ตอนที่5 ผ่านมาเจ็ดวัน

             มีพี่ชายเป็นหมอ อาการของเด็กสาวดีวันดีคืน ผ่านมาเจ็ดวันร่างกายก็ฟื้นตัวเต็มที่ เจียงชิงหว่านที่ใช้ชีวิตแค่ในห้องนอนรู้สึกเบื่อหน่ายประดาแล้ว เมื่อพี่รองมอบถ้วยยาชุดสุดท้ายให้ นางก็ดีใจแทบหลั่งน้ำตา

          เจียงเจิ้งฮ่าวยิ้มเอ็นดูยื่นมือไปลูบผมน้องสาวเบาๆ “อย่างไรก็อย่าออกไปถูกแดดถูกลมมากนัก”

            “ใครว่าล่ะ ควรถูกแดดถูกลมบ้างต่างหาก”  ชิงหว่านยื่นปากใส่ “อยู่แต่ในห้อง ข้าจะกลายเป็นผักเหี่ยวๆอยู่แล้ว”

            “พูดจาไม่น่าฟังเลย”  เขาส่ายหน้าแต่มุมปากมีรอยยิ้ม “เจ้าแข็งแรงดีก็ไปกินข้าวกับท่านพ่อท่านแม่บ้าง”

            ชิงหว่านเลิกคิ้วประหลาดใจ ตั้งแต่ฟื้นมาในร่างนี้นางยังไม่ได้ก้าวเท้าออกไปจากห้องนี้เลย แต่ท่านพ่อกับท่านแม่ก็มาเยี่ยมทุกวัน

            “ที่ผ่านมาข้าไม่ได้กินข้าวกับท่านพ่อท่านแม่หรือเจ้าคะ”

            ชายหนุ่มเลิกคิ้วประหลาดใจ  แต่หลายวันมานี้เห็นได้ชัดว่ามีบางเรื่องราวที่นางสับสนหรือจำไม่ได้ จากที่เคยอ่านบันทึกตำราแพทย์มาเป็นไปได้ว่าเกิดจากการจมน้ำหรือเพราะพบเรื่องสะเทือนใจมากเกินรับได้  เมื่อคิดถึงเรื่องนี้เขาก็ยอมรับที่นางถามแปลกๆ เช่นนี้ได้

            “ก็เจ้าตื่นสาย ตื่นเมื่อใดก็กินเมื่อนั้น พวกเราตามใจเจ้าจึงไม่ได้กินข้าวพร้อมหน้ากันนัก แต่เจ้าก็เห็นตั้งแต่เกิดเรื่องขึ้นท่านพ่อท่านแม่เป็นห่วงเจ้ามาก หากเป็นไปได้ เจ้าไปกินข้าวกับท่านแม่ท่านเถิดนะ”

            “ได้เจ้าค่ะ”  ชิงหว่านคลี่ยิ้มสดใส เรื่องแค่นี้เอง ไม่ใช่เรื่องใหญ่โตเลย เด็กสาวที่เติบโตมาท่ามกลางคนรักและเอาใจก็กลายเป็นคนเอาแต่ใจตนเองได้  นางที่เคยเป็นคณิกามาก่อนผ่านโลกมามากพบเจอผู้คนหลากหลายย่อมเข้าใจเรื่องเล็กน้อยเช่นนี้  ในชาติก่อนนางเป็นเพียงเด็กกำพร้าต้องเพียรทำทุกสิ่งเพื่อ ‘ถูกรัก’ ไม่ได้เป็นตัวของตัวเองเลยสักคราเดียว

            เห็นน้องสาวรู้ความก็ได้แต่ยิ้ม เจียงเจิ้งฮ่าวลุกขึ้นยืนแล้วพูดขึ้น “พี่ต้องไปโรงหมอแล้ว ถ้าเจ้าไม่อยากต้องดื่มยาขมๆ อีก ก็อย่าดื้อรั้น เชื่อฟังที่พี่เตือน”

            “เข้าใจแล้วเจ้าค่ะ พี่รองรีบไปทำงานเถิด”  ชิงหว่านยิ้มจนดวงตาเป็นประกาย ระหว่างที่ได้แต่นั่งๆนอนๆ ก็พอรู้มาบ้างว่า พี่รองหรือเจียงเจิ้งฮ่าวเป็นหมอหนุ่มอนาคตไกล มีปณิธานสูงส่ง เขาไปตรวจชาวบ้านที่เจ็บป่วยที่โรงหมออี้เหรินถัง เดิมทีเข้าไปฝากตัวเป็นศิษย์กับท่านหมออี้ เพราะชื่นชมท่านหมอที่อุทิศตนเพื่อช่วยชีวิตชาวบ้านที่ยากจน  หลังจากศึกษาอยู่หลายปีตอนนี้เรียกได้ว่าเป็นหมอที่ได้รับความนับถือผู้หนึ่งเลยทีเดียว

            หญิงสาวส่งยิ้มให้พี่ชายคนรองจนลับสายตาแล้วจึงเรียกสาวใช้เข้ามา

            “ ชุนจี้ ช่วยเอาเสื้อผ้าชุดใหม่มาให้ข้าหน่อย”  นางอยากออกไปเดินเล่นชมตระกูลเจียงเสียหน่อย และที่สำคัญต้องไปคาวระท่านพ่อท่านแม่ด้วย”

            ชุนจี้เป็นสาวใช้อายุสิบแปดปี แต่ท่าทีหวาดกลัวอย่างเห็นได้ชัด ชิงหว่านได้แต่พยายามฉีกยิ้มอย่างเป็นธรรมดาเพราะเจ้าของร่างนี้เคยดุด่าทำร้ายสาวใช้ผู้นี้บ่อยครั้ง  ชุนจีถูกมารดาขายเป็นสาวใช้ตั้งแต่ห้าปีก่อน ต่อให้ออกไปจากสกุลเจียงก็ไม่มีที่อื่นให้ไป  เมื่อถูกเจียงชิงหว่านทำร้ายอย่างไรก็ได้แต่ก้มหน้าอดทน  ชิงหว่านจึงพยายามทำดีกับชุนจี้ให้มาก  แต่จะให้จู่ๆ เปลี่ยนนิสัยไปทันทีก็เกรงว่าคนรอบข้างตกใจ จึงพยายามค่อยเป็นค่อยไป แก้ไขไปที่ละเรื่อง 

            สาวใช้นำอาภรณ์งามหรูมาให้คุณหนูเลือก ชิงหว่านกวาดตามองแล้วทำตาปริบๆ เพียงแค่นั้นชุนจี้ก็กลัวจนตัวสั่นขึ้นมา

            “ถ้า...ถ้าคุณหนูไม่ชอบ..บ่าวไปนำมาให้เลือกใหม่เจ้าค่ะ”

            “ไม่ต้องๆ ข้าไปเลือกเอง”   ชิงหว่านวาดเท้าลงจากเตียงเดินไปเลือกดูเสื้ออาภรณ์ของเจียงชิงหว่าน  นางไม่แปลกใจที่พบเสื้อผ้างดงามมากมาย ทว่าสีสันนั้นฉูดฉาดเกินไป เด็กสาวย่อมต้องชื่นชอบอาภรณ์สีสันสดใส แต่...สีสดมากเกินไปย่อมไม่งาม นางเลือกแล้วเลือกอีกจนได้สีเหลืองอ่อนมาหนึ่งชุด  สีหน้านางคงบอกชัดว่าไม่พอใจอย่างยิ่ง ชุนจี้จึงเอ่ยเสียงแผ่วเบา

            “หากคุณหนูไม่ชอบ  จะให้เชิญช่างตัดเย็บมาดีหรือไม่เจ้าคะ”

            “หือ?” ชิงหว่านเอียงคอเล็กน้อย “ถ้าข้าไม่ชอบก็ตัดใหม่เลยรึ”

            ชุนอี้ทำตาโตแล้วพยักหน้ารับ “ใช่เจ้าค่ะ ปกติถ้าคุณหนูไม่ชอบก็แค่ตัดชุดใหม่  ตระกูลเจียงมีร้านผ้าใหญ่โต เสื้อผ้าของคุณหนูมาจากที่นั้นเจ้าค่ะ”

            เสื้อผ้าสีฉูดฉาดมากเกินไป เจ้าของร่างคงเลือกตามความถูกใจไม่ใช่ความถูกต้องเหมาะสม และยิ่งเป็นแก้วตาดวงใจของนายท่านใหญ่ คงไม่มีใครกล้าขัดใจหรือตักเตือน

            “ร้านผ้าสกุลเจียง”   ชิงหว่านพึมพำนึกคุ้นๆ  นางมาอาศัยร่างเจียงชิงหว่าน  ได้ความทรงจำเจ้าของร่างมาด้วย แต่...ดูเหมือน เอ่อ ไม่สิ เจียงชิงหว่านไม่ได้สนใจเรื่องในครอบครัวเลยสักนิด ใครทำอะไร หรือที่บ้านมีกิจการใด ไม่อยู่ในหัวของนางเลยสักนิด  เรื่องเดียวที่ชัดเจนก็คืออดีตคู่หมั้น ‘ก่วนหมิง’ เขาเป็นชายหนุ่มตระกูลก่วนตระกูลเก่าแก่รับราชการมาสามรุ่น  เด็กสาวถูกความรักบังตาหารู้ไม่ว่าที่ก่วนหมิงสนใจนางนั้นเพียงเพราะเงินทองของตระกูลเจียงช่วยพยุงฐานะตระกูลก่วนที่ดีแค่เปลือกเท่านั้น  เรื่องนี้ชิงหว่านรู้ดีเพราะนางในชาติก่อนคือคณิกาไป๋ลู่  คอยสืบเรื่องราวของแต่ล่ะตระกูลแล้วแจ้งคนผู้นั้น...

            นึกถึงตอนนี้ก็ได้แต่ยิ้มเยาะตนเอง นางกับเจียงชิงหว่านจะต่างอะไรกันเล่า เจ้าของร่างบูชาก่วนหมิงดุจเทพเซียนประจำกาย ส่วนนางนั้น...ก็ไม่ต่างกัน สุดท้ายก็จบชีวิตเพราะบุรุษที่ตนเทิดทูนบูชา

            “เอาล่ะ ข้าใส่ชุดนี้ แล้วเดี๋ยวค่อยตัดชุดใหม่”

            เสียงพรู่ลมหายใจของสาวใช้เต็มไปด้วยความโล่งอก  ชุนอี้ช่วยคุณหนูผลัดเปลี่ยนเสื้อผ้าชุดใหม่ แม้แปลกใจอยู่บ้างเพราะปกติแม้อยู่ในเรือนก็ยังปักปิ่นระย้า แต่ครั้งนี้กลับใช้ปิ่นหยกไม่กี่ชิ้นทว่ากลับขับเน้นใบหน้าให้ชวนมองอ่อนใสสมวัย และเมื่อสวมอาภรณ์สีอ่อนก็ยิ่งทำให้งดงามเปล่งปลั่ง

            “เป็นอะไรไปรึ”  ชิงหว่านถามยิ้ม เรื่องแต่งกาย แต่งหน้าทำผม เรื่องพวกนี้นางเชี่ยวชาญนัก

            “ไม่มีอะไรเจ้าค่ะ”  ชุนอี้ส่ายหน้ารัวๆ

            “นำทาง ข้าจะไปพบท่านพ่อท่านแม่”