12. ข้าหายป่วยแล้ว

“ฮูหยินกำลังคุยกับหลงจู๊ในห้องรับรองแขกก็เลยให้อาลู่มาอยู่เป็นเพื่อนคุณหนู ทำไมคุณหนูต้องพูดถึงความตายด้วย อา…แบบนี้อาลู่กลัว”

“แค่ฝัน ข้าแค่ฝันร้ายเท่านั้น ตอนนี้ข้าตื่นแล้ว”

“คุณหนูฝันร้าย”

“อื้ม ในฝันนั้นมันน่ากลัวเหลือเกิน ตอนนี้ข้าหายป่วยแล้วเราออกไปข้างนอกกันเถอะ”

“อ๊ะ แต่ฮูหยินบอกให้คุณหนูนอนพัก”

“ไม่นอนแล้ว”

ถิงถิงวิ่งออกจากห้องนอนแล้วไปหยุดอยู่ที่หน้าประตูห้องรับรองแขก นางเกาะขอบประตูเฝ้ามองมารดากำลังนั่งคุยกับหลงจู๊เรื่องผลกำไรขาดทุนของร้านค้า แต่ก็ฟังไม่ได้ศัพท์เพราะมัวแต่จดจ้องใบหน้าของมารดา เด็กหญิงแย้มยิ้มด้วยความตื้นตัน พอมองนานเข้าน้ำตาก็ไหลออกมาโดยไม่รู้ตัว

"ท่านแม่ช่างงดงามเหลือเกิน"

เด็กหญิงรำพันเบาๆ ลู่ชิงได้ยินแว่วๆ ก็ยื่นหน้าเข้ามาใกล้

“ฮูหยินงดงามใจดี เมื่อวานอนุญาตให้อาลู่กินขนมถั่วกวนตั้งสองจาน ถึงจะรู้ว่าอาลู่เป็นคนชวนคุณหนูเล่นน้ำฝนก็ยังไม่ตีอาลู่”

“ไม่ถูกตีก็ดีแล้ว อย่าให้ท่านแม่ได้ตีเชียวล่ะเพราะนางมือหนักอย่าบอกใคร”

“มือหนักอย่าบอกใคร? …ไม่ให้บอกใครหรือเจ้าคะ”

“หึ…เจ้าเด็กโง่”

คุณหนูก็เด็กเหมือนกันนั่นแหละ ลู่ชิงคิดในใจกลอกตาไปมาอย่างครุ่นคิด ถิงถิงอายุมากกว่านางแค่ปีเดียว ต่างคนก็ต่างเด็กด้วยกันทั้งคู่ แล้วทำไมถึงมีแค่อาลู่ที่เป็นเด็กโง่ด้วยเล่า

   

7

บุตรเป็นสมบัติบิดา

“เอ่อ...จริงสิ แล้วแม่รองของข้าล่ะ”

“แม่รองอะไรหรือเจ้าคะ” ลู่ชิงถามกลับน้ำเสียงสงสัย

“ข้าหมายถึงเหมยหลิน”

“เหมยหลินคือใครอาลู่ไม่รู้จัก”

ถ้าอย่างนั้นก็หมายความว่าท่านพ่อยังไม่พานางเข้าจวน ในชาติที่แล้วนางมาช่วงที่ถิงถิงอายุย่างเข้าเก้าหนาว ซึ่งใกล้เคียงกับช่วงเวลานี้พอดี ตอนนั้นเจียเฉิงแอบเลี้ยงหญิงนางโลมผู้นี้ไว้นอกจวนจนมีบุตรด้วยกันหนึ่งคนคือซืออิ่ง เนื่องจากตอนนั้นเจียเฉิงอยากให้หยู่ถิงกลับไปขอขมาพ่อตาในเรื่องที่ตนเคยมีปัญหาทะเลาะเบาะแว้งกัน หวังให้พ่อตาช่วยเหลือเรื่องการค้า ด้วยเหตุนี้เจียเฉิงจึงไม่ได้หักหาญน้ำใจนางด้วยการพาหญิงคนใหม่เข้าจวน ลึกๆ ก็ยังหวังพึ่งพาหยู่ถิงอยู่นั่นเอง

แต่หลังจากที่หยู่ถิงขอขมาไม่สำเร็จ พ่อตาและแม่ยายไม่ให้อภัยเจียเฉิง แผนช่วยเหลือทางการค้าก็พังไม่เป็นท่า เจียเฉิงจึงแสดงธาตุแท้ออกมาจนหมดสิ้น ต่อมาเขาได้พาเหมยหลินเข้ามาในจวนพร้อมแต่งตั้งให้เป็นอนุ เอ็นดูรักใคร่ภรรยาใหม่และลูกสาวคนเล็กออกหน้าออกตา ตอนนั้นมีหลายเรื่องราววุ่นวายผ่านเข้ามา หยู่ถิงเสียใจและรับไม่ไหวจึงค่อยๆ ตรอมใจล้มป่วยตายไปในที่สุด

“เจ้าอิงเถาน้อย แม่บอกให้นอนพักอยู่ในห้องทำไมถึงได้มายืนเกาะขอบประตูอยู่ตรงนี้…หืม”

ส่งหลงจู๊ออกไปแล้วหยู่ถิงก็หันมาหยิกแก้มยุ้ยๆ ของลูกสาวเป็นการลงโทษ ถิงถิงลูบคลำแก้มนุ่มนิ่มเบาๆ พลางขมวดคิ้วแน่น

“ท่านแม่ข้าหายป่วยแล้ว"

“ไหนดูซิ”

มารดาใช้หลังมือแตะที่หน้าผากเด็กหญิง อุณหภูมิร่างกายของถิงถิงลดลงจากเดิมแล้วจริงๆ เมื่อครู่นี้ตัวร้อนจัดมีอาการกึ่งหลับกึ่งตื่น เมื่อคืนก็นอนเพ้อตั้งหลายครั้ง พอได้ดื่มยาถ้วยนั้นกลับฟื้นตัวจากไข้หวัดได้อย่างประหลาด แต่ถึงอย่างนั้นหยู่ถิงก็ไม่ได้คิดอะไรมาก นางเพียงแค่ประหลาดใจเพียงเท่านั้น

“ยาของท่านหมอสงสัยจะดีมากจริงๆ ท่านพ่อของเจ้าบอกว่าจะไปต่างอำเภออีกสองสามวันจึงจะกลับ เจ้าอย่าร้องงอแงหาท่านพ่อเชียว”

ฝันไปเถอะ! ข้าไม่มีวันร้องไห้งอแงหาคนแบบนั้นอีกแล้ว ถึงข้าจะย้อนเวลามาตอนเป็นเด็กแต่สิ่งที่เกิดขึ้นในอดีตชาติข้าจำได้ไม่ลืมเลือน

นี่มันเหตุการณ์เดียวกันกับชาติที่แล้วไม่มีผิด ตอนนั้นเจียเฉิงบอกว่าจะไปคุยเรื่องการค้ากับพ่อค้าต่างอำเภอ หลังจากนั้นก็พาเหมยหลินและซืออิ่งติดตามกลับมาด้วย เวลาที่ท่านแม่ต้องเผชิญกับความเสียใจใกล้เข้ามาทุกที เรื่องนี้ถิงถิงไม่อาจเปลี่ยนแปลงชะตาได้แล้ว แทนที่จะกีดกันไม่ให้เจียเฉิงมีอนุมิสู้ทำให้มารดาหย่าขาดจากท่านพ่อเลยคงง่ายกว่า เพราะถึงอย่างไรผู้ชายคนนั้นก็ไม่เคยมีความจริงใจกับนาง มีเพียงแค่การหลอกใช้และแสวงหาผลประโยชน์ ภายในสองปีนี้ถ้าหยู่ถิงไม่ได้อยู่ในจวนตระกูลว่านแห่งนี้ ชะตากรรมของหยู่ถิงจะต้องมีจุดหักเหแน่นอน