10. ตายไปก็ดี

“นี่อย่างไรเล่า ชุดผ้าไหมสินเดิมของมารดาที่ท่านพี่อยากได้นักหนา ท่านแม่ของข้านำไปตัดชุดเจ้าสาวให้ท่านพี่แล้ว พอท่านพี่ได้สวมใส่ก็งดงามมากทีเดียว แต่วางใจเถิดนับจากนี้ไปท่านพี่ก็จะได้เป็นลูกรักของท่านพ่อแล้ว ไปเป็นอนุของเจี้ยนป๋อเพื่อแลกกับสัมปทานรังนกห้าปีถือว่ามีความดีความชอบ ขอให้ท่านพี่คิดเสียว่าทำเพื่อตระกูลว่านก็แล้วกัน" ซืออิ่งเยาะเย้ย

คิดจะส่งข้าไปให้เจี้ยนป๋ออย่างนั้นหรือ สารเลว! ข้าไม่อยากเป็นอนุของตาแก่ตัณหากลับนั่น ใครก็ได้ช่วยที…ได้โปรด

“เกี้ยวมารอหน้าเรือนแล้ว รีบประคองนางไปขึ้นเกี้ยว”

เหมยหลินออกคำสั่งแล้วเดินออกจากห้องไปก่อน ทางซืออิ่งและเมิ่งฉีก็ช่วยกันประคองร่างที่ไร้เรี่ยวแรงเข้ามาในเกี้ยว จากนั้นพลหามก็พาเกี้ยวเคลื่อนตัวออกจากจวนโดยมีเมิ่งฉีเป็นผู้นำขบวนเจ้าสาวไปส่งที่จวนของเจี้ยนป๋อ แต่ระหว่างทางร่างกายของถิงถิงก็ค่อยๆ เย็นเฉียบลงทุกขณะ เสียงลมหายใจแผ่วเบาลงจนเริ่มติดขัด

พวกนั้นเอาอะไรให้ข้ากิน ง่วงเหลือเกิน ขยับตัวก็ไม่ได้ เหตุใดข้ารู้สึกหนาวเหน็บไปทั้งตัว

จากที่เคยมองเห็นรางๆ บัดนี้เห็นเพียงความมืดทั่วสารทิศประหนึ่งว่าเป็นยามราตรี รู้สึกราวกับว่าตนเองติดอยู่ในห้องสีดำที่ไร้ทางออก ฉับพลันหัวใจก็เจ็บปวดเหมือนมีเข็มนับสิบทิ่มแทง

นี่ข้ากำลังจะตายอย่างนั้นหรือ ตายไปก็ดี ดีกว่าตกไปเป็นอนุของตาแก่นั่น…

ช่างโชคร้ายเหลือเกิน คนที่ทำร้ายข้าข้าก็คงไม่มีโอกาสรอดกลับไปแก้แค้น หากชาติหน้ามีจริงข้าขอเกิดเป็นลูกของท่านแม่แต่ไม่ขอเกิดมามีพ่อแบบนี้แล้ว หากท่านพ่อไม่ยินดีมีหรือพวกนางสองแม่ลูกจะกล้า

ทะ…ท่านแม่ ข้าอยากเจอท่านแม่เหลือเกิน

ถิงถิงรำพันในใจก่อนจะปิดเปลือกตาลงช้าๆ หยาดน้ำตาไหลรินรดชุดผ้าไหมสีแดง หูทั้งสองไม่รับรู้สิ่งใดอีก และแล้วลมหายใจเฮือกสุดท้ายก็มาเยือน ทุกสรรพสิ่งล้วนจมดิ่งในความเงียบงัน…

ถิงถิง…ถิงถิง

“ตื่นรึยังนะ”

เสียงนี้ช่างคุ้นเหลือเกิน ไม่ใช่ว่าข้าตายไปแล้วหรือ เช่นนั้นตอนนี้วิญญาณของข้าก็น่าจะอยู่ในปรโลกแล้วน่ะสิ เหตุใดเสียงของอาเจ็ดอาแปด[1]จึงได้หวานล้ำปานนี้เล่า

ในมโนนึกคิดของถิงถิงจดจำได้ถึงความทรมานก่อนสิ้นใจ นางพยายามขยับเปลือกตาที่หนักอึ้งแต่ก็ไม่สามารถลืมตาขึ้นมาได้ อีกทั้งยังรู้สึกว่าปวดศีรษะคล้ายคนเป็นไข้ ทว่าตัวกลับอุ่นเหมือนมีผ้าห่มหนานุ่มคลุมอยู่ ฉับพลันฝ่ามือที่คุ้นเคยก็ยื่นออกมาแตะที่หน้าผากแผ่วเบาพร้อมกับเอ่ยวาจาอ่อนโยนประหนึ่งธารน้ำไหล

“เจ้าอิงเถา[2]น้อย ตื่นมากินยาได้แล้ว”

เจ้าอิงเถาน้อยอย่างนั้นหรือ ตอนเด็กข้าชอบใส่อาภรณ์สีแดง มีเพียงคนเดียวที่เรียกข้าเช่นนี้ หรือว่าจะเป็นท่านแม่!

เช่นนั้นหลังจากสิ้นใจคนที่มารับดวงวิญญาณของข้าก็คือท่านแม่ ถิงถิงร่ำไห้ทั้งที่เปลือกตายังปิดสนิท ได้เจอท่านแม่อีกครั้งในโลกหลังความตายนั้นเป็นเรื่องประเสริฐหาใดเทียบเทียม นางอยากลืมตาขึ้นมามองหน้ามารดาอีกครั้งหนึ่ง หากแต่ไม่ว่าจะพยายามฝืนเปลือกตาเพียงใดก็ยังไม่สามารถลืมตาขึ้นมาได้อยู่ดี

“ดูสิ ไม่สบายจนนอนร้องไห้อีกแล้ว"

ไม่ใช่เจ้าค่ะ เจ็บที่กายข้าอดทนได้ดีมาตลอด ที่ร้องไห้เพราะข้าดีใจที่ได้ยินเสียงท่านแม่อีกครั้งต่างหาก

“เอาล่ะ เดี๋ยวแม่จะป้อนยาเจ้าก็ตื่นได้แล้ว”

สิ้นเสียงบอกให้ตื่นได้แล้ว เปลือกตากลมโตก็ค่อยๆ เปิดขึ้นช้าๆ ภาพแรกที่มองเห็นคือรอยยิ้มหวานล้ำ ท่านแม่งดงามเหมือนเดิมไม่เคยเปลี่ยน ยามลมพัดปอยผมดำขลับราวสีน้ำหมึกปลิดปลิวบางเบา หยู่ถิงสวมอาภรณ์สีม่วงอ่อนปักเส้นด้ายสีเงินลวดลายดอกท้อ กลิ่นกายหอมๆ ของท่านแม่ถิงถิงก็จดจำได้เป็นอย่างดี แต่ทำไมถึงไม่ได้กลิ่นที่คุ้นเคยนั้นเลยเล่า

“เมื่อวานแอบเล่นน้ำฝนกับลู่ชิงจนเป็นไข้หวัด อ้าปากเร็วเข้า เดี๋ยวแม่ป้อนยาให้แล้วเจ้าก็จะได้หายไวๆ”

ที่แท้ก็เป็นไข้หวัดก็เลยไม่ได้กลิ่น อา...วิญญาณก็เป็นไข้หวัดได้ด้วยหรือ

“เพราะไม่อยากกินยาก็เลยแกล้งหลับอีกแล้วสินะ โธ่เอ้ยเด็กโง่ ยานี้ไม่ขมเลยสักนิด เดี๋ยวกินยาหมดถ้วยแล้วแม่ก็จะป้อนบ๊วยหวานตามไป เจ้าว่าดีหรือไม่”

หยู่ถิงพูดโน้มน้าวบุตรสาวพลางใช้นิ้วเกลี่ยเส้นผมที่ปรกแก้มกลมยุ้ยออกเบาๆ ถิงถิงก็ผงกศีรษะตอบรับช้าๆ ในตอนที่ยังเป็นเด็กหลังจากที่ท่านแม่ป้อนยาแล้วก็มักจะป้อนบ๊วยหวานตามให้ทุกครั้ง นางจำได้ว่าเป็นเช่นนี้มาตลอดจึงอ้าปากรับยาที่หยู่ถิงตักป้อนจนหมดถ้วย หลังจากนั้นก็ได้กินบ๊วยดองน้ำผึ้งหวานๆ ตามไปอีกหนึ่งลูก