พบคนที่ไม่ควรพบ

ถึงวันออกเดินทางเยี่ยนซูจ้างรถม้าให้นางเหมือนเคยนางให้หรูลี่ตามไปเพียงคนเดียวเพื่อความสะดวก หรูลี่เก็บสัมภาระเรียบร้อยทั้งคู่ก็ออกเดินทาง

เส้นทางจากเมืองหลวงไปยังวัดฉีชุนไม่ไกลมากเดินทางแต่เช้ายามบ่ายก็ไปถึง เส้นทางค่อนข้างราบเรียบจึงสะดวกและง่าย สำหรับนางที่มาทุกปีก็คุ้นชินกับเส้นทางนี้แล้ว

ภายในวัดฉีชุนวันนี้ค่อนข้างเงียบสงบเยี่ยนหรงเลือกเวลาที่คนน้อยที่สุดจึงจะมีสมาธิ

"คุณหนูเจ้าคะ นั่นรถม้าของจวนกั๋วกงเจ้าค่ะมีผู้ติดตามมากแล้วยังมีองครักษ์อีกหลายคน"

หรูลี่รู้จักรถม้าจากจวนกั๋วกง นางเคยติดตามรับใช้ฮูหยินสามครั้งเคยเห็นมาก่อนจึงจำได้ ผู้ที่ชอบมาสวดมนต์ไหว้พระมิใช่คนอื่นแต่เป็นองค์หญิงหลินเฟย ฮูหยินของท่านเซี่ยกั๋วกงที่มาเป็นประจำ

เยี่ยนหรงทำตัวนิ่งสงบที่สุดนางไม่ได้อยากพบเจอคนของจวนกั๋วกงแม้แต่คนเดียวจึงชวนหรูลี่เลี่ยงไปอีกทาง

ขณะที่ยืนรอเณรน้อยนำทางไปยังห้องพักสายตาของนางสะดุดเข้ากับบุรุษงามสง่าผู้หนึ่ง

เซี่ยอิ้งเฟย

เหตุใดจึงพบเขาที่นี่! คาดว่าคงมาส่งมารดากระมัง บุคลลที่นางไม่อยากเจอมากที่สุดก็คือเซี่ยอิ้งเฟย 

ถึงนางจะเคยอยู่กับเขาช่วงเวลาสั้นๆ แต่มันก็ไม่มีอะไรน่าจดจำ

ที่สำคัญเขาเดินมาทางที่นางยืนอยู่

"เซี่ยซื่อจื่อ"

เสียงสวรรค์ดังขัดจังหวะขึ้นเขาผินหน้าไปมองแล้วเดินเบี่ยงไปด้านนั้น ก่อนเลี่ยงออกไปเขาหันมามองนาง ดวงตาสองคู่สบประสานโดยไม่ตั้งใจ นางเห็นสายตาคู่นั้นทำให้รู้สึกชาวาบไปทั้งตัว หลบสายตาในทันทีโดยไม่รู้ตัว พอดีกับเณรน้อยเดินมาถึง

"คุณหนูเยี่ยนเชิญทางนี้"

นางทำความเคารพแล้วจับมือหรูลี่เดินตามไป หรูลี่เองก็แปลกใจไม่น้อยที่คุณหนูของนางหมู่นี้มีท่าทางแปลกๆ เมื่อก่อนชอบข่มเหงนางเดี๋ยวนี้กลับอ่อนโยนและทำดีกับนางเหมือนมิใช่บ่าวรับใช้จนน่าเกรงใจ

หรูลี่จัดห้องให้นางเสร็จแล้วไปบอกรถม้าให้กลับไปก่อนอีกเจ็ดวันค่อยมารับ

อากาศหนาวเย็นและค่ำเร็วเยี่ยนหรงออกไปกินอาหารเย็นพบกับคนที่ไม่คุ้นเคยค่อยทำให้สบายใจขึ้น นางกินจนอิ่มแล้วกลับเข้าไปพักผ่อน

องค์หญิงหลินเฟยก็มาสวดมนต์บ่อยครั้งเพียงแต่เยี่ยนหรงไม่เคยพบ ไม่ต้องพูดถึงคนที่มาส่งนางยิ่งไม่เคยพบหน้าเขามาก่อน ชาติก่อนนางรู้จักเขาก็หลังจากโดนจับแล้ว เคยได้ยินเพียงว่าเซี่ยซื่อจื่อผู้นี้เก่งทั้งด้านบู๊และบุ๋น ทั้งวางแผนเก่งรอบคอบและมีวรยุทธสูงส่ง องครักษ์ของเขาก็เช่นเดียวกัน แต่ละคนที่อยู่ข้างกายซื่อจื่อล้วนเก่งกาจเพราะเขาเลือกมาเองกับมือ

นางประเมินดูแล้วเซี่ยอิ้งเฟยคนนี้หน้าตาดูดีกว่าเซี่ยอี้เฉินน้องชายของเขาอีกทั้งยังเก่งกว่ามีความสุขุมแล้วยัง...เจ้าเล่ห์ไม่เบา

เซี่ยอี้เฉินยังเด็กนักเพียงร่ำเรียนเตรียมสอบเป็นขุนนางในวังเช่นเดียวกับพี่ชายแต่เขายังอ่อนประสบการณ์เทียบกับเซี่ยอิ้งเฟยแล้วนับว่ายังห่างไกล

กล่าวกันว่าความสามารถของเซี่ยซื่อจื่อเป็นที่ประจักษ์ สอบได้อันดับหนึ่งแล้วยังเลื่อนตำแหน่งอย่างรวดเร็ว มีความรับผิดชอบมากมายเป็นความภูมิใจของจวนกั๋วกง

เป็นขุนนางเชื้อพระวงศ์เคียงข้างกายฮ่องเต้ทว่าจิตสำนึกของนางบอกว่าคนผู้นี้ไม่ควรเข้าใกล้ ตอนที่เขามองมานางพยามยามข่มกลั้นความตื่นกลัวจนสุดความสามารถ หากไม่มีเสียงเรียกขานก็ยังไม่รู้ว่าจะรับมือเช่นไร

เยี่ยนหรงสวดมนต์ทำสมาธิก่อนนอนกำจัดความฟุ้งซ่านออกไปจากจิตใจถึงอย่างไรนางก็อยู่ที่นี่อีกหลายวัน ไม่แน่ว่าใครคนนั้นคงแค่มาส่งอาจจะกลับไปแล้วก็ได้

ตอนเช้านางกับหรูลี่เข้าไปสวดมนต์ทำสมาธิ นางทำอย่างนี้ทั้งวันและทุกวันโดยไม่ได้พบเจอฮูหยินจวนกั๋วกงอีกค่อยรู้สึกสบายใจขึ้น

ครบเจ็ดวันอย่างรวดเร็วรถม้าของจวนตระกูลเยี่ยนก็ยังมาไม่ถึงในขณะที่ทุกคนขึ้นรถม้าของตนเองหมดแล้ว

จนกระทั่งคันสุดท้ายเป็นขบวนใหญ่ของจวนกั๋วกง สตรีงดงามท่วงงามสง่าเดินเข้ามาหาเยี่ยนหรง

"แม่นางผู้นี้ รอรถม้าหรือ"

องค์หญิงหลินเฟยเดินเข้ามาถามนาง เมื่อก่อนช่วงเวลานี้นางยังไม่รู้จักคนในจวนกั๋วกง ในเมื่อไม่รู้จักนางก็ต้องนอบน้อมและแสดงละครเล็กน้อย

"เจ้าค่ะ นัดมารับวันนี้อีกหน่อยก็คงมา"

"คงไม่มาแล้วกระมัง หากช้ากว่านี้ต้องเดินทางลำบากเส้นทางแม้จะราบรื่นแต่ยังอันตราย"

องค์หญิงยิ้มแย้มดูมีเมตตา เยี่ยนหรงก้มหน้าลงเอ่ยขึ้น

"รออีกไม่นานคงมาถึงเจ้าค่ะ"

นางพูดทั้งที่แววตาซ่อนความกังวลไม่มิดซึ่งองค์หญิงรับรู้ได้

"มาเถิดเดินทางด้วยกัน รถม้าอีกคันยังมีพื้นที่ว่างคงพอนั่งได้อีกสองคน"

"เอ่อ...คือ..."

คันที่นางชี้มือไปเป็นของคนที่มารับและคนที่เดินลงมาก็คือเซี่ยอิ้งเฟย

เยี่ยนหรงคาดไม่ถึงเขาทั้งมารับมาส่งแล้วตอนนี้รถม้าของเขายังว่างอยู่

'ซวยแล้วเยี่ยนหรง'

"อิ้งเฟย ให้แม่นางน้อยสองคนนี้นั่งคันนั้นเถิด"

เขาผายมือเชิญใบหน้าไม่ยิ้มไม่หน้าบึ้งแต่ไม่เย็นชา

"เชิญคุณหนู"

เมื่อเชิญขนาดนี้นางมิอาจปฏิเสธได้จับมือหรูลี่คารวะคนทั้งสองแล้วขึ้นรถม้า

เยี่ยนหรงและหรูลี่นั่งฝั่งตรงข้ามเยื้องกับเซี่ยอิ้งเฟย นางลืมตัวจับมือหรูลี่เอาไว้แน่นพลางนิ่งสงบ อาการเช่นนี้เซี่ยอิ้งเฟยสังเกตเห็น เขาคิดว่าสตรีคงไม่คุ้นเคยกับคนแปลกหน้าอาจจะตื่นกลัวจึงเอ่ยขึ้น

"คุณหนูตามสบายไม่ต้องเกรงใจ"

นางเพียงยิ้มบางแล้วมองออกไปด้านนอกแทน บุรุษผู้นี้นอกจากหน้าตาดีโดดเด่น น้ำเสียงเขายังฟังไพเราะอบอุ่นชวนเคลิบเคลิ้ม ทว่านางได้สัมผัสมาแล้วว่าเสียงนี้ก็เป็นเพียงการล่อลวงผู้อื่น

ขบวนรถม้าแล่นไปเรื่อยๆ ช้าบ้างเร็วบ้างแต่ก็มาถึงอย่างปลอดภัย ระหว่างทางเซี่ยอิ้งเฟยจึงเอ่ยถามขึ้น

"ไม่ทราบคุณหนูพักจวนตระกูลใด รถม้าจะได้ไปส่ง"

"จวนตระกูลเยี่ยนเจ้าค่ะ"

"อ้อ อยู่ไม่ไกลมาก"

รถม้าขององค์หญิงหลินเฟยแยกกลับจวนส่วนเซี่ยอิ้งเฟยมาส่งนางที่หน้าจวนรอจนกระทั่งนางเข้าไปด้านในจึงเลี้ยวกลับออกไป

เขาไม่ได้คิดอะไรมากเพียงมาส่งผู้ร่วมทางเท่านั้นนอกนั้นเขาก็มิได้สนใจหรือคิดเรื่องของนาง

กลับมาถึงช่วงหัวค่ำนางจึงไปพบบิดาและฮูหยิน ทั้งสามพูดคุยกันเล็กน้อยก็ปล่อยให้นางไปพักผ่อน โดยไม่ได้ถามอะไรมากเห็นว่านางคงเหนื่อยล้าจากการเดินทาง นางก็ไม่ได้แจ้งเรื่องรถม้าไม่ไปรับ ในเมื่อมาถึงอย่างปลอดภัยก็ไม่อยากคิดมากกับเรื่องนี้

นางกลับเรือนอาบน้ำผลัดเสื้อผ้าเตรียมตัวเข้านอน วันนี้นั่งเกร็งมาทั้งวันบนรถม้ารู้สึกเมื่อยไปทั้งตัวแล้ว

เซี่ยอิ้งเฟยกลับจวนเขาก็ไปทำงานที่ห้องหนังสือ มารดาก็เข้านอนแล้วนางคงอ่อนเพลียจึงมิได้พูดคุยกัน

"ตระกูลเยี่ยนหรือ"

เขาพึมพำออกมา อยู่ๆ ใบหน้างดงามก็ลอยเข้ามาทำลายสมาธิในการทำงานจึงวางทุกอย่างลงแล้วเข้าพักผ่อนเช่นเดียวกัน

เช้าวันต่อมา...

"เรื่องเมื่อวานเรียบร้อยดีหรือไม่"

"เรียบร้อยขอรับท่านแม่"

องค์หญิงเอ่ยถามขณะที่ทั้งคู่รับประทานอาหารร่วมกัน

"นางอยู่จวนไหนรึ"

"จวนตระกูลเยี่ยนขอรับ"

เมื่อได้ฟังองค์หญิงหลินเฟยถึงกับร้อง 'หึ'ในลำคอ แววตาทอประกายเมื่อครู่จางหายไปอย่างรวดเร็ว คุณหนูรูปโฉมงดงามคนนั้นที่แท้ก็แค่บุตรสาวขุนนางขั้นสี่ ไม่เหมาะสมกับซื่อจื่อด้วยประการทั้งปวง

นางเข้าใจไปเองว่าสตรีมารยาทงามดูเป็นกุลสตรีคนนี้คงเป็นบุตรสาวตระกูลขุนนางชั้นสูงจึงถือโอกาสนี้ให้เซี่ยอิ้งเฟยกับนางได้พบปะกัน หากทั้งคู่ถูกใจกันนางจะได้เริ่มทำตามธรรมเนียม เซี่ยซื่อจื่อวันๆ เอาแต่ทำงานเรื่องนี้จึงเป็นนางคอยจัดการให้

"ท่านแม่ มีเรื่องใดหรือขอรับ"

เขาถามมารดาขึ้นเมื่อเห็นนางเงียบไปนาน

"ไม่มีเรื่องใดต้องเป็นกังวล แม่นางคนนั้นถึงจวนอย่างปลอดภัยก็ดีแล้ว"

"ขอรับ"

เซี่ยอิ้งเฟยไม่ถามให้มากความคนอย่างเขาเหตุใดจะมองไม่ออกว่ามารดาคิดทำสิ่งใด นางตอบอย่างนี้แสดงว่าเรื่องนี้ก็จบลง

หมายความว่าคูณหนูเยี่ยนไม่มีคุณสมบัติที่เหมาะสมกับเขาก็เท่านั้นเอง