ตอนที่7 ร้านผ้าไหมสูจิ่น

          เดิมทีเจียงเจิ้งเหวินคิดว่าน้องสาวคนสนใจเรื่องการค้าชั่วครู่ชั่วยาม แต่เมื่อเขาอธิบายกิจการของสกุลเจียงแล้ว เจียงชิงหว่านก็ให้ความสนใจศึกษาอย่างละเอียด และเป็นฝ่ายให้คำแนะนำเขาในบ้างเรื่อง

            “ถ้าพี่ใหญ่บอกว่าบ้านเราไม่ขาดแคลนเงินทอง หว่านวานคิดว่าเราส่งสินค้าใหม่ของเราเป็นของขวัญเล็กๆน้อยๆ มอบให้บรรดาฮูหยินขุนนาง ขุนนางเล็กๆที่ถูกมองข้าม เราทำดีกับพวกเขาไว้สักหน่อย วันข้างหน้าอาจได้ผูกมิตรกัน

            “เป็นความคิดที่ดี ปกติพี่ก็ให้คนส่งของขวัญให้บรรดาฮูหยินขุนนาง แต่เราเข้าไม่ถึงพวกเขา”

            “สินค้าของเราเป็นของดีมีคุณภาพ แต่การส่งให้พร่ำเพรื่ออาจถูกมองไม่ดี  เอาอย่างนี้ เรื่องนี้ให้หว่านวานช่วยพี่ใหญ่เองเจ้าค่ะ หว่านวานรู้ว่าฮูหยินของตระกูลใหญ่ชอบสิ่งใด”

            “เจ้ารู้?”

            “ก็พอมีความรู้บ้าง”  หญิงสาวยิ้มอ่อนหวาน “พี่ใหญ่ไม่เชื่อใจหว่านวานหรือเจ้าคะ”

            ถูกน้องสาวออดอ้อนเช่นนี้ หัวใจเจียงเจิ้งเหวินแทบละลายกลายเป็นน้ำ เอาเถิด ถ้านางทำสิ่งใดไม่ถูกไม่ควร เขาคอยหาทางไปขอขมาทีหลังก็ไม่เสียหาย

            “ตามใจเจ้าเถิด”

            “หว่านวานรักพี่ใหญ่ที่สุดเลย”  ชิงหว่านที่นั่งข้างเจียงเจิ้งเหวินเอนตัวพิงต้นแขนกำยำ  เขาเป็นพ่อค้าใหญ่แต่ทุกเช้าก็เห็นฝึกเพลงยุทธ์ แม้บอกว่าไม่ได้ฝึกเพื่อไปประมือกับผู้ใด เพียงแค่ให้ร่างกายแข็งแรงเท่านั้น แต่จากที่นางสัมผัส กล้ามเนื้อแขนกำยำเต็มไปด้วยพละกำลัง สมกับที่เป็นผู้สืบทอดตระกูลเจียง

            “เจ้านี่นะ”  เจียงเจิ้งเหวินไม่รู้จะพูดอะไรดี แต่เห็นน้องสาวเป็นเช่นนี้เขาก็พอใจที่เห็นนางเติบโตขึ้น ตอนที่นางยังล้มป่วยอยู่นั้น เขากลัวเหลือเกินว่าน้องสาวผู้ไร้เดียงสาจะแบกความทุกข์นี้ไว้ไม่ไหว หากเป็นเช่นนั้นจริง ท่านพ่อท่านแม่ก็พร้อมใจจะย้ายไปอยู่เมืองอื่นเพื่อหลบเลี่ยงคำติชินนินทาต่างๆ แต่ตอนนี้...เป็นเช่นนี้ก็ดีแล้ว

            เมื่อนางรบเร้าอยากไปที่ร้านขายผ้าไหมและตรงกับวันที่เขาต้องไปตรวจร้านพอดี วันนี้คุณชายใหญ่สกุลเจียงจึงนั่งรถม้ามาพร้อมกับน้องสาวสุดที่รัก    รถม้าจอดนิ่งดีแล้ว เจียงเจิ้งเหวินลงจากรถม้าแล้วจึงยื่นมือไปประคองน้องสาวลงจากรถ ปกติเขาเห็นเจียงชิงหว่านสวมเสื้อผ้าสีสันฉูดฉาดแต่ก็เข้าใจได้ว่าดรุณีน้อยมักชอบสีสันสดใส แต่ครั้งนี้นางสวมอาภรณ์สีอ่อนรวมกับกิริยาที่เรียบร้อยสุขุมซ่อนความซุกซ่อนในดวงตาพราวระยับ

            หลงจู๊ออกมาต้อนรับด้วยตนเอง  แต่เมื่อเห็นว่าข้างกายเจียงเจิ้งเหวินมีดรุณีน้อยมาด้วยสีหน้าก็มีแววประหลาดใจ

            “คาวระคุณชายใหญ่เจียง คุณหนูเจียง”

            ชิงหว่านหลุบตาลงเล็กน้อยแล้วค่อยๆ เงยหน้าขึ้นกวาดตามองไปโดยรอบ ร้านผ้าไหมสูจิ่นแม้ไม่ใช่ร้านใหญ่อันดับหนึ่งของเมืองหลวง แต่นางที่เป็นคณิกาไป๋ลู่เคยได้อยู่บ้าง เป็นร้านค้าที่สุจริตซื่อตรง ผ้าไหมนับว่ามีคุณภาพ แต่ที่ร้านขาดช่างเย็บปักมีฝีมือ ที่มีอยู่ก็ไม่ใช่ว่าไม่ดีแต่ไม่พอ จึงไม่มีเสื้อผ้าสำเร็จจำหน่าย 

            “พี่ใหญ่ หลงจู๊ ข้าอยากเดินดูในร้านสักหน่อยได้หรือไม่”

            “ตามใจเจ้า พี่มีเรื่องต้องคุยกับหลงจู๊”

            “ขอบคุณเจ้าค่ะ”   ชิงหว่านยิ้มน้อยๆ แล้วเดินดูในร้าน การจัดวางเป็นระเบียบแต่ดูแน่นเกินไปชวนให้อึดอัด  นางมองไปรอบๆ กลางวันแต่แสงน้อยทำให้มองเห็นสีของเนื้อผ้าไม่แจ่มชัด  นางวางมือลูบเนื้อผ้าไหม  นางเงยหน้าขึ้นก็เห็นว่าพี่ใหญ่เดินเข้าไปด้านในแล้วจึงเรียกเด็กในร้านมาสอบถาม

            “นี่คือผ้าไหมจากหนานจิงใช่หรือไม่”

            “ถูกต้องแล้วขอรับ คุณหนูเจียง”

            “เรียบรื่นดุจเมฆคล้อยเป็นผ้าเนื้อดีจากหนานจิงจริงๆ”  นางมองในร้านอีกครั้ง ไม่มีลูกค้าอื่นใด จึงได้กล้าเอ่ยปากสั่ง “ผ้าสวยถึงเพียงนี้ อย่าวางทับกันราวกับผ้าไร้ราคา ตอนนี้ไม่มีลูกค้ามาช่วยข้าจัดวางผ้าเสียใหม่”

        

   “ขอรับคุณหนู” เด็กในร้านเห็นคุณหนูบอบบางจึงเรียกคนอื่นมาช่วย หญิงสาวจึงทำเพียงแค่ถอยออกมายืนกลางห้องแล้วชี้นิ้วสั่งการ

            “หลายวันก่อนฝนตกติดต่อกัน อากาศค่อนข้างชื้น หากำยานมาจุดในร้านไล่ความชื้นในห้องด้วยล่ะ แต่ต้องระวังอย่าให้ดี เข้าใจหรือไม่”

            “ขอรับ”

            หากไม่ใช่ว่านางเข้ามาพร้อมกับคุณชายใหญ่ คงไม่มีใครเชื่อนางคือคุณหนูเจียงชิงหว่าน พวกเขาย่อมได้ยินเรื่องไม่ดีที่เกิดขึ้นแต่ไม่มีใครกล้าพูดอันใด แต่เมื่อได้เห็นกับตาว่าคุณเจียงสุขสงบไร้ความหมองเศร้าก็เข้าใจว่าเรื่องที่ได้ยินมาเป็นเรื่องแต่งผสมเรื่องจริงเสียมากกว่า  ใครกันเล่าผ่านเรื่องเลวร้ายขนาดนั้นยังจะมีหน้าตาแย้มยิ้มเช่นนี้ได้อีก

            “เรามีช่างตัดเย็บประจำร้านหรือไม่”

            “มีขอรับ แต่คนของเราน้อย ร้านอื่น...เอ่อ...แย่งไปหมด”

            นางนิ่งไปครู่หนึ่งแล้วเอ่ยขึ้น “ข้ารู้จักคนผู้หนึ่งไม่รู้ว่านางยังรับงานเย็บปักหรือไม่ นางชื่อเหมยจื่อมีบุตรสาววัยสองขวบกระมัง อยู่หมู่บ้านตะวันตก ถ้าเจ้าพบนางแล้วก็บอกว่าร้านผ้าของเราเชิญนางมาเป็นช่างเย็บปักที่นี่  ข้าจะหาที่พักให้นางเอง หรือถ้านางไม่เชื่อใจก็ให้ไปพบข้าที่สกุลเจียงได้”

            “ขอรับ”  เด็กรับใช้ท่องจำอยู่ในใจ

            “ข้าอยากได้ผ้าสีกลับบัว สีเขียวบงกชแล้วก็ สีฟ้านี่ก็สวย เอาให้ข้าอย่างละพับ เอาขึ้นรถไว้เลยนะ”

            “ขอรับคุณหนู”