บทที่ 6 : หมากกลล่อเสือ

บทที่ 6 : หมากกลล่อเสือ

ม่านหมอกยามรุ่งอรุณแผ่ปกคลุมลานกว้างหน้าตำหนักไท่เหอจนขาวโพลน ลมหนาวปลายฤดูพัดกรูบาดลึกถึงกระดูก ร่างของจ้าวเจ๋อเหยียนยังคงคุกเข่าอยู่บนพื้นศิลาเย็นเฉียบ อาภรณ์ปักดิ้นทองเปียกชุ่มไปด้วยหยาดน้ำค้าง ขาทั้งสองข้างชาด้านจนแทบไร้ความรู้สึก ขอบตาดำคล้ำสะท้อนความเคียดแค้นที่สุมแน่นในอกตลอดทั้งคืน ขันทีและนางกำนัลที่เดินผ่านไปมาต่างพากันก้มหน้าหลบสายตา ทว่าเสียงกระซิบกระซาบเหยียดหยามยังคงแว่วเข้าหูไม่ขาดสาย

เสียงระฆังหลวงบอกเวลาฟ้าสางดังกังวานก้องวังหลวง ขันทีประจำพระองค์เดินออกมารับสั่งให้ลุกขึ้น จ้าวเจ๋อเหยียนพยายามยันกายยืน ทว่าข้อเข่าที่รับน้ำหนักมาตลอดคืนกลับทรุดฮวบลงกับพื้น บ่าวคนสนิทต้องรีบถลันเข้ามาประคองร่างไว้อย่างทุลักทุเล

"องค์ชายสาม ระวังพ่ะย่ะค่ะ!"

"ปล่อยข้า!" จ้าวเจ๋อเหยียนกัดฟันกรอด สะบัดแขนออกอย่างเกรี้ยวกราด นัยน์ตาแดงก่ำจับจ้องไปยังทิศทางของเรือนรับรองชินอ๋อง "เซี่ยอวิ๋นซี... เซียวจิ้งหลาน... หนี้แค้นครานี้ ข้าจะสับพวกเจ้าเป็นหมื่นชิ้น!"

ข่าวความอัปยศในงานเลี้ยงตำหนักไท่เหอแพร่สะพัดไปทั่วเมืองหลวงเร็วดั่งไฟลามทุ่ง ภายในจวนแม่ทัพตระกูลเซี่ย เสียงร้องโอดครวญของเซี่ยอวี่หลินดังก้องเรือนนอนตลอดคืน แผลโบยสามสิบไม้ฉีกขาดจนเนื้อแตกยับเยิน อนุหลิวเอาแต่นั่งร่ำไห้จนตาบวมช้ำ ขณะที่เซี่ยหยวนขังตัวเองอยู่ในห้องหนังสือด้วยความอับอาย ไม่ยอมก้าวเท้าออกมารับหน้าผู้ใด

จ้าวเจ๋อเหยียนรู้ดีว่าฐานอำนาจของตนในราชสำนักกำลังสั่นคลอนอย่างหนัก หากปล่อยให้เวลาล่วงเลยไป ขุนนางที่เคยสวามิภักดิ์ย่อมแปรพักตร์ไปเข้าข้างฝ่ายอื่น เขาจำเป็นต้องหาทางกู้ชื่อเสียงและดึงอำนาจทหารกลับคืนมาไว้ในมือให้เร็วที่สุด

ยามสายของวันเดียวกัน ภายในท้องพระโรงใหญ่สำหรับการออกขุนนางเช้า

บรรยากาศภายในท้องพระโรงเงียบกริบจนได้ยินเสียงลมหายใจ ฮ่องเต้หยวนเจิ้งตี้นั่งอยู่บนบัลลังก์มังกรด้วยสีหน้าเรียบเฉย แววตากลับฉายประกายเย็นชา จ้าวเจ๋อเหยียนเดินกะเผลกเข้ามาก้าวออกมายืนกลางท้องพระโรง คุกเข่าลงประสานมืออย่างนอบน้อม

"ทูลเสด็จพ่อ ลูกสำนึกในความผิดพลาดที่ปล่อยปละละเลยคนสนิทจนก่อเรื่องงามหน้า" จ้าวเจ๋อเหยียนก้มศีรษะลงต่ำ น้ำเสียงเปี่ยมความจริงใจดั่งผู้สำนึกผิด "เพื่อเป็นการไถ่โทษ ลูกขออาสาจัดระเบียบกองกำลังป้องกันเมืองหลวงทางทิศใต้ใหม่ทั้งหมด โดยคัดเลือกยอดฝีมือจากทั่วแคว้นเข้ามาประจำการ เพื่อเสริมความมั่นคงให้ราชสำนักและแบ่งเบาภาระของเสด็จพ่อพ่ะย่ะค่ะ"

ขุนนางฝ่ายองค์ชายสามหลายคนเริ่มขยับตัว เตรียมก้าวออกมาร่วมสนับสนุนข้อเสนอนี้ หวังเปิดทางให้จ้าวเจ๋อเหยียนส่งคนของตนเองเข้าไปกุมตำแหน่งนายกองรักษาพระนคร

บนเก้าอี้ไม้แกะสลักข้างบัลลังก์ เซียวจิ้งหลานนั่งเอนกายพิงพนักอย่างเกียจคร้าน ปลายนิ้วเคาะที่วางแขนเป็นจังหวะเนิบช้า มุมปากหยักยกยิ้มเย็นชาโดยมิได้เอ่ยขัดขวาง

ข้างกายของชินอ๋อง เซี่ยอวิ๋นซีในชุดผ้าไหมสีครามก้าวเดินออกมาข้างหน้าอย่างสง่างาม ท่วงท่าสุขุมเยือกเย็นดึงสายตาของทุกคนในท้องพระโรงให้หันมาจับจ้อง

"ข้อเสนอขององค์ชายสามช่างน่ายกย่องยิ่งนักพ่ะย่ะค่ะ" เซี่ยอวิ๋นซีเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล แววตาหงส์กลับทอประกายคมปราบ

จ้าวเจ๋อเหยียนชะงัก หรี่ตามองคนตรงหน้าด้วยความหวาดระแวง

"เพียงแต่..." เซี่ยอวิ๋นซีหันไปประสานมือคารวะฮ่องเต้ "การคัดเลือกนายกองรักษาพระนครเป็นเรื่องใหญ่หลวง หากให้ผู้ใดผู้หนึ่งจัดหามาฝ่ายเดียว ขุนนางและราษฎรอาจครหาได้ว่ามีเรื่องผลประโยชน์แอบแฝง หม่อมฉันเห็นว่า มิสู้เปิด ลานประลองยุทธ์หลวง ขึ้นกลางเมืองหลวง ให้เหล่าทหารกล้าและยอดฝีมือจากทุกกองทัพ รวมถึงคนที่องค์ชายสามคัดเลือกมา ได้ประลองฝีมือกันอย่างเปิดเผยต่อหน้าพระพักตร์"

คำพูดของเซี่ยอวิ๋นซีทำให้ท้องพระโรงเงียบสงัดลงชั่วขณะ

"ผู้ชนะเลิศในการประลอง ย่อมได้รับตำแหน่งนายกองรักษาพระนครด้วยความสามารถที่แท้จริง อีกทั้งยังเป็นการแสดงความโปร่งใสขององค์ชายสาม ว่ามิได้คิดดึงพรรคพวกเข้ามาแสวงหาอำนาจส่วนตน" เซี่ยอวิ๋นซียกยิ้มบางเบา หันไปสบตากับจ้าวเจ๋อเหยียน "องค์ชายสามทรงคิดเห็นเช่นไรพ่ะย่ะค่ะ?"

จ้าวเจ๋อเหยียนลอบกัดฟันแน่น แผนการยัดเยียดคนของตนเองถูกดักทางไว้จนหมดสิ้น ทว่าเมื่อมองลึกลงไป เขากลับเห็นโอกาสทอง

ยอดฝีมือที่เขาแอบฝึกฝนไว้ในค่ายทหารลับแถบชายแดนทักษิณล้วนเป็นมือสังหารระดับหัวกะทิ เพลงดาบดุดันไร้ผู้ต่อกร หากเปิดลานประลองยุทธ์จริง คนของเขาย่อมกวาดชัยชนะมาได้อย่างง่ายดาย และคว้าตำแหน่งนายกองมาครองได้อย่างสง่างามไร้ข้อครหา

"ข้อเสนอของคุณชายใหญ่เซี่ยนับว่าดียิ่ง" จ้าวเจ๋อเหยียนเงยหน้าขึ้นรับคำท้าด้วยความมั่นใจ "ลูกเห็นพ้องด้วยพ่ะย่ะค่ะ ขอเสด็จพ่อโปรดมีพระบรมราชานุญาต"

ฮ่องเต้หยวนเจิ้งตี้ปรายตามองเซียวจิ้งหลาน "ท่านอ๋องเห็นควรว่าอย่างไร?"

เซียวจิ้งหลานปรายตามองจ้าวเจ๋อเหยียนราวกับมองเหยื่อที่กำลังเดินเข้าสู่กับดัก สุรเสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้นเฉียบขาด "เปิ่นหวางเห็นด้วย กองทัพพยัคฆ์ทมิฬจะเป็นผู้ควบคุมความเรียบร้อยของลานประลองเอง อีกสามวันข้างหน้า เปิดลานประลองยุทธ์หลวงนอกประตูเมืองทิศใต้"

"น้อมรับพระบัญชา!" เหล่าขุนนางขานรับพร้อมเพรียง

หลังเลิกการประชุมขุนนาง รถม้าของจวนชินอ๋องเคลื่อนตัวออกจากวังหลวงอย่างช้าๆ มุ่งหน้ากลับสู่คฤหาสน์ทิศเหนือ

ภายในรถม้าอันอบอุ่น เซียวจิ้งหลานรินชาร้อนส่งให้เซี่ยอวิ๋นซี มือหนายกขึ้นกุมมือเรียวที่เย็นเฉียบจากลมหนาวเอาไว้ในอุ้งมือ ถ่ายทอดความอบอุ่นให้อย่างเป็นธรรมชาติโดยไม่มีท่าทีเคอะเขิน

"เจ้าจงใจเปิดลานประลอง เพื่อล่อให้จ้าวเจ๋อเหยียนส่งคนจากค่ายทหารลับออกมาใช่หรือไม่?" เซียวจิ้งหลานถามขึ้น สบตากับคนตรงหน้าด้วยความชื่นชม

เซี่ยอวิ๋นซียกถ้วยชาขึ้นจิบ มุมปากแต้มรอยยิ้มพึงใจ "ท่านอ๋องทรงมองทะลุปรุโปร่ง จ้าวเจ๋อเหยียนเป็นคนทะเยอทะยานและมั่นใจในตนเองสูง เมื่อเห็นหนทางชนะ ย่อมต้องส่งยอดฝีมือที่เก่งกาจที่สุดของตนออกมา ซึ่งคนเหล่านั้นล้วนใช้วิชาดาบเฉพาะตัวของค่ายทหารลับชายแดนทักษิณ"

"วิชาดาบวายุคลั่งของตระกูลเว่ย?" เซียวจิ้งหลานเลิกคิ้ว

"ถูกต้องพ่ะย่ะค่ะ" เซี่ยอวิ๋นซีวางถ้วยชาลง แววตาทอประกายอำมหิต "ชาติก่อน... คนกลุ่มนี้คือมือสังหารที่จ้าวเจ๋อเหยียนใช้กวาดล้างขุนนางตงฉินและลอบทำร้ายกองทัพพยัคฆ์ทมิฬ ชาตินี้ข้าจะลากพวกมันออกมาเปิดโปงกลางลานประลอง ให้คนทั้งแผ่นดินได้เห็นว่าองค์ชายสามลอบซ่องสุมกำลังทหารนอกระบบเพื่อเตรียมก่อกบฏ!"

เซียวจิ้งหลานมองแววตามุ่งมั่นของคนรัก รอยยิ้มบางเบาปรากฏขึ้นบนใบหน้าคมสัน มือหนาเลื่อนขึ้นไปประคองท้ายทอยของเซี่ยอวิ๋นซี ดึงร่างโปร่งเข้ามาใกล้จนหน้าผากแทบชนกัน กลิ่นหอมสะอาดของไม้กฤษณาโอบล้อมทั่วทั้งคันรถ

"เจ้าฉลาดและกล้าหาญถึงเพียงนี้... เปิ่นหวางชักจะหวงเจ้าขึ้นมาทุกวันแล้ว" สุรเสียงทุ้มต่ำกระซิบชิดริมฝีปาก

เซี่ยอวิ๋นซีชะงัก หัวใจเต้นผิดจังหวะ ใบหน้าหวานขึ้นสีระเรื่ออย่างห้ามไม่อยู่ ดวงตาหงส์สบมองแววตาคมกริบที่เต็มไปด้วยความรักลึกซึ้ง

"ท่านอ๋องโปรดสำรวมด้วย... เรายังอยู่ในรถม้า" เซี่ยอวิ๋นซีเอ่ยเตือนเสียงแผ่ว ทว่ามิได้เบี่ยงกายหลบ

เซียวจิ้งหลานยกยิ้มพึงใจ ก้มลงประทับจุมพิตแผ่วเบาที่มุมปากนุ่ม ก่อนจะยอมถอยออกไปเล็กน้อย

"ในลานประลองอีกสามวัน เจ้าคิดจะลงสนามด้วยตนเองหรือไม่?"

เซี่ยอวิ๋นซียกมือขึ้นลูบมุมปากที่ยังหลงเหลือไออุ่น แววตาแปรเปลี่ยนเป็นคมกริบดุจกระบี่กล้า

"หม่อมฉันจะลงสนามด้วยตนเอง... เพื่อเป็นคนลากพวกมันลงสู่นรกด้วยมือคู่นี้พ่ะย่ะค่ะ"