Masukบทที่ 5 : ดอกบัวขาวถูกฉีกหน้ากาก
เสียงสรรเสริญความกตัญญูของเซี่ยอวี่หลินยังคงดังก้องกังวานไปทั่วท้องพระโรง เหล่าขุนนางต่างพยักหน้าชื่นชมในความประณีตของผืนผ้าไหมมังกรเหินหงส์ร่อน แสงเปลวเทียนจากโคมระย้าสาดสะท้อนเส้นไหมทองคำจนเปล่งประกายระยับระยับ เซี่ยอวี่หลินที่ยังคงคุกเข่าอยู่กลางลานเริ่มผุดรอยยิ้มสมใจ เขาค่อยๆ เงยหน้าขึ้น สบสายตากับจ้าวเจ๋อเหยียนด้วยประกายแห่งชัยชนะ หวังใช้คำเยินยอเหล่านี้ลบล้างมลทินเรื่องแจกันหยก และเหยียบย่ำพี่ชายต่างมารดาให้จมดินอีกครา ท่ามกลางบรรยากาศชื่นชมอันอื้ออึง ร่างโปร่งในชุดผ้าไหมสีขาวพิสุทธิ์ค่อยๆ ขยับกายลุกขึ้นยืน เซี่ยอวิ๋นซีก้าวออกจากโต๊ะประธานฝั่งซ้าย ท่วงท่าย่างก้าวเนิบช้าแต่มั่นคง ชายเสื้อปักลายเมฆาครามสะบัดพลิ้วตามจังหวะเดินอย่างสง่างาม ดวงตาหงส์ทอดมองผืนผ้าไหมเบื้องหน้าด้วยแววตาเรียบนิ่ง ปราศจากความประหม่าหวาดเกรงแม้ต้องยืนอยู่ต่อหน้าพระพักตร์องค์เหนือหัว ความเงียบเริ่มแผ่ขยายไปทั่วตำหนักไท่เหอ ขุนนางทั้งสองฝั่งต่างหยุดบทสนทนา หันมาจับจ้องการกระทำของคุณชายใหญ่ตระกูลเซี่ยเป็นตาเดียว "ฝ่าบาท" เซี่ยอวิ๋นซีค้อมกายลงเล็กน้อย น้ำเสียงกังวานชัดเจนก้องท้องพระโรง "ภาพปักไหมทองคำผืนนี้วิจิตรงดงามยิ่ง ลวดลายมังกรทะยานฟ้าประณีตไร้ที่ติ ทว่า... หม่อมฉันมีข้อสงสัยเกี่ยวกับเส้นไหมทองคำที่ใช้ปักภาพนี้เพียงเล็กน้อยพ่ะย่ะค่ะ" เซี่ยอวี่หลินใจหายวาบ รอยยิ้มบนใบหน้าแข็งค้าง เขารีบเค้นเสียงสะอื้นออกมาทันที "พี่ใหญ่... ท่านยังคงเคียดแค้นข้าเรื่องแจกันหยกอยู่อีกหรือ ข้าทุ่มเทแรงกายแรงใจปักภาพนี้เพื่อแสดงความจงรักภักดีต่อฝ่าบาท เหตุใดท่านจึงต้องหาเรื่องขัดขวางข้ากลางงานเลี้ยงมงคลเช่นนี้" อนุหลิวที่นั่งอยู่รีบลุกขึ้นมาช่วยบุตรชาย "คุณชายใหญ่ เจ้าอย่าได้ใจแคบนักเลย อวี่หลินสำนึกผิดจนร่างกายทรุดโทรมแทบไม่มีแรงก้าวเดิน เจ้าเป็นพี่ชายแท้ๆ ไฉนจึงไม่คิดจะส่งเสริมน้องบ้าง!" เซี่ยหยวนขมวดคิ้วแน่น ตวาดเสียงเข้มตัดหน้า "อวิ๋นซี! ถอยออกไป อย่าได้เสียมารยาทต่อหน้าพระพักตร์!" เซี่ยอวิ๋นซีมิได้สะทกสะท้านต่อเสียงบริภาษของคนในครอบครัว เขายกยิ้มบางเบา หันไปสบตากับเซี่ยอวี่หลินตรงๆ "ข้าเพียงชื่นชมฝีมือของน้องรอง จึงอยากถามให้กระจ่างแจ้ง" เซี่ยอวิ๋นซีก้าวเข้าไปใกล้ผืนภาพปัก ปลายนิ้วเรียวชี้ไปยังเส้นไหมสีทองอร่าม "เส้นไหมทองคำที่ใช้ปักผืนผ้านี้ มีความเหนียวนุ่มเป็นพิเศษ ยามต้องแสงไฟจะเปล่งประกายสีรุ้งจางๆ เนื้อทองคำบริสุทธิ์เก้าส่วนถักร้อยเก้าเกลียว กรรมวิธีพิสดารนี้มีเพียงโรงทอหลวงแคว้นเจียงหนานแห่งเดียวที่ทำได้ และส่งส่วยเข้ามายัง 'คลังหลวงฝ่ายใน' ปีละเพียงห้าสิบม้วนเท่านั้น ข้าอยากรู้นัก... น้องรองไปหาซื้อเส้นไหมทองคำเก้าเกลียวชุดนี้มาจากร้านค้าใดในเมืองหลวงหรือ?" คำถามนั้นดุจสายฟ้าฟาดลงกลางท้องพระโรง เสนาบดีกรมพระคลังที่นั่งอยู่ฝั่งขวาชะงัก ชะโงกหน้ามองภาพปักอย่างละเอียด ก่อนจะอุทานออกมาเสียงดัง "จริงด้วย! นั่นคือไหมทองเก้าเกลียวของบรรณาการหลวง! ของล้ำค่าระดับนี้ ห้ามพ่อค้าเอกชนนำออกขายภายนอกโดยเด็ดขาด!" ใบหน้าของเซี่ยอวี่หลินซีดเผือดลงในพริบตา เหงื่อเย็นผุดซึมเต็มแผ่นหลัง ริมฝีปากสั่นระริก "ข้า... ข้าซื้อมาจากพ่อค้าเร่แถบตลาดตะวันตก! ข้าไม่รู้ว่ามันเป็นของหลวง!" "พ่อค้าเร่หรือ?" เซี่ยอวิ๋นซีแค่นหัวเราะเบาๆ เขาล้วงมือเข้าไปในแขนเสื้อ หยิบกระดาษสองแผ่นออกมาคลี่ออกกลางท้องพระโรง "นี่คือสมุดบัญชีเบิกจ่ายของคลังหลวงฝ่ายในเมื่อสามเดือนก่อน ระบุชัดเจนว่ามีไหมทองเก้าเกลียวจำนวนสิบสองม้วนชำรุดเสียหายจากความชื้น จึงจำหน่ายออกจากคลัง... ลงนามกำกับโดยขันทีคนสนิทของตำหนักองค์ชายสาม" เซี่ยอวิ๋นซีหันสายตาไปมองจ้าวเจ๋อเหยียนที่บัดนี้หน้าถอดสี "และนี่... คือใบเสร็จรับเงินจากร้านรับจำนำมืดในตลาดมืด ระบุการซื้อขายไหมทองคำสิบสองม้วนชุดเดียวกัน โดยมีคนรับใช้ประจำตัวของเซี่ยอวี่หลินเป็นผู้จ่ายเงินและรับมอบสินค้า!" เสียงฮือฮาดังระงมไปทั่วตำหนักไท่เหอ ขุนนางทั้งสองฝั่งต่างพากันวิพากษ์วิจารณ์ด้วยความตกตะลึง เอกสารหลักฐานที่มีตราประทับลายลักษณ์อักษรชัดเจนทำให้ไม่มีผู้ใดสามารถปฏิเสธได้ "ลักลอบนำของหลวงออกจากคลัง นำไปฟอกผ่านตลาดมืด แล้วนำกลับมาถวายเพื่อสร้างผลงานลบล้างความผิด..." เซี่ยอวิ๋นซีหันกลับมามองฮ่องเต้ "นี่มิใช่ความกตัญญูพ่ะย่ะค่ะฝ่าบาท แต่นี่คือการหลอกลวงเบื้องสูง และยักยอกทรัพย์สินแผ่นดิน!" "โกหก! เจ้าใส่ร้ายข้า!" เซี่ยอวี่หลินกรีดร้องอย่างเสียสติ คลานเข้าไปหมายจะกอดพระบาทของฮ่องเต้ "ฝ่าบาททรงเมตตาด้วย! กระหม่อมไม่รู้เรื่องจริงๆ มีคนจงใจกลั่นแกล้งกระหม่อม!" จ้าวเจ๋อเหยียนรีบลุกขึ้นประสานมือ แก้ต่างด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ "เสด็จพ่อ! ขันทีในตำหนักของลูกอาจกระทำโดยพลการ ลูกมิได้มีส่วนรู้เห็นเรื่องนี้แม้แต่น้อยพ่ะย่ะค่ะ!" "มิได้มีส่วนรู้เห็น หรือจงใจร่วมมือกันกันแน่?" สุรเสียงทุ้มต่ำทรงอำนาจดังขึ้นขัดจังหวะ เซียวจิ้งหลานวางจอกสุราลงบนโต๊ะเสียงดัง ตึง! ร่างสูงตระหง่านลุกขึ้นยืนเต็มความสูง แผ่รังสีอำมหิตอันเยือกเย็นปกคลุมไปทั่วห้องโถง สายตาคมกริบดุจพญาเหยี่ยวกวาดมองจ้าวเจ๋อเหยียนและเซี่ยอวี่หลินราวกับมองคนตาย "กองทัพพยัคฆ์ทมิฬจับกุมขันทีผู้นั้นและเจ้าของร้านรับจำนำมืดได้แล้วตั้งแต่เมื่อบ่าย" เซียวจิ้งหลานเอ่ยด้วยน้ำเสียงเฉียบขาด "ทั้งสองคนสารภาพหมดเปลือกว่า ได้รับคำสั่งตรงจากผู้ใด... หากองค์ชายสามอยากฟังคำสารภาพ เปิ่นหวางจะสั่งให้ศาลต้าหลี่ลากตัวพวกมันเข้ามาเผชิญหน้าเดี๋ยวนี้" คำพูดของชินอ๋องปิดทุกช่องทางรอดของจ้าวเจ๋อเหยียนลงอย่างสมบูรณ์ องค์ชายสามทรุดเข่าลงกับพื้น สีหน้าเทาหม่นดุจซากศพ เสิ่นฮองเฮาที่นั่งอยู่บนแท่นสูงรีบเก็บสีหน้า พระนางยกพัดขนนกขึ้นปิดปาก เอ่ยตัดตอนทันทีเพื่อมิให้ไฟลามมาถึงตนเอง "ช่างบังอาจนัก! กล้าใช้ของหลวงมาเล่นละครตบตาในงานเลี้ยงต้อนรับทูตต่างแคว้น ทำให้ราชสำนักต้องเสื่อมเสียเกียรติยศ!" ฮ่องเต้หยวนเจิ้งตี้ทรงทุบพระหัตถ์ลงบนโต๊ะเสวยเสียงดังสนั่นด้วยความกริ้ว "บังอาจที่สุด! ตระกูลเซี่ยสั่งสอนบุตรเช่นนี้ได้อย่างไร!" เซี่ยหยวนและอนุหลิวรีบคุกเข่าหมอบกราบลงกับพื้น ตัวสั่นเทาดั่งลูกนกต้องลมหนาว "ฝ่าบาทโปรดประทานอภัยด้วยพ่ะย่ะค่ะ!" "ลากตัวเซี่ยอวี่หลินออกไป!" ฮ่องเต้ทรงออกคำสั่งด้วยน้ำเสียงเกรี้ยวกราด "ลงทัณฑ์โบยสามสิบไม้หน้าตำหนักไท่เหอเดี๋ยวนี้ เพื่อเป็นเยี่ยงอย่างแก่ผู้ที่คิดหลอกลวงเบื้องสูง!" "ฝ่าบาท! ท่านพ่อช่วยลูกด้วย! พี่ใหญ่ข้าผิดไปแล้ว!" เซี่ยอวี่หลินร้องไห้คร่ำครวญ น้ำหูน้ำตาไหลเปรอะเปื้อนใบหน้า ทหารราชองครักษ์กรูกันเข้ามาลากแขนเขากระชากออกไปจากท้องพระโรงอย่างไร้ความปรานี "ส่วนจ้าวเจ๋อเหยียน..." ฮ่องเต้ตวัดสายพระเนตรมองโอรสองค์ที่สามด้วยความผิดหวังระคนโกรธแค้น "ในฐานะเชื้อพระวงศ์ เจ้ากลับปล่อยให้คนสนิทกระทำเรื่องชั่วช้า จงออกไปคุกเข่าสำนึกผิดหน้าลานตำหนักตลอดทั้งคืนจนกว่าจะถึงรุ่งสาง! หากกล้าลุกขึ้นก่อนเวลา เราจะสั่งปลดเจ้าออกจากบรรดาศักดิ์!" "ลูก... น้อมรับพระบัญชาพ่ะย่ะค่ะ" จ้าวเจ๋อเหยียนก้มศีรษะลงแนบพื้น มือทั้งสองข้างกำแน่นจนเล็บจิกเข้าเนื้อ เลือดซึมออกมาด้วยความแค้นที่สุมแน่นในอก ไม่กี่อึดใจต่อมา เสียงไม้พลองหนาหนักกระทบเนื้อสดดัง เพียะ! เพียะ! สลับกับเสียงกรีดร้องโหยหวนอย่างเจ็บปวดของเซี่ยอวี่หลินก็ดังแว่วเข้ามาในท้องพระโรง อนุหลิวแทบสิ้นสติ ทำได้เพียงสะอื้นไห้อยู่แทบเท้าของเซี่ยหยวนที่นั่งก้มหน้าด้วยความอับอายขายหน้าจนถึงขีดสุด เซี่ยอวิ๋นซียืนมองภาพความพินาศของศัตรูด้วยสายตาว่างเปล่า เสียงไม้โบยที่ดังอยู่ภายนอกทำให้เขานึกถึงความเจ็บปวดในชาติก่อน วันที่เขาต้องรับโทษโบยแทนคนพวกนี้อย่างอยุติธรรม บัดนี้กรรมสนองกรรม พวกมันต้องลิ้มรสชาติของความอัปยศด้วยตนเอง ร่างโปร่งหมุนตัวเดินกลับมายังที่นั่งประธานฝั่งซ้ายอย่างสง่างาม เซียวจิ้งหลานเอื้อมมือไปรินน้ำชาอุ่นให้คนข้างกาย ปลายนิ้วเลื่อนลงไปกุมมือเรียวที่วางอยู่บนตักไว้แน่น สัมผัสอุ่นจัดถ่ายทอดความชื่นชมและห่วงใยออกมาอย่างลึกซึ้ง "สะใจเจ้าแล้วหรือไม่?" ชินอ๋องกระซิบถามชิดริมหู มุมปากหยักยกยิ้มด้วยความพึงใจ เซี่ยอวิ๋นซีบีบมือหนาตอบ สบสายตากับแม่ทัพหน้าดุด้วยประกายตาที่เปี่ยมไปด้วยชีวิตชีวา "นี่เป็นเพียงการทวงดอกเบี้ยเล็กๆ น้อยๆ เท่านั้นพ่ะย่ะค่ะ... ละครฉากใหญ่ยังมิได้เริ่มต้นขึ้นเลย"ตอนพิเศษ 3 : กำเนิดทายาทบุญธรรมสายลมต้นฤดูใบไม้ร่วงพัดผ่านยอดสนโบราณ หอบเอาไอเย็นสดชื่นและกลิ่นหอมสะอาดของใบชาป่าลอยอบอวลไปทั่วลานหน้าตำหนักเฉียนชิง แสงแดดยามสายสาดส่องผืนหญ้าสีเขียวขจีประกายระยับ เสียงตวัดพู่กันและเสียงท่องตำราพิชัยสงครามดังก้องกังวานเป็นจังหวะเนิบช้า สลับกับเสียงผ่าฟืนและเสียงฝึกอาวุธของทหารองครักษ์จากระยะไกลบนเฉลียงไม้สักทองหน้าตำหนัก จ้าวอวิ๋นซีประทับนั่งเอกเขนกบนตั่งไม้นวม ฉลองพระองค์ผ้าไหมสีขาวบริสุทธิ์ปักดิ้นทองลายเมฆาคลุมทับด้วยเสื้อคลุมผ้าโปร่งสีครามสบายตา พระหัตถ์เรียวประคองถ้วยชาดอกเก๊กฮวยอบน้ำผึ้งป่า ทอดสายตามองลานกว้างเบื้องล่างด้วยแววตาอ่อนโยนกึ่งกลางลานหินอ่อน ร่างของเด็กชายวัยแปดขวบในชุดฝึกยุทธ์รัดกุมสีน้ำเงินเข้ม กำลังยืนจัดท่าทางโก่งคันธนูไม้อย่างมุ่งมั่นเด็กน้อยผู้นี้คือ จ้าวเฉิงอัน บุตรชายกำพร้าของรองแม่ทัพน้อยประจำกองทัพบูรพา ผู้ยอมสละชีพนำกำลังทหารเพียงห้าร้อยนายเข้ายันข้าศึกแดนประจิมเพื่อปกป้องราษฎรสามหมื่นชีวิตในอดีต ยามที่บิดามารดาสละชีพในสนามรบ จ้าวอวิ๋นซีและเซียวจิ้งหลานเดินทางไปเคารพศพด้วยตนเอง และมองเห็นประกายความมุ่งมั่น กตัญญู และควา
ตอนพิเศษ 2 : วันวานอันแสนหวานแสงอรุณสีทองสาดส่องผ่านม่านหมอกยามเช้า กระทบยอดเสามังกรหยกทองคำของท้องพระโรงใหญ่ไท่เหอเตี้ยน บรรยากาศการประชุมขุนนางในเช้าวันนี้ควรจะสงบราบรื่นดั่งเช่นทุกวัน หากมิใช่เพราะม้วนฎีกาผ้าไหมสีแดงสดผูกริบบิ้นทองคำในมือของ หลี่ซั่งซู เสนาบดีกรมพิธีการ ขุนนางเฒ่าผู้ยึดมั่นในขนบธรรมเนียมโบราณยิ่งกว่าชีวิตจ้าวอวิ๋นซีประทับนั่งสง่างามบนบัลลังก์มังกรทองคำ ฉลองพระองค์ผ้าไหมสีขาวปักดิ้นทองลายเมฆาทิ้งชายยาว มงกุฎมังกรทองคำฝังไข่มุกราตรีสิบสองสายทอดประกายระยับ พระเนตรหงส์ทอดมองขุนนางเฒ่าที่ก้าวออกมาคุกเข่ากึ่งกลางลานหินอ่อนด้วยความสงบนิ่งเคียงข้างบัลลังก์มังกร เซียวจิ้งหลานยืนตระหง่านในชุดขุนนางผู้สำเร็จราชการสีน้ำเงินเข้มปักลายกิเลนทองคำ มือหนาวางทาบบนด้ามกระบี่พยัคฆ์ทมิฬ นัยน์ตาคมกริบดุจพญาเหยี่ยวกวาดมองม้วนฎีกาสีแดงในมือเสนาบดีกรมพิธีการด้วยสายตาเย็นเยียบ รังสีอำมหิตบางเบาเริ่มแผ่กระจายออกจากร่างสูงใหญ่จนอุณหภูมิในห้องโถงหลวงลดฮวบลงอย่างรวดเร็วหลี่ซั่งซูกระแอมไอเบาๆ ยกม้วนฎีกาขึ้นเหนือศีรษะ สุรเสียงสั่นเครือเล็กน้อยยามเอ่ยปาก"ทูลฝ่าบาท... บัดนี้แผ่นดินต้าชิงสงบสุข
ตอนพิเศษ 1 : ชาติก่อนที่ไม่มีเจ้าพายุหิมะโหมกระหน่ำรุนแรงจนทัศนวิสัยเบื้องหน้าขาวโพลน เสียงฝีเท้าม้าศึกย่ำฝ่าผืนหิมะหนาหนักดังกึกก้องไปตามถนนหลวงเมืองหลวงต้าชิง เซียวจิ้งหลานในชุดเกราะแม่ทัพสีดำทมิฬเปรอะเปื้อนคราบเลือดแห้งกรังจากการศึกชายแดนทิศประจิม ควบม้าทะยานฝ่าลมหนาวมุ่งหน้าตรงสู่ประตูด้านทิศตะวันตกเฉียงเหนือของวังหลังอย่างบ้าคลั่ง มือหนาฟาดแส้ลงบนสะโพกม้าไม่หยุด ลมหายใจหอบถี่พ่นไอสีขาวฟุ้งกระจายในอากาศตลอดสามปีที่ถูกส่งไปตรึงกำลังรบ ณ ชายแดนอันห่างไกล หัวใจของเขาไม่เคยละทิ้งความห่วงใยที่มีต่อเด็กหนุ่มผู้นั้นแม้แต่วินาทีเดียวสายสืบกองทัพพยัคฆ์ทมิฬลอบส่งข่าวด่วนมาถึงค่ายทหารกลางดึก... จ้าวเจ๋อเหยียนขึ้นครองราชย์ เสิ่นฮองเฮาสั่งปลดเซี่ยอวิ๋นซีออกจากตำแหน่งพระชายา นำตัวไปคุมขังไว้ในตำหนักเย็น และเพิ่งส่งมอบสุราพระราชทานเข้าไปเมื่อช่วงพลบค่ำหัวใจของเซียวจิ้งหลานร่วงหล่นสู่ก้นเหวลึก ร่างสูงใหญ่ทิ้งกองทัพไว้เบื้องหลัง ควบม้าศึกตัวเดียวข้ามวันข้ามคืนพันลี้โดยไม่หยุดพักม้าศึกส่งเสียงร้องโหยหวน ขาทรุดฮวบลงกระแทกพื้นหิมะหน้าประตูวังหลังด้วยความอ่อนแรงเซียวจิ้งหลานกระโดดลงจากหลังม้า พุ
บทที่ 50 : หงส์คู่พยัคฆ์ทมิฬ (จบบริบูรณ์)สายลมวสันต์พัดโชยระลอกใหญ่ผ่านยอดเขาสูงตระหง่านทางทิศเหนือ หอบเอาไอดินอุ่นและกลิ่นหอมหวานของดอกท้อบานสะพรั่งเข้าสู่เมืองหลวงต้าชิง ท้องฟ้ายามบ่ายแก่โปร่งใส ปราศจากเมฆหมอกหม่นหมอง แสงสุริยันสีส้มทองสาดทอประกายระยับลงบนผิวกระเบื้องเคลือบสีเหลืองอร่ามของพระราชวังหลวง เสียงระฆังมงคลบนยอดหอสูงดังกังวานเป็นจังหวะเนิบช้า ผสานเข้ากับเสียงดนตรีพื้นบ้านและเสียงหัวเราะเบิกบานของราษฎรที่ดังแว่วมาจากทุกตรอกซอกซอยแผ่นดินต้าชิงก้าวเข้าสู่ยุคทองแห่งความรุ่งโรจน์อย่างสมบูรณ์แบบนโยบายการปฏิรูปกฎหมาย ยกเลิกการลงทัณฑ์เก้าชั่วโคตร และการยกเว้นภาษีเกษตรกรรม ช่วยฟื้นฟูชีวิตความเป็นอยู่ของชาวบ้านให้มั่งคั่งขึ้นอย่างรวดเร็ว ยุ้งฉางทุกหัวเมืองมีข้าวเปลือกกักเก็บเต็มพื้นที่ แปลงสมุนไพรของสำนักแพทย์ไป๋อวิ๋นแผ่ขยายอาณาเขตไปทั่วทุกมณฑล ช่วยรักษาโรคภัยไข้เจ็บให้แก่ผู้ยากไร้โดยไร้ค่าใช้จ่าย มู่ชิงนำศิษย์แพทย์รุ่นเยาว์ออกตรวจรักษาตามหมู่บ้านชนบทอย่างไม่เหน็ดเหนื่อย ขณะที่แม่ทัพเฒ่ากวนหยวนฝึกฝนกองทัพบูรพาและกองทัพพยัคฆ์ทมิฬให้เป็นดั่งกำแพงเหล็กกล้าพิทักษ์ชายแดน จนแคว้นรอบข้า
บทที่ 49 : ท่องหล้าเคียงคู่สายลมยามค่ำพัดโชยผ่านยอดกิ่งหลิวริมสระน้ำหลวง นำพาความเย็นฉ่ำของต้นฤดูใบไม้ผลิมาเยือนผืนแผ่นดิน แสงอาทิตย์อัสดงลับขอบฟ้าไปนานแล้ว ดวงจันทร์วันเพ็ญดวงโตลอยเด่นอยู่กึ่งกลางฟากฟ้าสีครามเข้ม สาดประกายแสงสีเงินนวลตาลงกระทบกระเบื้องเคลือบหลังคาตำหนักเฉียนชิง เสียงประทัดเฉลิมฉลองเทศกาลโคมไฟดังก้องแว่วมาจากนอกแนวกำแพงวังหลวง บ่งบอกถึงความคึกคักของราษฎรในค่ำคืนวันเพ็ญเดือนอ้ายภายในห้องแต่งพระองค์ชั้นในของตำหนักหลวง ม่านแพรไหมสีทึบปิดกั้นสายตาจากภายนอกอย่างมิดชิดฉลองพระองค์คลุมมังกรทองเก้าเล็บและชุดขุนนางผู้สำเร็จราชการผ้าไหมหนาหนัก แขวนสงบนิ่งอยู่บนราวไม้ชิงชันจ้าวอวิ๋นซียืนอยู่หน้าคันฉ่องสำริดบานใหญ่ สวมชุดผ้าไหมยาวสีฟ้าครามเรียบง่าย ไร้ลวดลายดิ้นทอง ไร้ตราสัญลักษณ์ราชวงศ์ ชายเสื้อปล่อยทิ้งตัวสบายตา สายรัดเอวผ้าแถบสีน้ำเงินเข้มขับเน้นช่วงเอวบางให้ดูโปร่งเพรียว เรือนผมดำขลับมัดรวบขึ้นครึ่งศีรษะ รัดเกล้าด้วยปิ่นไม้ไผ่เหลาเกลี้ยงเกลา ใบหน้าหวานหมดจดปราศจากเครื่องประทินโฉม อาบแสงเทียนสลัวทอประกายสดใสดั่งคุณชายสูงศักดิ์ตระกูลบัณฑิตเสียงหัวเราะทุ้มต่ำดังขึ้นด้านหลัง
บทที่ 48 : หยอกเย้าในห้องทรงอักษรแสงสุริยันยามบ่ายสาดส่องผ่านบานหน้าต่างไม้สักทองฉลุลายกิ่งไผ่ ทอดประกายสีส้มทองอบอุ่นลงบนโต๊ะทรงพระอักษรไม้ชิงชันตัวใหญ่ กลิ่นหอมสะอาดของหมึกจีนโบราณเคล้าคลอกลิ่นควันกำยานไม้กฤษณาที่ลอยกรุ่นจากกระถางทองเหลือง เสียงพลิกหน้ากระดาษสาดังก้องเป็นจังหวะเนิบช้าท่ามกลางความเงียบสงบภายในห้องทรงพระอักษรใหญ่ตำหนักเฉียนชิงกองฎีกาผ้าไหมสีเหลืองและเล่มพับกระดาษข่อยของเหล่าเสนาบดี เรียงรายซ้อนกันเป็นระเบียบสามกองสูงจ้าวอวิ๋นซีนั่งเหยียดกายตรงบนเก้าอี้มังกรบุเบาะนวมหนานุ่ม ฉลองพระองค์ผ้าไหมสีขาวบริสุทธิ์ปักลายเมฆาคลุมทับด้วยเสื้อคลุมผ้าโปร่งสีครามสบายตา เรือนผมดำขลับเกล้าขึ้นครึ่งศีรษะด้วยปิ่นหยกขาวมังกรหงส์ ใบหน้าหวานหมดจดแผ่รังสีสงบนิ่งจริงจัง พระเนตรหงส์จับจ้องมองรายงานการขุดลอกคูคลองและการจัดสรรงบประมาณของสำนักแพทย์ไป๋อวิ๋นอย่างพินิจพิเคราะห์มือเรียวกุมพู่กันขนกระต่ายด้ามหยก จุ่มหมึกชาดสีแดงสด บรรจงเขียนลายพระหัตถ์ตอบรับข้อเสนอทีละฉบับเวลาล่วงเลยผ่านไปหลายชั่วยาม กล้ามเนื้อต้นคอและข้อมือเรียวเริ่มตึงแน่น จ้าวอวิ๋นซีวางพู่กันลงบนที่วางหยก ยกพระหัตถ์ขึ้นนวดคลึง

![อุบัติรักฟีโรโมน [Omagaverse]](https://www.goodnovel.com/pcdist/src/assets/images/book/43949cad-default_cover.png)





