานไน่เหอแล้วก็ขดตัวแน่นขึ้น
“ข้าต้องถูกจับโยนลงแม่น้ำเลือดอย่างแน่นอน”
“เจ้าอายุน้อยเพียงนี้ ทำผิดเรื่องใดกัน”
“ข้า...ข้าฆ่าตัวตาย” เด็กสาวร้องไห้อีกครั้ง “ข้าถูกคนชั่วจับตัวไป พวกมันกักขังข้าไว้ถึงเจ็ดวัน ข้าหลบหนีออกมาพร้อมกับสตรีผู้อื่นจนกลับมาถึงบ้านได้ แต่...แต่พอคู่หมั้นรู้ข่าว เขาก็ยกเลิกการหมั้นหมาย ผู้คนที่รู้เรื่องต่างนินทาว่าร้าย ข้าอับอายเหลือเกินที่ทำให้ท่านพ่อท่านแม่ต้องเสียใจ ข้าจึง...กระโดดสระน้ำฆ่าตัวตาย”
“เด็กดี เจ้าไม่ได้ทำผิด เจ้าแค่คิดสั้นเท่านั้น” นางโอบไหล่เด็กหญิงอย่างปลอบโยน
“แต่คนฆ่าตัวตายเป็นบาปหนัก ข้ากลัว” นางพยายามกลั้นสะอื้น “ความจริงตอนนั้นข้ารู้สึกตัวแล้ว พยายามจะขึ้นจากน้ำ แต่ไม่สำเร็จ ข้าหมดแรงไปเสียก่อน...จึงได้ตายสมใจจริงๆ”
“วิญญาณเจ้าเพิ่งออกจากร่าง....เจ้าลองกลับไปดูร่างของตนดีหรือไม่ ข้าจำได้ว่ามีคนพูดว่า วิญญาณจะวนเวียนอยู่ในโลกมนุษย์เจ็ดวัน นี่อาจยังไม่สาย เจ้าลองกลับไปดูดีหรือไม่”
“ข้า...ข้ากลัว...” เด็กหญิงยกมือขึ้นปาดน้ำตา “คนพวกนั้น...พูดว่าข้าไม่บริสุทธิ์...ข้าจะใช้ชีวิตได้อย่างไร...”
โทษนางไม่ได้ อายุน้อยเพียงนี้คงไม่เคยเจอเรื่องเลวร้ายย่อมต้องหวาดกลัวเป็นธรรมดา ผิดกับนางที่กร้านโลกอยู่ในหอคณิกาตั้งแต่สิบขวบ จนอายุยี่สิบสี่ ผู้อื่นออกจากหอนางโลมไปแล้วแต่นางยังคงอยู่เพียงเพราะ...ทำเพื่อเอาใจชายผู้หนึ่ง นางใช้ฐานะหญิงคณิกาของนางเพื่อให้นางสืบข่าวต่างๆ และคอยช่วยเหลือเขา จนถึงบัดนนี้คนผู้นั้นได้เป็นองค์รัชทายาทแล้ว
“แล้ว...พี่สาวไม่กลับไปหรือ?”
“ร่างกายข้านั้น...ไม่สามารถกลับไปได้อีกแล้ว” ร่างนางยับเยินถึงเพียงนั้นและยังถูกฝังไปแล้ว เกรงว่าไม่มีแรงแม้จะขุดตนเองออกมาจากหลุมด้วยซ้ำไป “ข้าแค่รู้สึกติดค้างคนผู้หนึ่ง ข้าทำร้ายเขาแต่เขายังเมตตาข้า หากเป็นไปได้...ข้าอยากตอบแทนบุญคุณเขาสักครั้ง”
เด็กหญิงนิ่งไปครู่หนึ่งแล้วถาม “พี่สาวว่าข้าจะไม่ถูกจับโยนลงแม่น้ำเลือดใช่หรือไม่”
“แน่นอน...คนเราล้วนมีช่วงเวลาที่คิดสั้น เจ้าสำนึกได้แต่กลับตัวไม่ทัน...จึงเป็นเช่นนี้”
“ข้าไม่กล้ากลับไป...พี่สาว...ท่านลองกลับไปดีหรือไม่ บางที...ท่านอาจใช้ร่างของข้าได้”
“จะได้อย่างไรกัน”
“ข้าไม่อาจสู้หน้าผู้คนได้อีก หากพี่สาวใช้ร่างข้าได้จริง...ข้าขอเพียงเรื่องเดียว ดูแลท่านพ่อท่านแม่แทนข้าด้วย ข้ามีพี่ชายสามคนพวกเขาเอ็นดูข้ามาก....ข้าเป็นเช่นนี้แล้ว พวกเขาคงผิดหวังในตัวข้า”
“เด็กน้อย เจ้าคิดดูให้ดี...ชีวิตเจ้ายังเยาว์วัย เจ้ายังมีโอกาสแก้ไข”
“พี่สาว...ข้าไม่เข้มแข็ง ข้าทนเสียงดูถูกเหล่านั้นไม่ได้ ข้ารู้ว่าท่านพ่อต้องจ่ายเงินปิดปากให้เรื่องเงียบ แต่ยิ่งทำผู้คนก็ยิ่งพูดถึงเรื่องของข้า บัดนี้ข้าไม่เหลือชื่อเสียงที่ดีอีกแล้ว แต่งงานก็ไม่ได้ ไม่รู้จะใช้ชีวิตอย่างไร”
“พวกเจ้า! มาทางนี้!”
ผู้คุมวิญญาณตะโกนเรียก ทั้งสองลุกขึ้นยืน เด็กหญิงลังเลเล็กน้อยแล้วผลักพี่สาวไปทางหนึ่ง
“ข้าชื่อชิงหว่าน พี่สาว อย่าลืมสัญญานะ!”
“อืม ข้าก็ชื่อชิงหว่าน หากข้าใช้ร่างของเจ้าได้ ข้าสัญญาจะดูแลครอบครัวของเจ้าให้ดี”
เด็กสาวยิ้มทั้งน้ำตาแล้วหมุนตัวเดินตรงไปทางผู้คุมวิญญาณ ชิงหว่านไม่รู้ว่าต้องไปที่ใด นางเพียงหันหลังแล้ววิ่งด้วยเท้าเปล่า วิ่งจนสุดแรง กระทั่งได้สติอีกครั้งก็คืออยู่ในน้ำและมีชายที่เรียกตนเองว่าพี่ใหญ่มาช่วยไว้
ชิงหว่านคงข้ามสะพานไน่เหอไปแล้ว ส่วนนางอยู่ในร่างของเจียงชิงหว่าน สกุลเจียงเป็นตระกูลพ่อค้าแม้ไม่ได้ร่ำรวยอันดับหนึ่งแต่ก็มีหน้าตาไม่น้อย ใช้ชีวิตสมถะจึงไม่ค่อยเข้าสังคมมากนัก นั้นเป็นเรื่องที่นางรู้เพราะนางสืบข่าวทุกตระกูลในเมืองหลวง
นางฟื้นมาในร่างนี้ได้สามวันแล้ว ทว่าร่างกายนี้อ่อนแอนักจึงยังอ่อนแรงอยู่ บิดาของนางคือเจียงเซิ่งหยางและภรรยาซูเหมย มีบุตรทั้งหมดสี่คน เจียงเจิ้งเหวิน พี่ใหญ่ บุตรชายคนโตสืบทอดกิจการของตระกูล,เจียงเจิ้งฮ่าว หรือพี่รอง เชี่ยวชาญเรื่องการแพทย์ เจียงเจิ้งหย่วน หรือพี่สามผู้ที่ชื่นชอบศิลปะทุกแขนง และบุตรสาวคนเล็กเจียงชิงหว่านที่ไม่มีอะไรโดดเด่นนัก นางอยู่ท่ามกลางความรักและเอาใจใส่จากคนในครอบครัวจนติดนิสัยเอาแต่ใจไปนิด เรื่องมากไปหน่อย แต่ก็เข้าใจได้
บทล่าสุด
หวนคืนพลิกลิขิตชะตารัก ตอนที่ 58 ว่าที่เจ้าสาว
“ความรู้สึกของคุณหนูหลิ่วอิง ข้าเข้าใจดี แต่ชื่อเสียงข้าไม่ดีนักทำให้เกรงว่าทำให้เจ้าต้องมามัวหมองเพราะข้า” “ชื่อเสียงไม่ดีอันใดกัน ทั่วเมืองหลวงล้วนพูดถึงความรักแสนหวานของเจ้ากับพญายมซ่ง” “ความรักแสนหวาน?” ชิงหว่านทำตาปริบๆ นางถูกคนชุดดำไล่ลาจนตกหน้าผาเกือบเอาชีวิตไม่รอด ถูกองครัชทายาทเห็นเป็นถุงเงินอีก นี่คือความรักแสนหวานแบบใดรึ? “ถูกต้อง ตอนที่ข้าได้ยินเรื่องเจ้า ข้ายังอิจฉาเลย” “อิจฉา?” หากถูกต่อกระดูกไร้ความปรานีจะมีใครมาอิจฉาข้าหรือไม่? ชิงหว่านได้แต่ยิ้มแข็งค้างบนใบหน้า “เจ้าเชื่อข้าเถิด สตรีทั่วเมืองล้วนอิจฉาเจ้า หากจะพูดถึงเจ้าไม่ดีก็เพราะพวกนางริษยาในวาสนาของเจ้า ส่วนข้าก็พลอยได้หน้าที่เป็นสหายของเจ้า” ชิงหว่านเห็นสีหน้าของหลิ่วอิงก็อดหัวเราะน้อยๆ ไม่ได้ นางก็เคยผ่านวัยเยาว์ที่ฝันหวานถึงความรักระหว่างชายหญิง หากไม่เพราะนางจดจำเรื่องในชาติก่อนได้ก็คงไม่ต่างจากหลิ่วอิงหรือหญิงสาวผู้อื่น “ด้วยเหตุนี้ผู้คนจึงซื้อเครื่องประทินโฉมอวี้เหยียนฟางของข้าสินะ” ‘ช่างเถอะ ขายของไ
หวนคืนพลิกลิขิตชะตารัก ตอนที่ 57 มีสิ่งใดพิเศษหรือ?
“เจ้าอยากได้สิ่งใดก็บอกมา” ชิงหว่านหัวเราะน้อยๆ ไม่เคยปิดบังพี่ใหญ่ได้เลยจริงๆ “หว่านวานได้ยินข่าวเรื่องภัยแล้ง พี่ใหญ่คิดเห็นกับเรื่องนี้อย่างไรเจ้าคะ” “ไม่รู้ว่าเจ้ายังจำได้หรือไม่ บ้านชนบทที่เดิมทีจะให้เจ้าไปอยู่เพื่อหลบข่าวลือร้ายๆ ในคราวนั้น ที่อำเภอนั้นท่านพ่อซื้อที่นาไว้หลายหมู่และให้ชาวบ้านที่ไร้ที่ทำกินมาเช่าปลูกข้าว ผลผลิตที่ได้มาก็นั้นท่านพ่อก็รับซื้อในราคายุติธรรม ในคลังมีข้าวสารอยู่จำนวนมาก พี่จึงคิดจะนำข้าวสารออกมาขายในราคาเป็นธรรม” ในความทรงจำของเจียงชิงหว่านไม่มีเรื่องเหล่านี้ อาจเพราะเจียงชิงหว่านไม่ได้สนใจกิจการของครอบครัว ส่วนที่นางรู้ก็แค่ว่าตนเองเคยเห็นบัญชีซื้อขายข้าวสาร “หว่านวานคิดว่าอีกไม่นานทางการคงขอความร่วมมือกับพ่อค้าต่างๆ เป็นแน่ พี่ใหญ่วางแผนรับมือแล้วหรือไม่” “เรื่องให้ช่วยนั้น หากไม่เหนือบ่ากว่าแรงยอมยินดีร่วมมือ แต่หากขูดรีดเกินไปย่อมไม่ดี ต้องรอดูขอเสนอเหล่านั้นเสียก่อน” หว่านวานพยักหน้ารับ “นอกจากข้าวสารแล้ว ก็เป็นเรื่องยารักษาโรค ด้วยนิสัยของพี่รองนั้น น้อ
หวนคืนพลิกลิขิตชะตารัก ตอนที่ 56 ตอบรับ
ชิงหว่านไม่เชื่อสิ่งที่ได้ยินถึงกลับถามซ้ำอีกครั้ง แต่ทั้งหมดยังคงยืนกรานคำตอบเดิม “พวกท่านไม่รักหว่านวานแล้วหรือเจ้าคะ ถึงได้ผลักไสให้หว่านวานแต่งงานเช่นนี้” “เจ้าอย่าพูดเช่นนั้น” มารดาดึงมือบุตรสาวให้มาใกล้ๆ “สิ่งที่ตัดสินใจนั้นล้วนหวังดีกับเจ้า” “เช่นนั้นบอกเหตุผลที่ลูกต้องแต่งงานกับพญายมซ่งสิเจ้าคะ!” ชิงหว่านอยากกระทืบเท้าดิ้นเร่าๆ อยู่ตรงนี้แล้ว “เหตุใดเจ้าต้องหงุดหงิดเช่นนี้ พี่ยังคิดว่าเจ้าชอบใต้เท้าซ่งด้วยซ้ำไป” เป็นเจียงเจิ้งเหรินที่เอ่ยขึ้นมาก่อน “หรือน้องเล็กจะเขินอาย” เจียงเจิ้งฮ่าวกวาดตามองน้องสาว “น่าจะเป็นเช่นนั้น แก้มเจ้าแดงเรื่อเชียว” “พี่ใหญ่! พี่รอง!” นางอยากกรีดร้องออกมาแล้วนะ “พวกท่านเอาตาข้างไหนมองว่าข้าเขินอาย!” “นี่เรียกอาการกลบเกลื่อนความรู้สึก” เจียงเจิ้งหย่วนใช้พัดในมือชี้ไปที่ชิงหว่าน “จากประสบการณ์ของข้า หว่านวานต้องรู้สึกเขินอายแน่นอน” “พี่สาม!” เขินอายกับผีนะสิ! ประสบการณ์บ้าบออันใดกัน เจ้ายังเด็กอ่อนโลกกว่าข้านัก! “หว่
หวนคืนพลิกลิขิตชะตารัก ตอนที่ 55 ทาบทาม
“ทำไมรึ หรือเจ้าก็สนใจตำแหน่งฮูหยินตระกูลซ่ง” ชิงหว่านได้ยินก็กลอกตามองบน ช่างเป็นบุรุษน้ำแข็งที่หลงตัวเองเสียจริง แต่นางต้องฝืนใจกัดฟันเอ่ยวาจานอบน้อมออกไป “ผู้น้อยไม่อาจเอื้อมเจ้าค่ะ” อาจเพราะอยู่ในความมืดนางจึงไม่ทันเห็นแววตารื่นเริงของเขา อยู่กับสตรีผู้นี้ก็ไม่เลวนัก ช่างหาเรื่องให้เขาปวดและหัวเราะไปพร้อมกันได้ นางไม่ใช่สตรีขี้โวยวายกรีดร้องหรือเจ้าน้ำตา ตกหน้าผาก็ยังไม่เสียสติ แต่ความโกรธแค้นต่างหากที่ทำให้น้ำตาของนางหลั่งริน “ก็ดี เช่นนั้นก็ตกลงตามนี้” “ประเดี๋ยวก่อน” นางกลัวว่าเขาจะรีบไปจึงยื่นมือไปคว้าไว้อย่างรวดเร็ว เพราะความรีบร้อนจึงพาร่างที่ยังห่อด้วยผ้าห่มออกไปพ้นเตียงและเกือบจะเสียหลักตกเตียง แต่เพราะมือของเขาช่วยพยุงไว้ได้ทัน ทว่าผ้าห่มผืนนั้นก็ร่วงลงบนพื้นเผยให้เห็นเรือนร่างในชุดนอนสีขาวดุจไข่มุก ซ่งอวี้หานหรี่ตามองแล้วหลุบสายตาลงมือมือเล็กที่กำแขนเสื้อเขาแน่น “น้องหญิงอย่าใจร้อน รอเข้าห้องหอแล้วเราคอยทำเรื่องที่ควรทำ” มารดาเถอะ! ใครอยากเข้าหอกับน้ำแข็งพันปีอย่างเจ้ากัน!
หวนคืนพลิกลิขิตชะตารัก ตอนที่ 54 ผู้บุกรุกยามวิกาล 2
“ใต้เท้าซ่งก็เลยต้องใช้วิธีเช่นโจรเด็ดบุปผาเช่นนี้หรือเจ้าคะ” นางถามน้ำเสียงใสซื่อ มุมปากของซ่งอวี้หานยกยิ้ม นางนับได้ว่าเป็นหญิงสาวที่ผิวขาวราวหิมะ ใบหน้าดุจภาพวาดและดวงตาดำขลับคู่นั้นเป็นประกายแต่ในขณะเดียวกันก็ดูลึกลับดุจมีหมอกโปรย เขานึกถึงเรื่องของนางที่ให้ทหารไปสืบมา ก่อนหน้าที่นางจะถูกลักพาตัวก็เป็นเพียงเด็กสาวเอาแต่ใจตนเองผู้หนึ่งที่ถูกพี่ชายทั้งสามเอาอกเอาใจจนเสียนิสัย “สอบปากคำไม่คำนึงวิธี ข้าต้องการรู้ความจริงจากปากของเจ้าก็ไม่จำเป็นต้องรักษามารยาท” ชิงหว่านอยากจะลุกขึ้นมาเตะขาเขานัก! นี่นะรึ ‘ผู้บัญชาการซ่ง’ ที่สตรีทั่วเมืองหลวงหมายปองตำแหน่งฮูหยิน อย่าได้นับนางเข้ารวมไปด้วยอย่างเด็ดขาด! “ถ้าเช่นนั้นท่านก็กล่าวมาเถิด หรือต้องให้ผู้น้อยอุ่นน้ำชาให้ท่านสักกาและของว่างสำหรับมื้อดึก” ‘ปากดี’ ไม่รู้ว่าเกิดขึ้นเมื่อใดที่เขาชอบการตอบโต้เล็กๆ น้อยๆ นี้ ขณะที่ขลึงขวดยาไว้ในมือเล่น “ข้าควรให้เจ้าเล่าดีกว่าเกิดอะไรขึ้นกันแน่ เหตุใดเจ้าถึงเป็นที่ต้องการของคนหลายกลุ่มเช่นนี้” “เป็นผู้น้อยที
หวนคืนพลิกลิขิตชะตารัก ตอนที่ 53 ผู้บุกรุกยามวิกาล 1
เมื่อสายตาปรับกับความมืดได้แล้ว แม้ในห้องไม่ได้จุดเทียนแต่ชายหนุ่มก็ยังมองผ่านม่านมุ้งเห็นร่างบอบบางหลับใหลอย่างเป็นสุข พลันทำให้ซ่งอวี้หานหงุดหงิดไร้สาเหตุ เดิมทีตั้งใจแอบเข้ามาเพื่อคุยกับนางแต่รอจนสาวใช้ออกไปคิดว่าจะได้มาพูดคุย แต่นางกลับนอนหลับอย่างง่ายดาย สวรรค์! เขาไม่เคยเห็นใครหลับง่ายเช่นนี้มาก่อน พอคิดว่ากลับกันว่าเขาต่างหากที่นอนไม่หลับมาหลายคืนจึงเกิดความไม่พอใจ มาถึงขั้นนี้ก็คงต้องปลุกนางขึ้นมาคุยให้รู้เรื่อง มือแกร่งแหวกม่านมุ้งออก สายตามองไปยังใบหน้าที่อยู่ในห้วงนิทรา เปลือกตาปิดสนิท ริมฝีปากเผยอขึ้นน้อยๆ จะว่าไปนี้เป็นครั้งแรกที่เขาเห็นสตรียามหลับใหลเช่นนี้ ก็แน่ล่ะ เขายังไม่ได้แต่งงาน ไม่มีอนุหรือสตรีอุ่นเตียง ไม่เคยมีหญิงใดนอนเคียงข้าง หรือที่เคยเห็นก็คือพวกนักฆ่าหรือสายลับที่เขาจับกุมตัวแต่พวกมันก็หลับอย่างทรมาน ต้องใช้ความพยายามอย่างยิ่งยวดที่จะดึงสายตาของตนกลับมา ซ่งอวี้หานไม่เคยรู้สึกเช่นนี้มาก่อน ที่ผ่านมาก็พบหญิงงามมามาก แต่ไม่เคยหวั่นไหวเลยสักครั้ง นั้นจึงเป็นเหตุผลที่เขายังไม่แต่งงานกับสตรีใด แต่กับหญิงสาวตัวเล็กๆ กลับมีอิทธ
บางทีคุณอาจจะชอบ
แม่หมอหลงยุคมาเป็นหมอดูผู้มีญาณวิเศษ
ต้าซินซิน24.0K viewsทะลุมิติทั้งทีดันมีสามีเป็นผู้พิการ
ฤดูหนาวที่เงียบเหงา22.4K viewsนางร้ายอย่างข้าขอลิขิตชะตาเอง
ชวี่เหว่ย32.2K viewsทะลุมิติเวลามาเป็นคุณหนูไร้ค่าที่ถูกทอดทิ้ง
เทียนสื่อ19.0K viewsเป็นผีอยู่ดีๆ ดันได้สามีขี้หึง
Ai Chi Tudou226 viewsทะลุมิติมาเป็นภรรยาของสามีไร้หัวใจ
Goldberry157 viewsทะลุมิติมาพบรักกับเมน
หนึ่งบุปผา341 viewsทะลุมิติคราวนี้นางร้ายขอทำสวน
ชวี่เหว่ย12.0K views
