ผิดที่ผิดเวลา

รถม้ารับจ้างที่นัดเอาไว้หายไปแล้วเยี่ยนหรงให้หรูลี่ออกไปสอบถามก็ไม่พบสักแห่งทั้งที่ก่อนหน้านี้เขาทำงานในเมืองหลวงหลายปี เมื่อก่อนช่วงเวลานี้ไม่ปรากฏและคนขับรถม้าก็ไม่ได้หายไป

ในเมื่อตามสืบไม่ได้นางก็ปล่อยผ่านเรื่องนี้ไป บางทีเขาอาจย้ายกะทันหันก็เป็นได้ 

อยู่ในจวนนานๆ ก็น่าเบื่อเยี่ยนหรงจึงชวนหรูลี่ไปดูละครที่โรงน้ำชา ปกติเยี่ยนซูและหวงหรงผิงก็ไม่อาจห้ามนางไปไหนมาไหนได้เพียงแต่ให้คนคอยตามเฝ้าห่างๆเท่านั้น นอกจากบางครั้งที่มีธุระสำคัญนางจึงจะขออนุญาต

วันนี้ก็เช่นเดียวกันนางออกจากจวนโดยไม่ได้บอกกล่าวใคร

นางสวมเสื้อคลุมขนแกะราคาแพงสีขาวแต่งหน้าอ่อนๆ สมวัยมองดูอ่อนโยนยิ่งนักประกอบกับท่าทางงามสง่าของกุลสตรีมองจากภายนอกนางดูเหมือนคุณหนูตระกูลขุนนางชั้นสูงไม่มีผิด

บนถนนเมืองหลวงในฤดูหนาวไม่ค่อยคึกคักเพราะอากาศหนาวเย็น หากจะดูครึกครื้นก็เป็นด้านในของโรงน้ำชา ผู้คนมักมาดื่มชาร้อนๆ และดูละครอย่างเพลิดเพลินแก้เบื่อช่วงหน้าหนาวที่เดินทางไปไหนมาไหนได้ยากลำบาก

นางลงจากรถม้าเดินตรงไปที่เดิม โรงน้ำชาแห่งนี้มีขนาดใหญ่ที่สุดคนจึงมารวมตัวกันที่นี่ เยี่ยนหรงเลือกชั้นสองมุมด้านนอกมองลงไปเห็นผู้คนและร้านค้าตามท้องถนน นางนั่งชมละครไปเรื่อยๆ สลับกับดูกลุ่มคนบ้างมากับครอบครัว บ้างมาเป็นคู่หรือแม้กระทั่งมากับสหายเป็นกลุ่ม นางไม่มีสหายคนสนิทมี่ไหนนอกจากหรูลี่ที่ไปไหนมาไหนด้วยกันไม่ห่างกาย จะว่าไปแล้วหรูลี่คือสหายคนสนิทที่สุดของนาง

บุรุษรูปงามโดดเด่นสวมทับด้วยเสื้อคลุมสีดำจากแพรพรรณชั้นดีกำลังตรงมาโต๊ะที่นางนั่งอยู่ ตรงนี้เป็นทางผ่านผู้ใดจองห้องส่วนตัวก็ต้องผ่านโต๊ะนี้อีกทั้งยังอยู่ด้านนอกย่อมเป็นที่สะดุดตา

เยี่ยนหรงมองเห็นบุรุษผู้นั้นชัดเจนถึงแม้เขาจะดูอ่อนกว่าวัยจากเมื่อก่อนเล็กน้อยนางก็จำได้

'เซี่ยอี้เฉิน'

คุณชายรองแห่งจวนกั๋วกงน้องชายของเซี่ยอิ้งเฟย

เยี่ยนหรงผินหน้ามองออกไปด้านนอกไม่อยากสบตากับเขาทว่าเสื้อคลุมขนแกะสีขาวและใบหน้างดงามของนางนั้นโดดเด่นกว่าคนอื่น จึงไม่อาจรอดพ้นสายตาของผู้ใดรวมถึงคุณชายรองผู้นี้ด้วย เซี่ยอี้เฉินมองมาที่เยี่ยนหรงยู่นานก่อนละสายตาตรงไปยังห้องส่วนตัว

หัวใจของนางเต้นแรงขึ้น เซี่ยอิ้งเฟยคนที่ไม่ควรเจอกลับได้เจอ ห่างกันไม่กี่วันก็พบกับเซี่ยอี้เฉินอีกแล้ว นางจำได้ว่าครั้งแรกที่พบกันคืองานเลี้ยงในวังหลวงอีกหนึ่งปีข้างหน้า ช่างผิดที่ผิดเวลาจริงๆ เส้นเวลาคลาดเคลื่อนไปสองเรื่องแล้วล้วนเกี่ยวข้องกับคนในจวนกั๋วกง

วันนั้นขุนนางทุกคนพาครอบครัวไปด้วย เซี่ยอี้เฉินได้พบกับเยี่ยนหรานที่เดินหกล้มได้เข้ามาช่วยพาไปให้หมอดูอาการบาดเจ็บ เยี่ยนหรานประทับใจคุณชายรองตั้งแต่นั้นเป็นต้นมา ต่อมาเซี่ยอี้เฉินพบกับนางในงานเลี้ยงในวังหลวงสองครั้งเวลาห่างกันเป็นปีนอกจากนั้นก็พบกันข้างนอกเรื่อยมา ทั้งคู่มีใจต่อกันหากผ่านพ้นพิธีปักปิ่นเขาจะบอกเรื่องนี้กับองค์หญิงหลินเฟย

ยังไม่ถึงวันปักปิ่นเยี่ยนหรงก็ใช้วิธีสกปรกแย่งชิงเขามาจากน้องสาวของตนเองบีบให้เซี่ยอี้เฉินรับผิดชอบนางที่ทำให้ชื่อเสียงเสียหาย เขาจำยอมทำตาม หลังจากแต่งงานกันเขาก็ไม่เคยเหลียวแลนางตั้งแต่คืนแรก เพราะความหน้าด้านนางก็ไม่ได้สนใจความรู้สึกของใคร ตอนนั้นขอเพียงเอาชนะเยี่ยนหรานสิ่งไหนที่ทำให้เจ็บปวดได้นางไม่เคยพลาดสักเรื่องถือว่าเยี่ยนหรานชดเชยความรักของบิดาที่พรากจากนางไป เยี่ยนหรงคิดอย่างนี้มาตลอด

นางเป็นคนชอบเอาชนะคราวนั้นเซี่ยอี้เฉินไม่เคยชายตามองมาที่นางแม้แต่น้อยตรงกันข้ามเขากลับเอาใจใส่เยี่ยนหรานต่อหน้านางหลายคราคล้ายรู้ว่านางแอบพึงพอใจในตัวเขาตั้งแต่ครั้งแรกที่พบกัน สิ่งที่เขาแสดงออกต่อเยี่ยนหรานจงใจให้นางเห็นอย่างหนึ่งเพราะเขาต้องการให้นางเลิกสนใจเลิกตอแยเขาเสียที

"คุณชายรองชอบเยี่ยนหรานจริงๆ หรือเจ้าคะ แล้วเยี่ยนหรงคนนี้เล่าผิดอะไรคุณชายจึงไม่เคยสนใจ"

นางเคยถามร้องขอความรักจากเขา ใจของนางรู้ดีว่าเป็นเพียงการเสแสร้งให้เซี่ยอี้เฉินรับรู้ แต่สายตาที่เขามองนางกลับมีแต่ความเย็นชาและห่างเหิน

"ข้ารักเยี่ยนหราน คุณหนูตัดใจเสียเถิด ยังมีบุรุษดีๆ มากมายในเมืองนี้ที่คุณหนูควรสนใจ"

คำพูดนี้ทำให้นางเสียหน้าเสียศักดิ์ศรีเป็นอย่างยิ่งและเป็นจุดเริ่มต้นให้นางเอาชนะทุกคนและแล้วก็ทำสำเร็จตามใจปรารถนา

เยี่ยนหรงทอดถอนหายใจเฮือกใหญ่นางช่างไม่รักตัวเองเอาเสียเลย ยิ่งคิดยิ่งน่าละอาย

เซี่ยอี้เฉินมิใช่บุรุษสมบูรณ์แบบเขามีอนุภรรยาหลังจากแต่งงานกับนางอีกสามคนอีกทั้งอนุยังมีบุตรชายด้วยกันถึงสองคน ยิ่งทำให้นางแทบสติแตก ต่อมาเขายิ่งค่อยๆ เผยนิสัยเจ้าสำราญจนไม่เป็นโล้เป็นพายขาดความรับผิดชอบกับทุกหน้าที่ 

เรื่องนี้เกิดจากความผิดหวังในความรักก็ไม่ผิด ตั้งแต่ไม่ได้ครองคู่กับเยี่ยนหรานดูเหมือนว่าเขาไม่เคยสนใจใครอีกแม้กระทั่งบุตรชายทั้งสองคน

เยี่ยนหรงหมดอารมณ์ในการดูละครแล้วนางจึงชวนหรูลี่กลับจวน การเจอเซี่ยอี้เฉินทำให้นางอยากไปไกลๆ ชาติก่อนเขาไม่เคยใช้สายตานี้มองนางมาก่อน หากไม่คิดไปเองสายตาเช่นนี้เหมือนเขากำลังสนใจในตัวนาง

พี่น้องตระกูลเซี่ยแห่งจวนกั๋วกง หลีกหนีให้ไกลได้นางควรอยู่ไกลที่สุด ชาตินี้นางไม่อยากเกี่ยวข้องกับใครอีกแล้ว นางอยากมีอิสระใช้ชีวิตในจวนทว่า...นางต้องมีเงินในการใช้ชีวิตหากคิดจะครองตัวเป็นโสด

มีความคิดหนึ่งแล่นเข้ามาในสมองของนางอย่างรวดเร็ว นางอยากทำการค้ามีเงินจึงจะอยู่รอดได้ เยี่ยนหรงคิดได้ดังนั้นก็ลอบยิ้มในใจนางมีทางรอดใหม่ในชีวิตใหม่แล้ว

นางลุกขึ้นเดินอออกจากโรงน้ำชาไปวางแผนที่จวน เรื่องนี้ต้องรีบวางแผนอย่างเร่งด่วนขืนชักช้าก็รวยช้ากันพอดี

นางขึ้นรถม้าแล่นออกไปแล้ว เซี่ยอี้เฉินที่จับตาดูตลอดถามองครักษ์ขึ้น

"นางเป็นใคร"

องครักษ์ยังไม่ได้สืบเรื่องใดมาล่วงหน้าจึงไม่สามารถตอบคำถามนี้ได้

"เรียนคุณชาย ข้าน้อยไม่รู้จักนางขอรับ ให้ข้าน้อยไปสืบให้หรือไม่ขอรับ"

"ไม่ต้อง"

เขายกมือขึ้นปัดไปมาให้องครักษ์ออกไปได้ อีกไม่นานเขามั่นใจว่าจะได้พบเจอนางอีกอย่างแน่นอน

ถึงจวนแล้วเยี่ยนหรงรีบเร่งเดินเข้าไปที่เรือนด้านหลังปล่อยให้หรูลี่ยืนงงงวยอยู่คนเดียวกว่าจะรู้ตัววิ่งตามไปก็กินเวลาไปครู่หนึ่ง

"คุณหนูรอบ่าวด้วยเจ้าค่ะ"

เยี่ยนหรงถอดเสื้อคลุมออกหยิบกระดาษกับพู่กันออกมาวางเตรียมพร้อมพอดีหรูลี่วิ่งมาถึง

"คุณหนูจะทำอะไรเจ้าคะ"

นางไม่ตอบคำถามแต่เอ่ยขึ้นว่า

"ฝนน้ำหมึกให้ข้าที"

ถึงหรูลี่จะงุนงงก็ยินยอมทำตามคำสั่ง

"เจ้าค่ะ"

นางร่างแผนการคร่าวๆ เท่าที่พอจะนึกออกเกรงว่าผ่านไปหลายวันจะลืมเสียก่อน อย่างอื่นนางยังนึกไม่ออกจึงเอาตำราออกมาอ่านฆ่าเวลาไปก่อนจนกว่านางจะนึกได้