Share

บทที่ 7 : เพลงดาบลับชายแดน

last update publish date: 2026-10-15 17:05:03

บทที่ 7 : เพลงดาบลับชายแดน

เสียงกลองศึกเก้าใบดังกึกก้องกัมปนาทสะเทือนเลื่อนลั่นไปทั่วทุ่งกว้างนอกประตูด้านทิศใต้ ลมหนาวปลายฤดูพัดสะบัดธงทิวสีดำขลิบทองลายพยัคฆ์เหยียบเมฆาจนส่งเสียงหวีดหวิว ลานประลองยุทธ์หลวงที่ปูด้วยศิลาแลงหนาแน่นเนืองแน่นไปด้วยขุนนาง แม่ทัพนายกอง และราษฎรเรือนหมื่นที่มาร่วมชมการคัดเลือกนายกองรักษาพระนคร อัฒจันทร์ไม้สูงสามจั้งฝั่งทิศเหนือตั้งตระหง่านเป็นที่ประทับขององค์เหนือหัวและพระบรมวงศานุวงศ์ แสงตะวันยามสายสาดสะท้อนคมอาวุธนานาชนิดจนเกิดประกายระยับวาววับ

บนโต๊ะประธานฝั่งซ้าย เซียวจิ้งหลานนั่งเหยียดกายพิงพนักเก้าอี้แกะสลักไม้ชิงชัน ใบหน้าคมสันดุดันราบเรียบไร้อารมณ์ นัยน์ตาดุจพญาเหยี่ยวกวาดมองไปรอบลานประลองอย่างเงียบขรึม

ข้างกายของชินอ๋อง เซี่ยอวิ๋นซีผลัดเปลี่ยนจากชุดผ้าไหมกรอมเท้ามาสวมชุดรัดกุมสีขาวเงิน ชายเสื้อทะมัดทะแมงเข้ารูปขับเน้นช่วงเอวคอดกิ่ว ท่อนแขนสวมสนับหนังสีดำขลิบทอง เรือนผมดำขลับเกล้ารวบขึ้นสูงมัดด้วยแถบผ้าไหมสีคราม เผยลำคอระหงและดวงหน้าหวานหมดจดที่แฝงความเด็ดเดี่ยว ดวงตาหงส์ทอประกายสงบนิ่ง มือกำด้ามกระบี่เหล็กเนื้อดีไว้ข้างเอว ท่วงท่าสง่างามแฝงความปราดเปรียวไร้ร่องรอยของคุณชายผู้อ่อนแอ

เซียวจิ้งหลานเอื้อมมือหนาไปจับข้อมือเรียว ดึงเชือกผูกสนับแขนของเซี่ยอวิ๋นซีให้กระชับเข้าที่ ปลายนิ้วหยาบกร้านจากการจับอาวุธลูบผ่านผิวเนื้อเนียนอย่างแผ่วเบา กลิ่นหอมสะอาดของไม้กฤษณาโชยมาตามลมหายใจอุ่น สุรเสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้นชิดริมหู

"อย่าให้ตัวเองมีแม้แต่รอยขีดข่วน หากเจ้าหลั่งเลือดแม้เพียงหยดเดียว เปิ่นหวางจะถลกหนังพวกมันทั้งเป็น"

เซี่ยอวิ๋นซีช้อนสายตาขึ้นสบมองรอยยิ้มบางเบาที่หาดูได้ยากของแม่ทัพหน้าดุ หัวใจกระตุกไหวด้วยความอบอุ่นลึกซึ้ง เขายกมือขึ้นแตะหลังมือหนาของชินอ๋องเบาๆ "ท่านอ๋องวางใจเถิด หม่อมฉันเพียงไปล่อให้มันคายความลับออกมาด้วยตนเอง"

ฝั่งตรงข้ามของอัฒจันทร์ จ้าวเจ๋อเหยียนนั่งมองคนทั้งสองด้วยแววตาเคียดแค้นชิงชัง ข้อเข่ายังคงปวดระบมจากการคุกเข่ารับทัณฑ์หน้าตำหนักไท่เหอตลอดคืน ทว่าความละโมบในอำนาจกลับบดบังความเจ็บปวดไปจนสิ้น บนลานประลองเบื้องล่าง ยอดฝีมือรูปร่างสูงใหญ่กำยำในชุดรัดกุมสีเทาเข้มกำลังยืนควงดาบวงเดือนคู่กายด้วยท่าทีลำพองใจ

ชายผู้นี้คือ ฉางเฟิง ยอดฝีมืออันดับหนึ่งจากค่ายทหารลับแถบเทือกเขาอวิ๋นหนานที่จ้าวเจ๋อเหยียนแอบชุบเลี้ยงไว้ ตลอดการประลองสี่รอบที่ผ่านมา ฉางเฟิงสังหารและหักกระดูกคู่ต่อสู้ไปหลายคน เพลงดาบดุดันเหี้ยมเกรียมไร้ความปรานีจนไม่มีทหารคนใดกล้าก้าวขึ้นไปท้าทายอีก

จ้าวเจ๋อเหยียนลุกขึ้นยืนประสานมือคารวะฮ่องเต้ "ทูลเสด็จพ่อ ยอดฝีมือฉางเฟิงมีชัยชนะรวดสี่รอบ ไร้ผู้ใดขึ้นประลองต่อ หากครบหนึ่งก้านธูป ตำแหน่งนายกองรักษาพระนครย่อมตกเป็นของเขาตามกฎพ่ะย่ะค่ะ"

ขุนนางฝ่ายองค์ชายสามหลายคนเริ่มพยักหน้าสนับสนุน เตรียมเปล่งเสียงสรรเสริญ

ปลายกระบี่เหล็กสะบัดฟาดอากาศดัง วูบ!

ร่างโปร่งของเซี่ยอวิ๋นซีกระโดดทะยานตัวลงจากอัฒจันทร์สูงสามจั้งอย่างแผ่วเบา ปลายเท้าแตะลงบนพื้นศิลาลานประลองโดยไร้เสียงกระทบ ชายเสื้อสีขาวเงินสะบัดพลิ้วดั่งปีกนกกระเรียนขาว สายตาทุกคู่ในสนามเบิกกว้างด้วยความตื่นตะลึง

เซี่ยหยวนลุกพรวดขึ้นจากที่นั่ง ร้องห้ามเสียงหลงด้วยความตกใจ "อวิ๋นซี! เจ้าทำบ้าอะไร รีบลงมาเดี๋ยวนี้!"

เซี่ยอวิ๋นซีมิได้หันไปมองบิดาแม้แต่น้อย เขายกกระบี่ขึ้นในระดับอก ประสานมือคารวะคู่ต่อสู้อย่างสง่างาม "ข้า เซี่ยอวิ๋นซี ขอรับคำท้า"

เสียงหัวเราะเย้ยหยันดังขึ้นจากลำคอของฉางเฟิง ชายร่างยักษ์มองสำรวจร่างโปร่งบางเบื้องหน้าด้วยสายตาดูแคลน "คุณชายใหญ่ตระกูลเซี่ย ผู้มีชื่อเสียงเรื่องความอ่อนแอเนี่ยนะ? กลับไปนอนในห้องหอเสียเถิด ลานประลองนี้มิใช่ที่สำหรับเด็กเล่นขายของ หากดาบข้าตัดคอเจ้าขาดขึ้นมา จะหาว่าข้าไม่เตือน!"

จ้าวเจ๋อเหยียนแสยะยิ้มสมใจ สบตากับฉางเฟิงเพื่อส่งสัญญาณลับสั่งการสังหาร

"เริ่มการประลองได้!" กรรมการสนามตะโกนก้องพร้อมเสียงฆ้องดังสนั่น

ฉางเฟิงเปิดฉากพุ่งทะยานเข้าใส่ดุจพายุหมุน ดาบวงเดือนในมือฟาดฟันลงมาด้วยพละกำลังมหาศาล เสียงแหวกอากาศดังสนั่นหมายผ่าร่างของเซี่ยอวิ๋นซีออกเป็นสองท่อน

เซี่ยอวิ๋นซีมิได้ตื่นตระหนก เขาสืบเท้าถอยหลังครึ่งก้าว เอี้ยวตัวหลบคมดาบได้อย่างเฉียดฉิว คมดาบตัดผ่านเพียงอากาศว่างเปล่า ร่างโปร่งหมุนตัวดุจสายลม ปลายกระบี่แทงสวนกลับเข้าหาซอกคอของอีกฝ่ายอย่างรวดเร็วและแม่นยำ

เคร้ง!

ฉางเฟิงยกสันดาบขึ้นสกัดไว้ได้ทัน ทว่าแรงกระแทกกลับทำให้ข้อมือของเขาชาดิก ชายร่างยักษ์เริ่มตระหนักว่าคนตรงหน้ามิได้อ่อนแอดั่งคำเล่าลือ

เพลงกระบี่ของเซี่ยอวิ๋นซีพลิกแพลง ลื่นไหล และรวดเร็วดั่งสายน้ำไหลหลาก เขามิได้เน้นการปะทะด้วยพละกำลังดิบ หากใช้ความคล่องตัวรุกไล่จุดตายของคู่ต่อสู้ไม่หยุดหย่อน ปลายกระบี่กรีดผ่านแขนเสื้อและเกราะอ่อนของฉางเฟิงจนขาดวิ่น เลือดสดเริ่มซึมออกมาตามรอยแผลตื้นๆ

ฉางเฟิงเริ่มกระวนกระวาย ลมหายใจหอบกระชั้น การถูกคุณชายร่างบางไล่ต้อนต่อหน้าธารกำนัลทำให้ความเย่อหยิ่งพังทลาย

เซี่ยอวิ๋นซีอาศัยจังหวะที่คมกระบี่และดาบปะทะกันจนเกิดประกายไฟ โน้มตัวเข้าไปประชิดใบหูของอีกฝ่าย ริมฝีปากบางคลี่ยิ้มเย็นยะเยียบ กระซิบด้วยน้ำเสียงแผ่วเบาที่มีเพียงสองคนเท่านั้นที่ได้ยิน

"ค่ายทหารลับในหุบเขาอวิ๋นหนาน... จ้าวเจ๋อเหยียนจ่ายค่าหัวให้เจ้ากี่ตำลึง ถึงยอมขายวิญญาณเป็นสุนัขรับใช้เช่นนี้?"

ดวงตาของฉางเฟิงเบิกกว้างด้วยความตกตะลึง ความลับสุดยอดของค่ายทหารที่ไม่มีใครล่วงรู้ เหตุใดบุตรชายแม่ทัพผู้นี้จึงรู้ได้

"เจ้าฝึกวิชาดาบกระหายเลือดมากว่าสิบปี สุดท้ายก็เป็นได้เพียงหมากเบี้ยไร้ค่าที่องค์ชายสามเตรียมโยนทิ้งหลังจบงานนี้..." เซี่ยอวิ๋นซีเอ่ยแทงใจดำอย่างเลือดเย็น แววตาหงส์ทอดมองด้วยความสมเพช

"หุบปาก!" ฉางเฟิงคำรามลั่นด้วยความคลุ้มคลั่ง โทสะบดบังสติสัมปชัญญะจนหมดสิ้น

ความกดดันรอบด้านและความลับที่ถูกเปิดโปงทำให้ฉางเฟิงลืมสิ้นทุกคำสั่งห้าม ชายร่างยักษ์กระโดดถอยหลังไปสามก้าว ปรับเปลี่ยนท่าทางการยืนอย่างกะทันหัน สองมือจับด้ามดาบกลับด้าน ปลายดาบชี้ลงพื้น เท้าซ้ายก้าวเฉียงเป็นรูปสามเหลี่ยม รังสีสังหารสีดำทมิฬแผ่ออกจากร่างอย่างบ้าคลั่ง

เหล่าแม่ทัพเฒ่าบนอัฒจันทร์ต่างพากันลุกขึ้นยืนด้วยความตื่นตระหนก

"นั่นมัน... ท่าร่างเปิดประตูผี!"

"เพลงดาบวายุคลั่งแห่งชายแดนทักษิณ!"

ฉางเฟิงพุ่งเข้าใส่เซี่ยอวิ๋นซีด้วยความเร็วเหลือเชื่อ ดาบวงเดือนหมุนคว้างเป็นวงล้อคมมีดนับสิบเล่ม กระหน่ำฟันลงมารอบทิศทางเพื่อหมายเอาชีวิต ท่าร่างเฉพาะตัวที่ไร้จุดบอดและการก้าวย่างแบบทหารลับปรากฏสู่สายตาของคนทั้งลานประลองอย่างชัดเจนแจ่มแจ้ง

เซี่ยอวิ๋นซียกยิ้มมุมปาก เหยื่อติดกับดักแล้ว

ร่างโปร่งมิได้ล่าถอย เขารวมลมปราณไว้ที่ปลายเท้า ดีดตัวลอยขึ้นกลางอากาศ หมุนกายหลบคมดาบได้อย่างงดงาม ปลายกระบี่แทงทะลวงผ่านช่องโหว่เพียงหนึ่งเดียวของเพลงดาบ ปักเข้าที่เส้นเอ็นข้อมือขวาของฉางเฟิงอย่างแม่นยำ

ฉึก!

"อ๊ากกกก!"

เสียงกรีดร้องโหยหวนดังลั่น ดาบวงเดือนหลุดกระเด็นออกจากมือ ปักลงบนพื้นศิลาเสียงดังสนั่น ฉางเฟิงทรุดเข่าลงกุมข้อมือที่เลือดทะลัก เซี่ยอวิ๋นซีทิ้งตัวลงแตะพื้นอย่างแผ่วเบา จ่อปลายกระบี่เย็นเฉียบเข้าที่ลำคอหอยของคู่ต่อสู้

ทั่วทั้งลานประลองเงียบกริบจนได้ยินเสียงลมหายใจ

เซี่ยอวิ๋นซีเงยหน้าขึ้น สบสายตากับฮ่องเต้และเหล่าขุนนาง น้ำเสียงกังวานเอ่ยขึ้นสะกดทุกคนในสนาม

"เพลงดาบวายุคลั่ง วิชาดาบต้องห้ามของกองกำลังกบฏชายแดนทักษิณที่ถูกกวาดล้างไปเมื่อสิบปีก่อน... เหตุใดยอดฝีมือที่องค์ชายสามคัดเลือกมา จึงใช้วิชาสังหารของกบฏได้อย่างเชี่ยวชาญถึงเพียงนี้พ่ะย่ะค่ะ?"

จ้าวเจ๋อเหยียนหน้าซีดเผือดจนไร้สีเลือด ร่างกายสั่นสะท้าน เขารู้ตัวแล้วว่าตนเองตกลงไปในหลุมพรางที่เซี่ยอวิ๋นซีขุดล่อไว้อย่างสมบูรณ์

บนอัฒจันทร์ เซียวจิ้งหลานลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ชักกระบี่ประจำกายออกจากฝัก เสียงโลหะกรีดร้องก้องกังวาน แววตาดุดันฉายประกายอำมหิตพร้อมกวาดล้าง

"ทหารพยัคฆ์ทมิฬ!" เซียวจิ้งหลานออกคำสั่งเสียงเฉียบขาด "ปิดล้อมลานประลอง จับกุมนักโทษกบฏและผู้เกี่ยวข้องทุกคนเดี๋ยวนี้!"

Continue to read this book for free
Scan code to download App

Latest chapter

  • หวนคืนมาครานี้ ข้าจะไม่ยอมเป็นหมาก   ตอนพิเศษ 3 : กำเนิดทายาทบุญธรรม

    ตอนพิเศษ 3 : กำเนิดทายาทบุญธรรมสายลมต้นฤดูใบไม้ร่วงพัดผ่านยอดสนโบราณ หอบเอาไอเย็นสดชื่นและกลิ่นหอมสะอาดของใบชาป่าลอยอบอวลไปทั่วลานหน้าตำหนักเฉียนชิง แสงแดดยามสายสาดส่องผืนหญ้าสีเขียวขจีประกายระยับ เสียงตวัดพู่กันและเสียงท่องตำราพิชัยสงครามดังก้องกังวานเป็นจังหวะเนิบช้า สลับกับเสียงผ่าฟืนและเสียงฝึกอาวุธของทหารองครักษ์จากระยะไกลบนเฉลียงไม้สักทองหน้าตำหนัก จ้าวอวิ๋นซีประทับนั่งเอกเขนกบนตั่งไม้นวม ฉลองพระองค์ผ้าไหมสีขาวบริสุทธิ์ปักดิ้นทองลายเมฆาคลุมทับด้วยเสื้อคลุมผ้าโปร่งสีครามสบายตา พระหัตถ์เรียวประคองถ้วยชาดอกเก๊กฮวยอบน้ำผึ้งป่า ทอดสายตามองลานกว้างเบื้องล่างด้วยแววตาอ่อนโยนกึ่งกลางลานหินอ่อน ร่างของเด็กชายวัยแปดขวบในชุดฝึกยุทธ์รัดกุมสีน้ำเงินเข้ม กำลังยืนจัดท่าทางโก่งคันธนูไม้อย่างมุ่งมั่นเด็กน้อยผู้นี้คือ จ้าวเฉิงอัน บุตรชายกำพร้าของรองแม่ทัพน้อยประจำกองทัพบูรพา ผู้ยอมสละชีพนำกำลังทหารเพียงห้าร้อยนายเข้ายันข้าศึกแดนประจิมเพื่อปกป้องราษฎรสามหมื่นชีวิตในอดีต ยามที่บิดามารดาสละชีพในสนามรบ จ้าวอวิ๋นซีและเซียวจิ้งหลานเดินทางไปเคารพศพด้วยตนเอง และมองเห็นประกายความมุ่งมั่น กตัญญู และควา

  • หวนคืนมาครานี้ ข้าจะไม่ยอมเป็นหมาก   ตอนพิเศษ 2 : วันวานอันแสนหวาน

    ตอนพิเศษ 2 : วันวานอันแสนหวานแสงอรุณสีทองสาดส่องผ่านม่านหมอกยามเช้า กระทบยอดเสามังกรหยกทองคำของท้องพระโรงใหญ่ไท่เหอเตี้ยน บรรยากาศการประชุมขุนนางในเช้าวันนี้ควรจะสงบราบรื่นดั่งเช่นทุกวัน หากมิใช่เพราะม้วนฎีกาผ้าไหมสีแดงสดผูกริบบิ้นทองคำในมือของ หลี่ซั่งซู เสนาบดีกรมพิธีการ ขุนนางเฒ่าผู้ยึดมั่นในขนบธรรมเนียมโบราณยิ่งกว่าชีวิตจ้าวอวิ๋นซีประทับนั่งสง่างามบนบัลลังก์มังกรทองคำ ฉลองพระองค์ผ้าไหมสีขาวปักดิ้นทองลายเมฆาทิ้งชายยาว มงกุฎมังกรทองคำฝังไข่มุกราตรีสิบสองสายทอดประกายระยับ พระเนตรหงส์ทอดมองขุนนางเฒ่าที่ก้าวออกมาคุกเข่ากึ่งกลางลานหินอ่อนด้วยความสงบนิ่งเคียงข้างบัลลังก์มังกร เซียวจิ้งหลานยืนตระหง่านในชุดขุนนางผู้สำเร็จราชการสีน้ำเงินเข้มปักลายกิเลนทองคำ มือหนาวางทาบบนด้ามกระบี่พยัคฆ์ทมิฬ นัยน์ตาคมกริบดุจพญาเหยี่ยวกวาดมองม้วนฎีกาสีแดงในมือเสนาบดีกรมพิธีการด้วยสายตาเย็นเยียบ รังสีอำมหิตบางเบาเริ่มแผ่กระจายออกจากร่างสูงใหญ่จนอุณหภูมิในห้องโถงหลวงลดฮวบลงอย่างรวดเร็วหลี่ซั่งซูกระแอมไอเบาๆ ยกม้วนฎีกาขึ้นเหนือศีรษะ สุรเสียงสั่นเครือเล็กน้อยยามเอ่ยปาก"ทูลฝ่าบาท... บัดนี้แผ่นดินต้าชิงสงบสุข

  • หวนคืนมาครานี้ ข้าจะไม่ยอมเป็นหมาก   ตอนพิเศษ 1 : ชาติก่อนที่ไม่มีเจ้า

    ตอนพิเศษ 1 : ชาติก่อนที่ไม่มีเจ้าพายุหิมะโหมกระหน่ำรุนแรงจนทัศนวิสัยเบื้องหน้าขาวโพลน เสียงฝีเท้าม้าศึกย่ำฝ่าผืนหิมะหนาหนักดังกึกก้องไปตามถนนหลวงเมืองหลวงต้าชิง เซียวจิ้งหลานในชุดเกราะแม่ทัพสีดำทมิฬเปรอะเปื้อนคราบเลือดแห้งกรังจากการศึกชายแดนทิศประจิม ควบม้าทะยานฝ่าลมหนาวมุ่งหน้าตรงสู่ประตูด้านทิศตะวันตกเฉียงเหนือของวังหลังอย่างบ้าคลั่ง มือหนาฟาดแส้ลงบนสะโพกม้าไม่หยุด ลมหายใจหอบถี่พ่นไอสีขาวฟุ้งกระจายในอากาศตลอดสามปีที่ถูกส่งไปตรึงกำลังรบ ณ ชายแดนอันห่างไกล หัวใจของเขาไม่เคยละทิ้งความห่วงใยที่มีต่อเด็กหนุ่มผู้นั้นแม้แต่วินาทีเดียวสายสืบกองทัพพยัคฆ์ทมิฬลอบส่งข่าวด่วนมาถึงค่ายทหารกลางดึก... จ้าวเจ๋อเหยียนขึ้นครองราชย์ เสิ่นฮองเฮาสั่งปลดเซี่ยอวิ๋นซีออกจากตำแหน่งพระชายา นำตัวไปคุมขังไว้ในตำหนักเย็น และเพิ่งส่งมอบสุราพระราชทานเข้าไปเมื่อช่วงพลบค่ำหัวใจของเซียวจิ้งหลานร่วงหล่นสู่ก้นเหวลึก ร่างสูงใหญ่ทิ้งกองทัพไว้เบื้องหลัง ควบม้าศึกตัวเดียวข้ามวันข้ามคืนพันลี้โดยไม่หยุดพักม้าศึกส่งเสียงร้องโหยหวน ขาทรุดฮวบลงกระแทกพื้นหิมะหน้าประตูวังหลังด้วยความอ่อนแรงเซียวจิ้งหลานกระโดดลงจากหลังม้า พุ

  • หวนคืนมาครานี้ ข้าจะไม่ยอมเป็นหมาก   บทที่ 50 : หงส์คู่พยัคฆ์ทมิฬ (จบบริบูรณ์)

    บทที่ 50 : หงส์คู่พยัคฆ์ทมิฬ (จบบริบูรณ์)สายลมวสันต์พัดโชยระลอกใหญ่ผ่านยอดเขาสูงตระหง่านทางทิศเหนือ หอบเอาไอดินอุ่นและกลิ่นหอมหวานของดอกท้อบานสะพรั่งเข้าสู่เมืองหลวงต้าชิง ท้องฟ้ายามบ่ายแก่โปร่งใส ปราศจากเมฆหมอกหม่นหมอง แสงสุริยันสีส้มทองสาดทอประกายระยับลงบนผิวกระเบื้องเคลือบสีเหลืองอร่ามของพระราชวังหลวง เสียงระฆังมงคลบนยอดหอสูงดังกังวานเป็นจังหวะเนิบช้า ผสานเข้ากับเสียงดนตรีพื้นบ้านและเสียงหัวเราะเบิกบานของราษฎรที่ดังแว่วมาจากทุกตรอกซอกซอยแผ่นดินต้าชิงก้าวเข้าสู่ยุคทองแห่งความรุ่งโรจน์อย่างสมบูรณ์แบบนโยบายการปฏิรูปกฎหมาย ยกเลิกการลงทัณฑ์เก้าชั่วโคตร และการยกเว้นภาษีเกษตรกรรม ช่วยฟื้นฟูชีวิตความเป็นอยู่ของชาวบ้านให้มั่งคั่งขึ้นอย่างรวดเร็ว ยุ้งฉางทุกหัวเมืองมีข้าวเปลือกกักเก็บเต็มพื้นที่ แปลงสมุนไพรของสำนักแพทย์ไป๋อวิ๋นแผ่ขยายอาณาเขตไปทั่วทุกมณฑล ช่วยรักษาโรคภัยไข้เจ็บให้แก่ผู้ยากไร้โดยไร้ค่าใช้จ่าย มู่ชิงนำศิษย์แพทย์รุ่นเยาว์ออกตรวจรักษาตามหมู่บ้านชนบทอย่างไม่เหน็ดเหนื่อย ขณะที่แม่ทัพเฒ่ากวนหยวนฝึกฝนกองทัพบูรพาและกองทัพพยัคฆ์ทมิฬให้เป็นดั่งกำแพงเหล็กกล้าพิทักษ์ชายแดน จนแคว้นรอบข้า

  • หวนคืนมาครานี้ ข้าจะไม่ยอมเป็นหมาก   บทที่ 49 : ท่องหล้าเคียงคู่

    บทที่ 49 : ท่องหล้าเคียงคู่สายลมยามค่ำพัดโชยผ่านยอดกิ่งหลิวริมสระน้ำหลวง นำพาความเย็นฉ่ำของต้นฤดูใบไม้ผลิมาเยือนผืนแผ่นดิน แสงอาทิตย์อัสดงลับขอบฟ้าไปนานแล้ว ดวงจันทร์วันเพ็ญดวงโตลอยเด่นอยู่กึ่งกลางฟากฟ้าสีครามเข้ม สาดประกายแสงสีเงินนวลตาลงกระทบกระเบื้องเคลือบหลังคาตำหนักเฉียนชิง เสียงประทัดเฉลิมฉลองเทศกาลโคมไฟดังก้องแว่วมาจากนอกแนวกำแพงวังหลวง บ่งบอกถึงความคึกคักของราษฎรในค่ำคืนวันเพ็ญเดือนอ้ายภายในห้องแต่งพระองค์ชั้นในของตำหนักหลวง ม่านแพรไหมสีทึบปิดกั้นสายตาจากภายนอกอย่างมิดชิดฉลองพระองค์คลุมมังกรทองเก้าเล็บและชุดขุนนางผู้สำเร็จราชการผ้าไหมหนาหนัก แขวนสงบนิ่งอยู่บนราวไม้ชิงชันจ้าวอวิ๋นซียืนอยู่หน้าคันฉ่องสำริดบานใหญ่ สวมชุดผ้าไหมยาวสีฟ้าครามเรียบง่าย ไร้ลวดลายดิ้นทอง ไร้ตราสัญลักษณ์ราชวงศ์ ชายเสื้อปล่อยทิ้งตัวสบายตา สายรัดเอวผ้าแถบสีน้ำเงินเข้มขับเน้นช่วงเอวบางให้ดูโปร่งเพรียว เรือนผมดำขลับมัดรวบขึ้นครึ่งศีรษะ รัดเกล้าด้วยปิ่นไม้ไผ่เหลาเกลี้ยงเกลา ใบหน้าหวานหมดจดปราศจากเครื่องประทินโฉม อาบแสงเทียนสลัวทอประกายสดใสดั่งคุณชายสูงศักดิ์ตระกูลบัณฑิตเสียงหัวเราะทุ้มต่ำดังขึ้นด้านหลัง

  • หวนคืนมาครานี้ ข้าจะไม่ยอมเป็นหมาก   บทที่ 48 : หยอกเย้าในห้องทรงอักษร

    บทที่ 48 : หยอกเย้าในห้องทรงอักษรแสงสุริยันยามบ่ายสาดส่องผ่านบานหน้าต่างไม้สักทองฉลุลายกิ่งไผ่ ทอดประกายสีส้มทองอบอุ่นลงบนโต๊ะทรงพระอักษรไม้ชิงชันตัวใหญ่ กลิ่นหอมสะอาดของหมึกจีนโบราณเคล้าคลอกลิ่นควันกำยานไม้กฤษณาที่ลอยกรุ่นจากกระถางทองเหลือง เสียงพลิกหน้ากระดาษสาดังก้องเป็นจังหวะเนิบช้าท่ามกลางความเงียบสงบภายในห้องทรงพระอักษรใหญ่ตำหนักเฉียนชิงกองฎีกาผ้าไหมสีเหลืองและเล่มพับกระดาษข่อยของเหล่าเสนาบดี เรียงรายซ้อนกันเป็นระเบียบสามกองสูงจ้าวอวิ๋นซีนั่งเหยียดกายตรงบนเก้าอี้มังกรบุเบาะนวมหนานุ่ม ฉลองพระองค์ผ้าไหมสีขาวบริสุทธิ์ปักลายเมฆาคลุมทับด้วยเสื้อคลุมผ้าโปร่งสีครามสบายตา เรือนผมดำขลับเกล้าขึ้นครึ่งศีรษะด้วยปิ่นหยกขาวมังกรหงส์ ใบหน้าหวานหมดจดแผ่รังสีสงบนิ่งจริงจัง พระเนตรหงส์จับจ้องมองรายงานการขุดลอกคูคลองและการจัดสรรงบประมาณของสำนักแพทย์ไป๋อวิ๋นอย่างพินิจพิเคราะห์มือเรียวกุมพู่กันขนกระต่ายด้ามหยก จุ่มหมึกชาดสีแดงสด บรรจงเขียนลายพระหัตถ์ตอบรับข้อเสนอทีละฉบับเวลาล่วงเลยผ่านไปหลายชั่วยาม กล้ามเนื้อต้นคอและข้อมือเรียวเริ่มตึงแน่น จ้าวอวิ๋นซีวางพู่กันลงบนที่วางหยก ยกพระหัตถ์ขึ้นนวดคลึง

More Chapters
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status