4

"ทูลฝ่าบาทแม่ทัพหลิวขอเข้าเฝ้าพะยะค่ะ"

เสียงดังลั่นขึ้น ฮ่องเต้มองทุกคนที่อยู่ด้านล่างด้วยความกลัดกลุ้ม แม่ทัพหลิวเป็นแม่ทัพที่ควบคุมทหารองครักษ์ทั้งหมดหากมีปัญหากับเขาแบบนี้จะได้อย่างไร ถึงตอนนี้เขาต้องปลดองค์ชายรัชทายาทจริงๆเสียแล้ว

"ทุกคนออกไปให้หมดเจ้าหนามกงฟู่ เจ้าต้องอยู่รับมือกับท่านแม่ทัพหลิว เขาต้องการอย่างไรข้าจะจัดการให้เขา แม้นเขาต้องการที่จะปลดเจ้าออกจากองค์ชายรัชทายาทข้าก็ต้องทำ เพราะกองกำลังรักษาการในวังหลวงนั้นเป็นของเขา แล้วเรียกแม่ทัพหลิวเข้ามา"

ฮองเต้พูดขึ้น ไม่นานแม่ทัพหลิวก็เดินเข้ามา เมื่อก่อนที่เขาจะเข้าวังมาราวๆหนึ่งก้านธูป บุตรสาวก็ได้บอกกับผู้เป็นมารดาให้สนับสนุนองค์ชายรัชทายาท เขาจึงถวายบังโคมฮ้องเต้ และคำนับองค์ชายรัชทายาทเล็กน้อย

"ท่านพ่อข้าผิดไปแล้วเจ้าคะ ข้ากลับองค์ชายรัชทายาทนั้นรักกันมาก จึงมิอาจจะพรากจากกันได้ เราเคยเจอกันเมื่อสามปีที่แล้ว ครั้งที่องค์ชายรัชทายาทเข้ามาในค่ายทหารของพวกเรา ข้ากับเขาก็ได้ชอบพอกันแต่ครั้งเมื่อเขานั้นต้องไปทำศึกที่ค่ายทางทิศเหนือ จึงทำให้เราห่างไกลกัน จนฮองเฮานั้นบังคับให้ข้าต้องชอบพอกับองค์ชายสาม แต่เมื่อคืนนั้นเราได้พบกันอีกจึงทำให้ข้าเองอดใจไม่ไหว ข้ามันเป็นบุตรที่ไม่ดีใช่ไหมท่านพ่อ ข้ามันเลวมากที่ทำเรื่องพันนี้ ที่ข้าร้องไห้ข้าไม่ได้เสียใจที่เรื่องนี้มันเกิดขึ้น เพราะว่าข้ากับเขาทั้งสองคนต่างเต็มใจ แต่ที่ข้าเสียใจเพราะว่าพวกเขาพาคนบุกเข้าไปดูพวกข้า จึงทำให้ข้าอับอายยิ่งนัก ท่านพ่อต้องเชื่อข้านะเจ้าคะ ลูกไม่ขออะไรมาก ขอให้ท่านพ่อหันมาสนับสนุนองค์ชายรัชทายาทแทนองค์ชายสามที่พาทหารเหล่านั้นเข้ามาทำให้ข้าเสื่อมเสีย หากท่านไม่เชื่อข้าก็ลงไปดูที่ตัวเขาว่ามีสร้อยคอของข้าหรือไม่ และนี้คือแหวนปาจือของเขา อย่างไรเราทั้งสองก็หลับนอนด้วยกันแล้ว ท่านพ่อก็อย่าถือสาเลย"

หลิวเสียงเหย่ากล่าวขึ้นและยื่นแหวนให้บิดาไป เพื่อให้เขาไปจัดการเรื่องขององค์ชายรัชทายาท จะไม่ให้บิดาของเขาถือสาได้อย่างไรให้เมื่อบุตรีที่ยังไม่ทันจะได้ออกเรือนก็ร่วมหลับนอนกับบุรุษ เด็กสมัยนี้ช่างต่างกับพวกเขาเสียเหลือเกิน ท่านแม่ทัพจึงเข้าวังไปจัดการเรื่องของบุตรี ส่านตัวของหลิวเสียงเหย่าก็เขียนจดหมายและให้คนส่งไปยังตำหนักของเขาองค์ชายรัชทายาท นางเขียนทุกถ่อยคำที่กล่าวกับบิดาไป เพื่อที่จะได้ตรงกันในใจก็ยิ่งคิดว่าองค์ชายรัชทายาทผู้นี้จะเฉลียวฉลาดอยู่หรือไม่ จะตามน้ำไปกับนางหรือไม่ นางได้แต่เดิมพันกับชีวิตตัวเอง เพราะหากเขาไม่ช่วยแล้วจะเป็นนางที่กล่าวพูดวาจาเท็จ จะทำให้ตัวนางเองเดือดร้อน และตัวเขาเองก็อยู่ไม่ได้เช่นกัน แม่ทัพหลิวยื่นแหวนปาจือขององค์ชายรัชทายาทออกมาให้ฮ่องเต้ได้ทอดพระเนตร

"แหวนวงนี้เป็นแหวนปาจือหยกสีม่วงลาเวนเดอร์ ขององค์ชายรัชทายาทซึ่งได้มอบกับบุตรสาวของกระหม่อม หลิวเสียงเหย่า ลูกสาวของกระหม่อมกับองค์ชายรัชทายาทนั้นชอบพอกันมาราวๆสามปีที่แล้ว แต่ช่วงนี้องค์ชายรัชทายาทไม่ได้อยู่ในวังทำให้ลูกกระหม่อมหวั่นไหวกับองค์ชายสามบาง และประจวบกับฮองเฮาเองก็ทีท่าทีที่ปีบบังคับนางจึงต้องยอมคบหากับองค์ชายสาม กระหม่อมของบังอาจทูลตามตรง บุตรของกระหม่อมพบปะกับองค์ชายรัชทายาทอีกครั้งจึงนึกถึงความหลัง และเมื่อคืนทั้งสองก็เต็มใจซึ่งกันและกัน เพราะบุตรีกระหม่อมคิดว่าไม่อาจได้ครอองคู่กับองค์ชายรัชทายาทอีกแล้ว และรุ่งเช้าจะกลับเรือนโดยมิให้ผู้ใดล่วงรู้ แต่พวกองค์ชายสามกลับนำคนไปมากมายเพื่อที่จะถือวิสาสะเข้าไปในห้องหลังนั้น ถือว่าหยามบุตรีของกระหม่อมทำให้นางอับอาย กระหม่อมขอบังอาจกล่าวว่าแม้ว่าบุตรีของกระหม่อมจะเป็นสตรี แต่กระหม่อมก็สั่งสอนมาเป็นอย่างดี นางเคยซ้อมทหารในสิ่งที่นางชอบ แต่เมื่อไม่นานก็ต้องล้มเลิกเป็นเพราะฮองเฮาต้องการที่จะแต่งตั้งให้นางเป็นชายาขององค์ชายสาม พระองค์ทรงคิดดูหากองค์ชายสามชอบพอบุตรีของกระหม่อมจริงจะให้นางหยุดทำสิ่งที่ตนชอบได้อย่างไร"

แม่ทัพหลิวกล่าวออกไปด้วยความที่ไม่ได้ก้าวร้าวและไม่อ่อนข้อให้ เขามั่นใจในตำแหน่งของเขาดี และเขาก็เชื่อมั่นในตัวบุตรีอยู่แล้ว นางต้องการสิ่งใดเขาต้องร่วมสนับสนุน เมื่อครั้งก่อนนางสนับสนุนองค์ชายสามแม่ทัพอย่างเขาก็สนับสนุนตาม แต่เมื่อเช้าที่บุตรสาวบอกว่าให้สนับสนุนองค์ชายรัชทายาทตัวเขาเองก็เปลี่ยนตามทันที

"แม่ทัพผู้นี้หน้าหนามาจากที่ใดถึงได้มากล่าวว่าบุตรสาวกับเขานั้นยินยอมพร้อมใจกัน หรือไม่เรื่องนี้ที่เกิดขึ้นคงเป็นสตรีผู้นั้นเป็นแน่ที่วางแผนเอาไว้ เขาตกหลุมพรางของสตรีที่ไม่เคยพบเจอมาก่อนหรือ และไหนนางจะกล่าวว่าเคยชอบพอกันเมื่อสามปีที่แล้วอีก องค์ชายรัชทายาทไม่ได้กล่าวอะไรออกไป เพราะแม่ทัพหลิวผู้นี้เขาเป็นกองกำลังทหารที่รักษาพระราชวังอยู่ เขาไม่ต้องการที่จะผิดใจกับแม่ทัพผู้นี้"

องค์ชายรัชทายาทหนางกงฟู่คิดในใจ เขาได้แต่ยืนสร้อยนั้นออกมา ฮ่องเต้เห็นก็เกิดความรู้สึกหลากหลาย บุตรชายของตนเองมิเคยชอบพอกับสตรีผู้ใดมาก่อนตั้งแต่สามปีที่แล้วว่าลูกชายของตนและบุตรีของแม่ทัพหลิวชอบพอกันเขาจะขัดได้อย่างใร ในเมื่อตำแหน่งของแม่ทัพหลิวเองก็มั่นคงเสียมากๆ

"ฟู่เออร์เจ้ากลับตำหนักไปก่อนเดี๋ยวข้าจะต้องคุยกับท่านแม่ทัพหลิวก่อน เรื่องที่ผิดก็ว่ากันไปตามผิดเจ้าเป็นบุตรของข้า ยังไงเจ้าก็ต้องรับผิดชอบในเรื่องนี้กลับไปตำหนักก่อนเมื่อข้าคุยธุระกับท่านแม่ทัพเสร็จสิ้นข้าจะให้คนไปตามเจ้า"

ฮ่องเต้กล่าวขึ้น หนามกงฟู่ที่ยังมึนงงในหลายๆเรื่องเขายังจับต้นชนปลายไม่ถูกเลย ทั้งเรื่องจดหมายของสตรีผู้นั้นทั้งเรื่องของแทนใจอะไรทำนองนั้น เขาจึงกลับตำหนักไปก่อนเพื่อที่จะไปตั้งตัวเมื่อกลับมาถึงตำหนักก็พบกับลูกน้องคนสนิทซูเสวี่ย

"นายน้อยเมื่อคืนนั้นไม่มีเหตุบุกตำหนักขององค์ชายรัชทายาทแต่อย่างใด ข้าได้เฝ้าทั้งคืนก็ไม่มีผู้ใดบุกมาแต่เมื่อเช้าได้ข่าวว่าท่านถูกทหารจับไปคุมขังไว้ ข้าจึงเร่งที่จะออกไปดูแต่ถูกกักไว้ให้อยู่แต่ในตำหนักมันมีเรื่องใดกันขอรับ แล้วนี่ก็มีทหารผู้หนึ่งนำจดหมายนี้มาให้ท่านขอรับ"

ซูเสวี่ยกล่าวขึ้น องค์ชายรัชทายาทจึงเข้าไปในตำหนักและอาบน้ำเพื่อให้ร่างกายผ่อนคลาย เมื่อเสร็จแล้วก็ออกมาดูจดหมายที่ทหารได้นำมาให้ เป็นลายมือของสตรีผู้นั้น เขาไม่นึกแปลกใจว่าทำไมสตรีผู้นั้นถึงก้าวก่ายในตำหนักขององค์ชายรัชทายาทได้ง่ายดาย เนื่องจากว่าบิดาของเขาเป็นถึงหัวหน้าทหารองครักษ์ประตูเมืองจึงทำให้นางมีสิทธิ์ที่จะทำอะไรก็ได้ในวังหลวงแห่งนี้ แต่เขาก็คิดไม่ตกว่าทำไมนางต้องทำแบบนี้กับเขาแล้วทำไม องค์ชายสามถึงกล่าวว่านางคือคนรักของเขากันนะ