3

เมื่อแสงอรุณขึ้นในยามเช้าของวันปีใหม่ หมู่นกน้อยใหญ่ต่างบินโพลไปหาอาหาร เสียงร้องของนกปลุกให้ผู้คนที่หลับไหลตื่นลืมตา เสียงฝีเท้าจำนวนมากวิ่งกรูกันเข้ามายังห้องหนึ่งห้องในพระราชวัง พวกเขาเปิดเข้ามาและทำเสียงเอะอะโวยวาย จนสองร่างที่อยู่บนเตียงนั้นตกใจตื่น

"เจ้าฟู่เจ้าทำแบบนี้ได้อย่างไร เจ้ารู้ดีว่าข้ารักใคร่กับเสียงเหย่ามากเพียงใดดูเจ้าทำกับนางสิ"

หนามกงเฉียวกระโกนก้องและลากตัวหนามกงฟู่ หมัดของเขาปล่อยออกไปหนึ่งครั้งถูกปากของหนามกงฟู่อย่างจัง ทำให้เขาที่รู้สึกว่ามึนหัวและปวดหัวอยู่เล็กน้อยนั้นตื่นลืมตาได้เต็มที่ เขาทำสิ่งใดเขายังไม่รู้เลยด้วยซ้ำเมื่อมองไปข้างๆก็พบว่ามีสติผู้หนึ่งที่กำลังใจผ้าห่มนั้นคลุมร่างตัวเองแล้วสะอื้นร้องไห้ ภาพเมื่อคืนจึงแวบเข้ามาให้เห็นบ้าง หนามกงฟู่สะบัดหัวไปมาก่อนที่ถูกลากตัวไปห้องขังทันที หลิวเสียงเหย่าที่ร้องห่มร้องไห้ราวกับบุบผาที่ต้องฝน น้ำตาที่ไหลรินทำให้คนสงสารยิ่งนัก มีบุตรีของขุนนางฝ่ายซ้ายเดินเข้ามาอาดๆ รามกับว่าได้เตรียมการรออยู่หน้าห้องนานแล้ว

"เสียงเหย่าเจ้าเป็นอะไรมากหรือไม่ ไอ้คนเลวทรามคงถือว่าตัวเองเป็นรัชทายาท ถึงกระทำย่ำยีผู้ใดก็ได้แบบนี้ ข้าจะให้ท่านพ่อของข้าช่วยเจ้าทำให้เขาถูกปลดออกรัชทายาทเลย"

หลู่ชิงเหยากล่าวขึ้น ทำให้ภาพเมื่อก่อนสะท้อนกลับมาอีกครั้ง เป็นเพราะสตรีผู้นี้นี่เองที่ใช้ตำแหน่งขุนนางของบิดาของเขา นำเรื่องนี้ไปบีบองค์ชายรัชทายาทให้ตกที่นั่งลำบาก หลิวเสียงเหย่าไม่ได้ว่าอะไรมัวแต่ร้องห่มร้องไห้ หลู่ชิงเหยาจึงช่วยนางใส่เสื้อผ้า และประคองนางออกมาไม่นานองค์ชายสามก็มาดักหน้านางไว้

"เสียงเหย่า ข้ารู้สึกเสียใจเป็นอย่างมากที่ข้าดูแลและปกป้องเจ้าไม่ได้ เจ้าฝู่นั้นมันต่ำช้าเสียเหลือเกิน มันคงจะคิดว่าตัวเองเป็นรัชทายาทถึงจะทำอะไรกับสตรีเยี่ยงเจ้าก็ได้ แต่ในอนาคตข้าจะคิดเสียว่าสิ่งนี้ไม่เคยเกิดขึ้นกับเจ้า ข้าจะรักเจ้าเหมือนเดิมข้าจะตกแต่งกับเจ้า เจ้าวางใจได้"

องค์ชายสามหนามกงเฉียว กล่าวขึ้น เมื่อความรู้สึกเจ็ดปีที่แล้วเขาก็พูดแบบนี้ ทำให้นางยิ่งรักเขาสุดหัวใจแต่เป็นเพราะฮองเฮาที่กีดกันพวกเขาเนื่องจากว่านางมีตำหนิเป็นบุปผาที่ต้องมือชายแล้ว จึงทำให้ยากต่อการที่จะเป็นชายาเอกขององค์ชายรัชทายาท แต่นางได้เป็นอนุของหนามกงเฉียวแทน หลิวเสียงเหย่าไม่ได้กล่าวอะไรนางมัวแต่ร้องห่มร้องไห้ไม่นานก็มีสตรีในวังผู้หนึ่งนำน้ำยามาให้นาง เหมือนที่นางเคยพบแล้ว

"นี้น้ำยาห้ามไม่ให้ตั้งครรภ์ข้าเกรงว่าเจ้าจะเกิดตั้งครรภ์จึงให้แม่นมของข้าไปต้มมาให้ แต่เจ้าไม่ต้องกลัวไปเพราะข้าจะไม่กล่าวเรื่องนี้กับผู้ใดทั้งสิ้น และแม่นมของข้าก็เชื่อถือได้"

องค์ชายสามหนามกงเฉียวกล่าวขึ้น หลิวเสียงเหย่ารู้ดีว่านี่หาใช่ยาห้ามตั้งครรภ์ไม่ แต่เป็นยาบำรุงครรภ์ต่างหากซึ่งครั้งนั้นเขาก็หลงเชื่อว่าหนามกงเฉียวคิดแทนนาง แต่พอครั้งนี้เขาได้รู้แล้วว่ามันเป็นแผนของเขาตั้งแต่ทีแรก ถึงได้เตรียมยาบำรุงครรภ์ไว้เสียขนาดนี้นางจึงเล่นไปตามน้ำ เพราะถึงยังไงนางก็ต้องการเด็กผู้นี้อยู่แล้ว เพราะชาติที่แล้วนางทำให้เขาต้องมาตาย นางอยากชดใช้ความผิดให้แก่เขา นางจะรักเขาและจะบอกกับเขาว่าหนามกงฟู่ต่างหากที่คือบิดาแท้ๆของเขา เพราะหนามกงฟู่นั้นช่วยชีวิตของนาง และหนามกงเฟ่ยตั้งหลายหน แต่มันคงเป็นเวรกรรมของพวกนางซึ่งต้องทำให้พวกนางนั้นตาย นางประคองถ้วยยาเข้ามาแล้วค่อยๆดื่มจนหมด และหลู่ชิงเหยาก็เดินไปส่งนางขึ้นรถม้าหน้าวัง นางถูกส่งตัวไปไว้ยังจวนของแม่ทัพหลิว เรื่องที่เกิดขึ้นนั้นข่าวไปถึงจวนแม่ทัพอย่างรวดเร็ว แม่ทัพหลิวรีบแต่งตัวแบบเต็มยศเพื่อที่จะเข้าเฝ้าฮ่องเต้ เมื่อเห็นรถม้าของบุตรสาวมาถึงก็ให้ค้นหามเสลี่ยงเข้ามาในจวน

"เสียวเหย่าพ่อต้องเรียกร้อวความเป็นธรรมให้กับเจ้าจงได้ พ่อไม่กลัวของชายรัชทายาทหนามกงฟู่ผู้นั้นแน่นอน"

เมื่อบุตรสาวกลับไปถึงเรือนแล้วบิดาตามไปพูดคุยด้วย

"ท่านพ่อให้คนออกไปก่อนเจ้าค่ะ ลูกมีอะไรจะบอกท่านพ่อ"

หลิวเสียงเหย่ากล่าวกับบิดา แม่ทัพหลิวจึงไล่คนออกไปด้านนอกให้หมด ทางด้านองค์ชายรัชทายาทเมื่อถูกขังอยู่ในห้องขังก็ทบทวนว่าเกิดอะไรขึ้นทั้งที่ตัวเองยกสุรานั้นไปไม่กี่จอกก็เมามายเสียยกใหญ่ หรือว่าในสุรานั้นจะมีผู้ใดวางยาเขาเป็นแน่ แล้วสตรีผู้นั้นอีกเข้ามาได้อย่างไรกัน เขาคิดไปคิดมาก็จับต้นชนปลายไม่ถูก เขารู้เพียงว่ามื่อคืนทั้งสองมีความสัมพันลึกซึ่งกัน เขาลูบใบหน้าของตัวเองแล้วสวยผมขึ้นไปเขารู้สึกว่ามีบางอย่างผิดปกติ แหวนหยกปาจือสีม่วงลาเวนเดอร์ของเขานั้นหายไป แหวนประจำกายของเขาหายไปได้อย่างไรเมื่อค้นดูในร่างกายก็พบกับกระดาษผ้าหนึ่งผืนและมีสร้อยจี้ไข่มุกรูปแมงปออยู่หนึ่งเส้น เขาจ้องมองแมงปอที่ประดับด้วยหยกมรตสีเขียวเข้มแบบนี้ต้องเป็นของสตรีเป็นแน่ หรือจะเป็นของสตรีผู้นั้นเขาจึงเปิดดูผ้าผืนนั้นมีตัวอักษรที่เขียนอย่างบรรจงว่า

" หากตายเราตายทั้งคู่ หากเราอยู่ก็อยู่ทั้งสอง ข้าหลิวเสียงเหย่า เราแลกของแทนใจกันเมื่อวันที่ท่านกลับมาถึงวังหลวงแล้ว"

เป็นข้อความจากสตรีผู้นั้นแต่นางจะหมายถึงอะไรกันเราไปแลกสิ่งของแทนใจกันตอนไหน หรือว่าแหวนนั้นนางได้ขโมยไป แล้วตอนนี้เขาเองก็คิดไม่ตก หรือว่าสตรีผู้นั้นต้องการที่จะจับเขาจึงรวบหัวรวบหางของเขาแบบนี้แล้วให้ผู้คนเข้าใจผิดแบบนั้นหรือ เศษผ้าที่อยู่ในมือเขากลายเป็นผงทันทีด้วยความโกรธ เขาใช้สายตาเผามันทิ้งไป ไม่นานก็มีเสียงคนเดินเข้ามาและจับตัวเขาออกไปยังตำหนักหลัก

"เจ้าทำเรื่องอะไรไว้เจ้าเพิ่งกลับมาจากด่านเมืองเหนือเจ้าก็ไปทำมิดีมิร้ายกับลูกของแม่ทัพหลิว ซึ่งเจ้ารู้หรือไม่ว่าสตรีผู้นั้น เป็นคนรักของเจ้าเฉียวน้องสามของเจ้า"

ฮ่องเต้พูดขึ้นอย่างเดือดดาล หนามกงฟู่นั่นไม่รู้เรื่องรู้ราวอะไรมาก่อน ก็งงหวยนางบอกว่านางชื่อหลิวเสียงเหย่าหรือ นางเป็นลูกแม่ทัพที่เป็นหัวหน้าองครักษ์ทั้งหมดที่อยู่ในวัง แต่ทำไมนางต้องบอกว่าหากตายก็ตายคู่หากอยู่ก็อยู่ทั้งสอง หรือว่าเรื่องนี้มีเงื่อนงำกันแน่

"เพราะว่าเจ้าเกลียดข้างั้นหรือ หรือเพราะว่าเจ้ากลัวว่าตำแหน่งรัชทายาทนั้นเสด็จพ่อจะยกให้ข้า เจ้าเกลียดข้าเจ้าจึงทำร้ายสตรีของข้าอย่างนั้นหรือ วันนี้ข้าคนนึงนั่นแหละที่จะเรียกร้องแทนสตรีของข้า"

หนามกงเฉียวกล่าวขึ้น ด้วยท่าทีที่โมโหยิ่งนัก ฮองเฮาคนปัจจุบันลูบหลังมือของบุตรชายให้บุตรชายใจเย็นๆเสียก่อน

"ข้าเองก็เป็นสหายของเสียงเหย่า ข้าเป็นบุตรีขุนนางฝ่ายซ้ายข้าจะให้ท่านพ่อปลดท่านออกจากองค์ชายรัชทายาท เพราะท่านทำตัวไม่เหมาะสมบังคับขืนใจสหายของข้าข้ารับไม่ได้ยิ่งนัก"

หลู่ชิงเหยากล่าวขึ้น จึงทำให้องค์ชายรัชทายาทหนามกงฟู่ รู้สึกตะหงิดใจเล็กน้อยว่าทำไมทั้งสองถึงต้องการให้เขาปลดออกจากองค์ชายรัชทายาททั้งที่ตำแหน่งนี้เขาไม่ได้ต้องการอยู่แล้ว แต่เรื่องนี้เขาไม่ได้ผิดอะไรเลยสักนิดเขาต้องสอบสวนให้ถึงที่สุดอยู่แล้ว ว่าเรื่องแบบนี้เกิดขึ้นได้อย่างไรกัน แต่ตอนนี้ต้องหาทางออกไปจากที่นี่เสียก่อน