สำรวจตลาดเสียก่อน

เช้าวันนี้อากาศเย็นลงอีกเยี่ยนหรงไม่ได้วางแผนเพิ่มเติมนางจึงนั่งเย็บถุงหอมไปพลางๆ

จวนกั๋วกง

เซี่ยอิ้งเฟยกำลังทำงานยู่ในห้องหนังสือ เขาเป็นคนเอาจริงเอาจังมีความรับผิดชอบสูง เป็นบุรุษรูปงามจนเป็นที่กล่าวขวัญว่าผู้สืบทอดแห่งจวนกั๋วกงรูปงามราวเทพบุตรทว่านิสัยใจคอนิ่งขรึมสุขุมและจิตใจกล้าหาญไม่เกรงกลัวอำนาจใคร ความเก่งกาจโดดเด่นเกินหน้าเกินตาผู้อื่น นอกจากมีเชื้อสายของราชวงศ์ยังสอบติดจอหงวนด้วยคะแนนสูงที่สุดเป็นครั้งแรกของการสอบหน้าพระที่นั่ง ขุนนางหลายคนจึงไม่ค่อยชอบทว่าอีกหลายคนก็หมายตาเขาไว้เป็นบุตรเขย

เซี่ยซื่อจื่อดูสูงส่งทั้งชาติกำเนิดและลักษณะเฉพาะตัวทุกอย่างยากที่จะหาคนเหมาะสมได้ ในวังหลวงมีองค์หญิงของฮ่องเต้อยู่สองคน นอกนั้นก็เป็นบุตรสาวขุนนางระดับสูงทว่าบุรุษสูงศักดิ์กลับยังไม่ผูกสัมพันธ์กับสตรีใด ดูเหมือนว่าเรื่องเหล่านี้ไม่สำคัญต่อชีวิตแม้แต่น้อย

ถึงจะเป็นซื่อจื่อแห่งจวนกั๋วกงก็ไม่พ้นข่าวลือเช่นกัน เขายังไม่มีคู่หมั้นเลยมิวายถูกสงสัยหลายอย่าง หนึ่งในนั้นคือเซี่ยซื่อจื่อชมชอบเพศเดียวกัน

เขาเคยได้ยินหลายครั้งเพียงแต่มิได้เก็บเอามาใส่ใจไม่เอาเรื่องเล็กๆ มาเป็นปัญหาใหญ่ ในแต่ละวันสนใจเพียงหน้าที่การงานเท่านั้น

ก่อนหน้านี้เขายังไม่ถูกใจใครทว่าสตรีที่วัดอี้ชุนวันนั้นกลับดึงดูดความสนใจของเขาได้

แต่มองท่านแม่แล้วก็ประจักษ์แจ้งว่าดูไม่เหมาะสมกัน

เยี่ยนหรงคิดอยู่นานว่าจะทำร้านอะไรดี อีกสามปีข้างหน้าจะเกิดโรคระบาดครั้งใหญ่ขึ้นชาวเมืองต้าเซี่ยล้มตายเป็นจำนวนมาก ยารักษาที่มีอยู่มีราคาสูงจนซื้อไม่ไหว เกิดการแย่งชิงตัวยาสำคัญและเหล่าขุนนาง เศรษฐี รวมถึงราชวงศ์ต่างกักตุนยาเอาไว้จนชาวบ้านเดือดร้อน ในตอนนั้นอนุภรรยาคนที่หนึ่งของเซี่ยอี้เฉินและบุตรชายกลับไปเยี่ยมครอบครัวของนางก็ติดโรคระบาดเสียชีวิตลง นับเป็นความสูญเสียครั้งแรกของจวนกั๋วกง

"นั่นสินะ ข้าควรเปิดร้านขายยา"

เมื่อตระหนักถึงความเดือดร้อนเป็นวงกว้างนางก็ตัดสินใจทันที เยี่ยนหรงมีชุดบุรุษอยู่สามชุดที่นางแอบซื้อเอาไว้ไปเที่ยวเล่นนอกจวน การออกไปข้างนอกอย่างเปิดเผยมิใช่เรื่องที่ดีนักสำหรับสตรีที่ยังไม่แต่งงาน ถึงจะมีหมวกผ้าคลุมใบหน้าและพัดกลมปิดบังเอาไว้ก็ตาม ฉะนั้นเพื่อความสะดวกนางจึงแต่งกายเป็นบุรุษออกสำรวจรอบเมืองใหญ่

นางออกไปเพียงคนเดียวไม่ยอมให้หรูลี่ติดตามไปด้วย เยี่ยนหรงออกทางประตูหลังจวนที่นางใช้เป็นประจำ

บนถนนขนาดใหญ่ก็ยังมีผู้คนบางตา อากาศวันนี้อบอุ่นขึ้นเล็กน้อยที่พอจะออกไปได้ ร้านขายยาในเมืองนี้มีสี่ร้านแล้วแต่ละร้านล้วนมีลูกค้าประจำ นางเกิดลังเลขึ้นมาเล็กน้อยเพียงชั่วครู่ก็ตั้งใจแน่วแน่อีกครั้ง นางต้องการขายยารักษาโรคระบาดในอีกสามปีข้างหน้า แสดงว่าตอนนี้ยายังมีราคาถูกและยังหาง่าย ตระเวนกว้านซื้อมาเก็บตุนเอาไว้แล้วขึ้นราคาช่วงนั้นนางก็จะมีรายได้มากขึ้น การทำเช่นนี้มีข้อดีคือ ถึงนางจะขายในราคาแพงก็ไม่แพงจนหน้าเลือดอีกทางหนึ่งป้องกันการกักตุนจากพวกขุนนางและเศรษฐี อย่างนี้ชาวบ้านก็จะได้มียารักษาอาจเสียชีวิตจากโรคระบาดน้อยลง ส่วนยาอื่นๆ นางก็ยังขายตามปกติ

เยี่ยนหรงครุ่นคิดมาตามทางเปรียบเทียบข้อดีข้อเสียไปเรื่อยๆ นางเงยหน้ามองอาคารด้านหน้าก็คิดหนัก

"ต้องเช่าร้านทำการค้า"

แต่นางไม่มีเงินมากพอ  เวลานี้จึงคิดถึงวิธีการหาเงินทุนเสียก่อน จิตใจของเยี่ยนหรงล่องลอยตลอดการเดินอยู่บนท้องถนน พลันร่างสูงใหญ่วิ่งมาชนนางเต็มแรงล้มลงกองกับพื้น

"พลั่ก"

"โอ๊ย!"

ตามด้วยชายสามคนวิ่งข้ามหัวนางไป เยี่ยนหรงลุกขึ้นปัดชุดให้เรียบร้อยหมุนตัวจะเดินกลับ ร่างสูงใหญ่ของใครบางคนปรากฏขึ้นตรงหน้า แต่งชุดสีน้ำเงินเข้มทะมัดทะแมงดูองอาจและแข็งแกร่ง เยี่ยนหรงตกตะลึง ครั้งนี้คนทั้งสองสบตากันเข้าอย่างจัง

ใบหน้าของเซี่ยอิ้งเฟยดุดันอย่างแจ่มชัดในมือถือกระบี่สีเงินวาววับท่าทางสง่างามแต่น่ากลัว เขาก้าวเดินเข้ามาหานาง พิจารณาอยู่ครู่หนึ่งก็เอ่ยขึ้น

"คุณหนูเยี่ยนแต่งกายบุรุษออกมาเที่ยวเล่นอย่างนี้ ช่างไม่กลัวอันตรายเสียจริง"

น้ำเสียงของเขาฟังดูน่าเกรงขามชวนให้ขนลุก นี่เขากำลังข่มขู่นางหรืออย่างไร ใครออกมาเที่ยวเล่นโต้ลมหนาวกัน นางมาสำรวจตลาดเตรียมทำการค้าต่างหาก

"คารวะคุณชาย ขออภัยที่เกะกะการทำงาน ข้าน้อยขอตัวเจ้าค่ะ"

ใบหน้าของเขาไม่ได้อ่อนโยนลงแม้แต่น้อยราวกับว่านางคือตัวปัญหา

"หากเจ้าไม่มัวเดินเตร็ดเตร่แล้วล้มขวางทางไว้ องครักษ์คงทำงานง่ายขึ้น คนร้ายคงไม่ต้องวิ่งหนีไปได้ง่ายเช่นนี้"

อ้าว! เขาจะมาโทษนางได้อย่างไรกัน

เยี่ยนหรงหงุดหงิดขึ้นมา นางเดินของนางอยู่ดีๆ ใครจะไปรู้ว่าทางการกำลังจับคนร้าย แต่นางก็ทำได้เพียงก้มหน้าลง

"ข้าน้อยขอ..."

นางยังพูดไม่จบร่างแกร่งก็สาวเท้ายาวเดินจากไป เยี่ยนหรงเงยหน้าขึ้นมองตามแผ่นหลังกว้างอย่างขุ่นเคืองลดมือที่ประสานค้างไว้เมื่อครู่ลง

คนไร้มารยาท!

นางหมุนกายด้วยความหงุดหงิดเปิดเผยมุ่งหน้ากลับจวนทันที

กลับถึงจวนจัดการเปลี่ยนเสื้อผ้าแล้วมานั่งบนโต๊ะเขียนหนังสือ ความขุ่นมัวในใจยังไม่จางหายไปง่ายๆ ไม่คิดว่าซื่อจื่อผู้สูงส่งจะไม่ไว้หน้าสตรีได้ขนาดนี้

ช่างไม่ไว้หน้ากันจริงๆ เขาคิดว่าเป็นซื่อจื่อของจวนกั๋วกงหรืออย่างไรถึงต่อว่าผู้อื่นโดยไม่เกรงใจเช่นนี้ เมื่อครู่ก็รู้แล้วว่านางเป็นสตรีแต่ยังทำกิริยาเช่นนั้นออกมาได้

ชาติก่อนเขาโกรธแค้นนาง เกลีนดนางข้อนี้ไม่เถียง แต่เวลานี้เล่านางไม่ได้ทำอะไรเขากลับทำกับนางเช่นนี้ บุรุษผู้นี้ไม่สมควรเข้าใกล้ คิดไว้ไม่ผิดจริงๆ

เบื้องบนก็ช่างกลั่นแกล้งให้นางกับเขาเจอกันในสถาณการณ์คับขัน ซ้ำร้ายยังเจอถึงสองครั้งมันน่าโมโหนัก

เยี่ยนหรงกำมือแน่นนึกเจ็บใจที่โต้เถียงเขาไม่ได้ ดูสิตอนนี้นางมัวแต่โกรธจนสมองไม่แล่น เขาจะรับผิดชอบอย่างไร

นางได้แต่กระฟัดกระเฟียดอยู่คนเดียวมิอาจให้ผู้อื่นรู้ เขาเล่าจะบอกใครหรือไม่เรื่องพบเจอนางแต่งกายเครื่องแบบบุรุษแล้วยังขวางทางให้งานของขุนนางล่าช้าอีก

เยี่ยนหรงสูดลมหายใจเข้าปอดลึกๆ ตั้งสติเอาไว้มั่นพยายามข่มกลั้นอารมณ์เอาไว้

"หากมีเรื่องเกิดขึ้นไม่นานท่านพ่อก็จะเรียกพบเอง"

เซี่ยอิ้งเฟยเสร็จงานแล้วเขาก็เข้าห้องส่วนตัว วันนี้บังเอิญเขาไปเจอองครักษ์ตามจับคนร้ายที่ขโมยของชาวบ้านรีดไถเงินและข่มขู่ซึ่งตามจับมานานจึงตามไปช่วย เวลานั้นเขากำลังรีบเห็นเยี่ยนหรงล้มขวางทางอยู่การวิ่งตามจึงติดขัดเล็กน้อยทำให้เขาต่อว่านาง ดวงตากลมโตคู่นั้นมีประกายตื่นกลัวแต่ไม่ยอมหลบตา เขามองเห็นได้ชัดเจน หากเป็นสตรีอื่นคงเอียงอายหรือหวาดหวั่นแต่แม่นางผู้นี้ไม่เป็นเช่นนั้น

"คุณหนูตระกูลเยี่ยนมาทำอะไรอยู่ข้างนอก"

เซี่ยอิ้งเฟยสงสัยในตัวนางที่อยู่บนถนนท่ามกลางลมหนาวแล้วยังแต่งกายเยี่ยงบุรุษ เขายังไม่เคยเห็นสตรีคนใดทำเช่นนี้มาก่อน ถึงแม้ในยุคที่เขาเริ่มเติบโตกฎต่างๆ ผ่อนคลายมากขึ้นบ้านเมืองสงบสุขถึงกระนั้นก็ยังไม่พบสตรีใดมีพฤติกรรมน่าประหลาดเช่นนางมาก่อน

'การไปสวดมนต์ไหว้พระที่วัดคงเป็นเพียงการแสดงสินะหรือไม่คงสติไม่ค่อยเต็ม'

เซี่ยอิ้งเฟยกระตุกมุมปากเมื่อนึกถึงเรื่องเมื่อกลางวันถึงเขาจะรู้ตัวว่าได้ตำหนินางไปแต่ไม่เห็นว่าไม่เหมาะสมแต่อย่างใด

เยี่ยนหรงลงมือค้นดูเครื่องประดับพบว่ามีจำนวนไม่มากทว่าหลายชิ้นมีมูลค่าสูงนางจึงเลือมาใส่กล่องเดียวกันไว้สามชิ้น น่าจะพอเป็นเงินลงทุนได้

รุ่งเช้านางให้หรูลี่นำไปขายที่ร้านเครื่องประดับในร้านชื่อดัง หรูลี่ไปไม่นานก็กลับมาพร้อมกับตั๋วเงินจำนวนหนึ่ง

"สามชิ้นขายได้ห้าพันตำลึงเชียวแสดงว่าเป็นของมีค่ามาก"

หรูลี่อยากเอ่ยปากถามว่าคุณหนูจะเอาเงินมากมายไปทำเรื่องใดถึงต้องขายของมีค่าที่จะเป็นสินเดิมในอนาคต แต่ก็ทำได้เพียงแค่คิดไม่กล้าถามขึ้นมา

ถึงอย่างไรของนอกกายไม่ตายก็หาใหม่ได้ ชาติที่แล้วนางตายอย่างโดดเดี่ยวไร้คนเห็นใจของมีค่าสักชิ้นก็เอาติดตัวไปไม่ได้ตอนนี้นางจึงขายออกดีที่สุด ตั๋วเงินย่อมสำคัญกว่าสิ่งของพวกนี้ เอาไว้นางมีกำไรจากร้านขายยาแล้วจะซื้อมาคืนให้ตัวเองก็ยังไม่สาย