ตอนที่6 ถูกลูกสาวเอาอกเอาใจ

          เจียงเซิ่งหยางเพิ่งกลับจากไปตรวจกิจการร้านขายข้าวของตน  กิจการส่วนใหญ่ล้วนมอบหมายให้เจียงเจิ้งเหวิน บุตรชายคนโตรับผิดชอบ แต่เขาก็ไม่ได้วางมือเลยเสียทีเดียว ยังคงต้องจัดการด้วยตนเอง เจียงเจิ้งฮ่าวบุตรชายคนรองสนใจเรื่องการแพทย์เป็นหมอที่โรงหมออี้เหรินถัง มีกิจการร้านขายสมุนไพรที่ตรอกทางทิศเหนือ ส่วนลูกชายคนที่สามเจียงเจิ้งหย่วนใฝ่ศึกษาแรกทีเดียววาดหวังให้สอบจอหงวน เผื่อวันข้างหน้าจะได้เป็นใหญ่เป็นโต แต่เจ้าสามไม่สนใจ เขาก็ไม่อยากฝืนใจลูก แต่กระนั้นเจียงเจิ้งหย่วนก็คอยช่วยงานอยู่บ้าน จึงไม่นับว่าเป็นคนไม่เอาการเอางาน

            แต่สิ่งที่เขาประหลาดใจคือเห็นบุตรสาวคนเดียวนั่งกินของว่างกับฮูหยินของตน  เจียงเซิ่งหยางยอมรับว่ารักและตามใจบุตรสาวคนเดียวมาก นางไม่ชอบทำอะไรก็ไม่เคยบังคับ นางจะตื่นเวลาใด กินอาหารอะไร หรือต้องการสิ่งใดล้วนตามใจไม่เคยขัด แม้แต่นางไม่อยากกินข้าวพร้อมกับบิดามารดา ทั้งสองก็ไม่เคยตำหนิเลยสักครั้งเดียว

            “ท่านพ่อกลับมาแล้ว”  ชิงหว่านลุกขึ้นแล้วเดินไปเกาะแขนกึ่งลากกึ่งจูงบิดาให้มานั่งร่วมโต๊ะ “ท่านแม่ให้พ่อครัวทำบัวลอยน้ำขิงเจ้าค่ะ ข้าชิมแล้วอร่อยมากจริงๆ ท่านพ่อลองชิมสิเจ้าคะ”

            ผู้เป็นพ่อได้ยินก็ทำตาโต “หว่านวานไม่ชอบขิงมิใช่รึ”

            “เมื่อก่อนไม่ชอบ แต่ตอนนี้ก็ไม่ชอบ” หญิงสาวคลี่ยิ้มสดใส “แต่ไม่ชอบก็ต้องกินเพราะดีกับสุขภาพ แล้วพ่อครัวของเราทำออกได้รสชาติดี ไม่กินได้หรือเจ้าคะ”

            “เอาล่ะๆ หว่านวานชอบกินก็ดีแล้ว”  ซูเหมยยกมือขึ้นลูบผมนุ่มลื่นดุจแพรไหม ได้เห็นลูกสาวแย้มยิ้มก็พลอยมีความสุขไปด้วย

            ถูกบุตรสาวคะยั้นคะยอทำให้เจียงเซิ่งหยางตักบัวลอยขึ้นกินหนึ่งคำแล้วก็พยักหน้าพอใจ “อร่อยจริงๆ”

            ชิงหว่านเห็นบิดานั่งลงที่เก้าอี้แล้ว นางก็เดินไปด้านหลังยกมือขึ้นเป็นหมัดน้อยๆ ทุบไหล่ให้บิดา “ท่านพ่อทำงานมาเหนื่อยๆ ปวดเมื่อยตรงไหนเจ้าคะ”

            จู่ๆ ถูกลูกสาวเอาอกเอาใจ คนเป็นบิดามารดาถึงกับทำอะไรไม่ถูก

            “หว่านวานอยากได้อะไรหรือเปล่า”

            “ท่านพ่อ”  หญิงสาวส่งเสียงกระเง้ากระงอด “ลูกเป็นห่วงท่านพ่อจากใจจริง ไม่ได้คิดเรื่องอื่นใดเลย ที่ผ่านมาลูกละเลยไม่ได้ปรนนิบัติท่านพ่อท่านแม่ ช่างอกตัญญูยิ่งนัก ต่อไปนี้ลูกจะช่วยงานพี่ใหญ่ ศึกษาเรื่องการค้า เรียนหนังสือกับพี่สามและมากินข้าวกับท่านพ่อท่านแม่ทุกวัน”

          เจียงเซิ่งหยางหันไปสบตากับซูเหมย เมื่อเห็นภรรยายิ้มก็ได้แต่ยิ้มตามไปด้วย  คงเพราะผ่านเรื่องเลวร้ายมา ลูกสาวจึงได้เปลี่ยนไปเช่นนี้

            “ได้ๆ ลูกอยากทำสิ่งใดก็ทำเถิด แต่อย่าหักโหมเกินไป ร่างกายเจ้ายังไม่แข็งแรง”

            “เจ้าค่ะ ลูกจะไม่ฝืนร่างกายแน่นอน ท่านพ่อท่านแม่วางใจได้”  ชิงหว่านยิ้มกว้าง แผนการแรกนับว่าผ่านไปได้ด้วยดี “ท่านพ่อ ท่านแม่ ข้าอยากตัดเสื้อผ้าชุดใหม่เจ้าค่ะ”

          ผู้เป็นบิดาอมยิ้มน้อยๆ ไม่แปลกใจที่นางขอเช่นนี้ ที่แท้นางเอาอกเอาใจก็เพื่อเรื่องเล็กน้อยแค่นี้

            “เรียกช่างตัดเย็บมาที่บ้านก็ได้”  มารดาพูดขึ้นอย่างแปลกใจ ปกติเรียกช่างตัดเย็บมาที่บ้าน

            “ลูกอยากไปที่ร้านของเรา นะคะท่านพ่อ ท่านแม่”

            “ลูกคงอยากไปเปิดหูเปิดตา แม่จะไปเป็นเพื่อนก็แล้วกัน”

            “ไม่เป็นไรเจ้าค่ะ ข้ารอไปพร้อมกับพี่ใหญ่”  ชิงเหมยยิ้มบางๆ แล้วพูดต่อ “ท่านแม่ไปวัดกับข้าดีกว่า”

            “ไปวัด?”   บิดามารดาส่งเสียงขึ้นพร้อมกัน “เหตุใดเจ้าอยากไปวัด”

            “พูดไปท่านพ่อท่านแม่อาจไม่เชื่อ แต่ตอนที่ข้าหมดสติไปฝันเห็นเรื่องราวมากมาย เมื่อได้กลับมาพบหน้าท่านพ่อท่านแม่และพี่ชายทั้งสามอีกครั้ง ข้าตั้งใจจะทำบุญกุศลเพื่อต่อชะตาให้ตนเอง  ท่านแม่ท่านพ่ออย่าหาว่าลูกงมงายเลยนะเจ้าค่ะ”

            “ได้เจ้ากลับมา แม่กับพ่อก็ขอบคุณสวรรค์ที่เมตตาครอบครัวเราแล้ว หากเจ้าอยากทำบุญกุศลก็ย่อมเป็นเรื่องที่ดี”

            “พ่อก็เห็นดีตามที่แม่ของเจ้าพูด เจ้าอยากทำสิ่งใดก็บอกมาได้”

            “ลูกได้ยินว่า เจ้าอาวาสวัดเฟยเมี่ยวมีจิตใจเมตตาช่วยเหลือผู้ป่วยและชาวบ้านที่อพยพหนีภัยสงคราม ลูกอยากตั้งโรงทานแจกข้าวสารเจ้าค่ะ”

            เจียงเซิ่งหยางได้ยินแล้วก็พยักหน้ารับ เรื่องข้าวสารเบิกได้จากร้านของตน ไม่นับว่าเดือดร้อนอันใด สิ่งที่ลูกพูดมาก็มีเหตุผล

            “ไหนๆ ตระกูลเจียงจะตั้งโรงทานแล้วก็อย่าแจกแต่ข้าวสารเลย ข้าว่าให้พี่รองเกณฑ์หมอที่โรงหมออี้เหรินถังไปตรวจคนยากจนดีหรือไม่” 

            เป็นเสียงของเจียงเจิ้งหย่วนที่เดินเข้ามาพร้อมรอยยิ้ม เขาเคาะพัดบนฝ่ามืออย่างเคยชินแล้วเดินเข้ามาใกล้น้องสาวที่นั่งอยู่ตรงกลางระหว่างบิดาและมารดา

            “พี่สามกลับจากสำนักศึกษาเร็วถึงเพียงนี้ หรือแอบปีนกำแพงหนีเรียนออกมา”  ชิงหว่านยื่นปากใส่ เจียงเจิ้งหย่วนยกพัดขึ้นอยากเคาะศีรษะน้องสาวสักที แต่นางกลับลอยหน้าลอยตาท้าทายเพราะตอนนี้อยู่ต่อหน้าท่านพ่อท่านแม่จึงทำเช่นนั้นไม่ได้

            “คุณชายสามตระกูลเจียงไปมาสง่าผ่าเผย  ไฉนเลยต้องลอบปีนกำแพงด้วยเล่า” เจียงเจิ้งหย่วนยืดอกอย่างองอาจ แต่เขามีใบหน้าอมยิ้มเสมอต่อให้ถลึงตาดุอย่างไรก็ไร้ความน่ากลัว

            มารดาเห็นพี่น้องหยอกล้อก็ได้แต่ยิ้มอย่างมีความสุข นับว่าสวรรค์เมตตานางที่ส่งลูกสาวกลับคืนมาสู่อ้อมกอดและดูเหมือนว่าลูกสาวจะคิดได้ ไม่เอาแต่จมกับความทุกข์เช่นที่ผ่านมา  เดิมทีนางกับสามีก็ได้แต่ปรึกษากันว่าจะทำอย่างไรไม่ให้บุตรสาวคิดมากจนคิดสั้นอีก  ถึงขนาดที่คิดจะย้ายไปทำการค้าที่อื่นเพื่อให้หลบหนีคำครหาต่างๆ แต่ตอนนี้คงต้องเปลี่ยนความคิดใหม่แล้ว เพราะดูท่าชิงหว่านจะเป็นผู้ใหญ่มีความคิดอ่านที่เติบโตขึ้น   ช่างดีจริงๆ

            “ท่านพ่อบริจาคข้าวสาร พี่รองไปตรวจรักษาชาวบ้าน แล้วพี่สามคนดีจะทำอะไรเล่า”

            “อย่างข้าจะทำอะไรได้ ก็ต้องไปช่วยเจ้าแจกข้าวสารนะสิ” 

          “ถ้าเช่นนั้นเย็นนี้กินข้าวเย็นพร้อมหน้าแล้วปรึกษาเรื่องนี้กันดีหรือไม่เจ้าคะ”

            “ดีๆ ไม่ได้กินข้าวพร้อมหน้ากันนานแล้ว”

            “หว่านวานอยากกินลูกชิ้นหัวสิงโตน้ำแดง ท่านแม่...ท่านบอกพ่อครัวทำให้ข้านะเจ้าค่ะ”

            “เอาอย่างนี้ แม่เข้าครัวทำให้เจ้ากินดีกว่า”

            “ท่านแม่ ท่านอย่ารำเอียงสิ”

            “พี่สามอยากกินอะไรก็บอกพ่อครัวเองสิ แต่ลูกชิ้นหัวสิงโตเป็นของหว่านวาน”

            เสียงหัวเราะครึกครื้นดังขึ้นหลังจากบ้านทั้งบ้านจมอยู่กับความทุกข์ระทมมานาน  ชิงหว่านลอบยิ้มในใจ ต้องแสร้งทำเป็นเด็กอายุสิบห้านี่ก็เหนื่อยไม่น้อย แต่เอาเถิด อย่างไรนางก็หาเหตุผลไปวัดเฟยเมี่ยวได้เสียที หวังว่าสิ่งที่นางซ่อนไว้จะยังคงอยู่ที่นั้น.