11. ท่านแม่อย่าไป

“ทีนี้ก็นอนพักผ่อนให้มากๆ เดี๋ยวแม่จะออกไปดูว่าหลงจู๊[1]เอาบัญชีร้านค้ามาให้หรือยัง”

“อย่าไป! ฮึก…ท่านแม่ ท่านแม่อย่าไป อย่าทิ้งข้าไปไหนอีกนะเจ้าคะ ได้โปรดอย่าทิ้งข้าไปอีกเลย”

พูดเพียงเท่านั้นน้ำตาของถิงถิงก็ไหลพรากอย่างกลั้นไม่อยู่ นางคว้ามือมารดาไว้อย่างรวดเร็วแล้วกอดเอาไว้แนบแน่น หยู่ถิงใช้มือข้างหนึ่งลูบศีรษะลูกน้อยเบาๆ เผยรอยยิ้มอ่อนโยน

“แม่ไปครู่เดียว แค่เดินออกไปดูหลงจู๊ที่ลานหน้าจวนเท่านั้น”

ไม่จริง! ท่านแม่โกหกอีกแล้ว ครั้งที่แล้วก็บอกกับข้าว่าจะไปไม่นาน ฮึก…แต่ก็ไม่กลับมาอีกเลยตลอดกาล

หยู่ถิงค่อยๆ แกะมือถิงถิงออกแล้วเดินออกจากห้องไป ผู้เป็นลูกควานมือหมายจะคว้ามารดาไว้ทว่าสุดเอื้อมถึง นางมองดูแผ่นหลังอันคุ้นเคยผ่านสายตาพร่ามั่ว และแล้วภาพนั้นก็ค่อยๆ เลือนรางจางลงไปเรื่อยๆ

ท่านแม่อย่าไป…

เพราะพิษไข้ถิงถิงจึงหลับไปนานราวหนึ่งชั่วยาม เมื่อรู้สึกตัวตื่นก็สัมผัสได้ถึงเสียงเล็กเจื้อยแจ้วของเด็กน้อยดังอยู่ใกล้ๆ หู ทันทีที่ลืมตาขึ้นมองถิงถิงถึงกับสะดุ้งโหยง เพราะภาพแรกที่เห็นคือเด็กผู้หญิงตัวเล็กจ้อยมัดจุกสองข้าง แก้มของนางขึ้นสีแดงเรื่อ ริมฝีปากเป็นสีอมชมพู เด็กคนนี้สวมใส่อาภรณ์สีฟ้าหม่น นั่นคือชุดสาวใช้ของจวนตระกูลว่าน ที่เหลือเชื่อไปกว่านั้นคือเด็กนี่หน้าตาดูคุ้นเคยยิ่งนัก

ไม่ใช่แค่คุ้นแต่นี่มัน…ลู่ชิงขนาดย่อส่วน!

ถิงถิงต้องขยี้ตาดูใหม่ซ้ำสองเพื่อให้แน่ใจว่าตนเองไม่ได้ตาฝาดไป แต่ไม่ว่าจะมองอีกกี่ครั้งเด็กคนนี้ก็มีตัวตนอยู่จริง ลู่ชิงน้อยกำลังนั่งทำตาปริบๆ มือทั้งสองเกาะขอบเตียงแน่น

“คุณหนูอาลู่ขอโทษเจ้าค่ะ เป็นเพราะอาลู่ที่ชวนคุณหนูไปเล่นน้ำฝนเมื่อวานคุณหนูก็เลยไม่สบาย”

อาลู่อย่างนั้นหรือ ตอนเด็กลู่ชิงชอบเรียกแทนตัวเองว่าอาลู่ แถมตอนนั้นนางยังรูปร่างผอมแห้งเหมือนเด็กขาดสารอาหาร แต่ว่านางยังไม่ตายแล้วจะเข้ามาในปรโลกเหมือนข้ากับท่านแม่ได้อย่างไร

ไม่ใช่…นี่มันไม่ถูกต้อง!

ถิงถิงดีดตัวลุกขึ้นนั่งอย่างรวดเร็ว ลู่ชิงมองด้วยสายตาตกตะลึงอ้าปากค้าง พอตั้งสติได้ก็ขยับเข้ามาใกล้ๆ

“คุณหนูหายป่วยหรือยังเจ้าคะ”

“ตีข้า รีบตีข้าเร็ว!”

“ไอหยา! ไม่ตี ไม่ตี อาลู่ไม่กล้าตี”

ลู่ชิงส่ายหน้ารัวๆ แน่นอนว่าสาวใช้ตัวน้อยไม่กล้าทำร้ายคุณหนู พอเห็นอีกฝ่ายยังนิ่งอยู่ถิงถิงก็จับมือของลู่ชิงมาทุบตีตัวเอง ปรากฏว่ารู้สึกเจ็บเสมือนอยู่ในโลกความจริง นี่มันไม่ใช่ทั้งปรโลกและความฝัน!

“เกิดอะไรขึ้นกับข้ากันแน่”

ลู่ชิงรีบก้มหน้างุด การที่คุณหนูจับมือไปทุบตีตัวเองเช่นนี้นางหวาดกลัวความผิด ใบหน้าของลู่ชิงน้อยซีดขาวราวกระดาษ หากมีใครเข้ามาเห็นจังหวะเมื่อครู่กังวลเหลือเกินว่าตนเองจะมีโทษ

“ลู่ชิงเจ้าอายุเท่าไร”

“ฮูหยินบอกว่าอาลู่เจ็ดหนาวแล้ว”

ถิงถิงงุนงงเป็นอย่างยิ่ง หงายฝ่ามือเล็กป้อมของตนเองแล้วก้มหน้าลงมอง ไม่ใช่แค่ลู่ชิงที่ย่อส่วนแต่ตัวนางก็ย่อส่วนเช่นกัน เหตุการณ์นี้ช่างเหมือนกับเมื่อหลายปีก่อน ในตอนที่ถิงถิงอายุแปดหนาวเคยเจ็บป่วยหนักจนล้มหมอนนอนเสื่อไปถึงเจ็ดวันเต็มๆ สาเหตุเพราะแอบหนีมารดาไปเล่นน้ำฝนกับลู่ชิง หรือว่า…

“ข้าย้อนเวลากลับมาในตอนนั้น”

“คุณหนูพูดอะไรอาลู่ไม่เข้าใจ”

เจ้านายตัวน้อยรีบกระโดดลงจากเตียงแล้ววิ่งไปหยุดอยู่หน้าคันฉ่อง มองเงาร่างเล็กๆ ในคันฉ่องด้วยแววตาตกตะลึง เด็กหญิงตัวน้อยสวมอาภรณ์สีแดงสด แก้มทั้งสองกลมยุ้ย ทรงผมมัดจุกสองข้างผูกด้วยผ้าไหมล้ำค่า รูปร่างไม่อ้วนไม่ผอม พอจะประมาณอายุคร่าวๆ ได้ว่าแปดหนาวย่างเข้าเก้าหนาว

“เป็นข้าจริงๆ ด้วย ชุดนี้เป็นชุดที่ท่านแม่ตัดเย็บให้ข้าเองกับมือ ผ้าไหมผูกผมท่านแม่ก็เป็นคนเย็บให้”

“นี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่คุณหนูใส่ชุดนี้ เหตุใดถึงได้ตื่นเต้นขนาดนั้นเจ้าคะ”

ลู่ชิงพูดเสียงกระอ้อมกระแอ้มพลางเดินมาหยุดอยู่ด้านหลังของถิงถิง แล้วเอียงคอมองเจ้านายน้อย ทำแก้มป่องเหมือนอมลม

“ถ้าย้อนเวลากลับมาตอนนี้เช่นนั้นท่านแม่ของข้าก็ยังมีชีวิตอยู่ ท่านแม่ยังไม่ตาย เมื่อครู่คนที่ป้อนยาให้ข้าเป็นท่านแม่จริงๆ”

ด้วยความดีใจอันล้นหลามถิงถิงจับไหล่ของลู่ชิงเขย่าแรงๆ ทั้งหัวเราะทั้งร้องไห้อย่างบ้าคลั่ง ฝ่ายนั้นยังไม่ทันได้ตั้งตัวก็หัวสั่นหัวคลอนตามแรงเขย่า พอถูกปล่อยตัวให้เป็นอิสระลู่ชิงมึนหัวไปหมด