ถุงหอมควรมีดอกไม้แห้ง

คุณหนูสองคนใช้เวลาอยู่ด้วยกันถึงสองชั่วยามเยี่ยนหรงนั่งเย็บถุงหอมไปด้วยนางสอนให้เยี่ยนหรานหัดเย็บดีกว่าออกเที่ยวเล่นข้างนอก ความสดใสของเยี่ยนหรานเป็นที่รักของบิดามารดาและบ่าวไพร่ในจวนต่างจากนางที่พวกเขาอยากอยู่ให้ห่าง เยี่ยนหรงรู้ดีแต่นางก็มิได้ใส่ใจดีเสียอีกไม่ต้องมีใครมายุ่งหรือขัดขวางยามนางต้องการทำตามใจ

หวงหรงผิงไม่พบเยี่ยนหราน บุตรสาวของนางหายไปนานแล้วนางเริ่มเป็นห่วงจึงให้บ่าวรับใช้ออกตามหา

"คุณหนูรองอยู่ที่เรือนคุณหนูใหญ่เจ้าค่ะ"

แววตาของฮูหยินฉายแววกังวลขึ้นมาทันที ทุกคนก็รู้ว่าเยี่ยนหรงไม่ชอบน้องสาว เยี่ยนหรานยังเล็กและใสซื่อ หากโดนรังแกหรือหมางเมินจะทำอย่างไร

"คุณหนูทั้งสองทำอะไรกันรึ"

นางพยามยามข่มความวิตกถามบ่าวรับใช้

"เรียนฮูหยิน คุณหนูใหญ่กำลังสอนให้คุณหนูรองเย็บถุงหอมเจ้าค่ะ"

ฟังจากการรายงานทั้งคู่เข้ากันได้ดีและยังกินขนมด้วยกัน นี่มันเกิดอะไรขึ้นถึงกระนั้นนางก็อดห่วงไม่ได้อยู่ดี เยี่ยนหรงคาดเดาอารมณ์ได้ยากนักไม่กล้าวางใจว่าเยี่ยนหรานจะไม่โดนนางกระทำ บุตรสาวของนางเป็นเพียงเด็กสาวที่มีจิตใจอ่อนโยนและลืมความเจ็บปวดง่ายถูกกระทำซ้ำๆ ไม่นานนางก็ลืม

"เจ้าคอยดูแลคุณหนูให้ดี หากมีเรื่องเกิดขึ้นให้รีบมารายงานข้า"

"เจ้าค่ะ"

บ่าวรับใช้รับคำสั่งแล้วเดินมุ่งตรงไปที่เรือนของเยี่ยนหรง

ถุงหอมสองใบเย็บเสร็จเรียบร้อย เยี่ยนหรงตรวจดูความเรียบร้อยช่วยเยี่ยนหราน

"ตัวแค่นี้แต่ฝีมือของเจ้าค่อนข้างละเอียด ฝึกเย็บบ่อยๆ ต้องสวยขึ้นแน่นอน'

นางชมน้องสาวยิ้มพึงพอใจกับผลงาน

"จริงหรือเจ้าคะพี่หญิงใหญ่ ข้าตั้งใจมาก"

เยี่ยนหรานยิ้มแก้มปริดีใจที่พี่สาวมีใจชื่นชมนาง

"ใช่แล้วข้าไม่โกหกแน่นอน"

"ถ้าอย่างนั้นข้าจะเอาไปให้ท่านแม่"

เยี่ยนหรานก็เป็นเช่นนี้ นางมักจะนึกถึงมารดาอยู่เสมอ สิ่งใดที่เป็นเรื่องดีนางไม่เคยลืมร่วมแบ่งปัน เยี่ยนหรงจึงแนะนำนางอย่างหนึ่ง

"ถุงหอมหากมีดอกเหมยแห้งใส่เอาไว้จะดีมาก เช่นนั้นถุงหอมมีกลิ่นหอมดอกไม้จะดูเป็นถุงหอมจริงๆ"

เยี่ยนหรานเงยหน้ามองเยี่ยนหรงเอ่ยถามขึ้น

"พี่หญิงใหญ่ เราจะหาดอกเหมยมาจากที่ใดเจ้าคะ"

"หากข้าเจอจะเอามาฝาก"

"หรานเอ๋อร์ขอบคุณพี่หญิงใหญ่"

เยี่ยนหรานลุกขึ้นย่อตัวคารวะนางแล้วเดินออกไปตั้งใจจะนำถุงหอมนี้ไปให้หวงหรงผิง นางเดินไปด้วยใบหน้าเบิกบานจนถึงเรือนหลัก พบหวงหรงผิงกำลังนั่งดื่มชาพอดี

"ท่านแม่"

หวงหรงผิงหันมาตามเสียงเรียก ยิ้มอ่อนโยนให้บุตรสาวที่รักยื่นมือมาจับตัวนางเอาไว้

"ไปเถลไถลที่ไหนมา เหตุใดไม่ขออนุญาตแม่"

"หรานเอ๋อร์ผิดไปแล้วพร้อมรับการลงโทษจากท่านแม่เจ้าค่ะ"

นางยิ้มเอ็นดูความน่ารักของบุตรสาวที่มีสีหน้าสำนึกผิด

"ไม่เป็นไร ถ้าอย่างนั้นเล่าให้แม่ฟังได้หรือไม่ว่าไปอยู่ที่ใดมา"

นางให้เยี่ยนหรานเล่าเรื่องราวแทนการลงโทษ เยี่ยนหรานเล่าเรื่องตั้งแต่ต้นแววตาฉายประกายความสุขออกมาชัดเจนหวงหรงผิงจึงแน่ใจได้ว่าบุตรสาวของนางมิได้โกหกเพื่อปกป้องคนอื่น

ได้ฟังเช่นนี้ฮูหยินก็เบาใจอย่างน้อยวันนี้เยี่ยนหรานก็มีความสุขและได้เรียนรู้สิ่งใหม่

"หรานเอ๋อร์เย็บถุงหอมมาฝากท่านแม่เจ้าค่ะอาจจะไม่ค่อยสวยเพราะเป็นชิ้นแรก เอาไว้ลูกฝึกฝีมือแล้วจะเย็บให้ใหม่สวยกว่านี้เจ้าค่ะ"

หวงหรงผิงเลิกคิ้วตามด้วยรอยยิ้มอ่อนโยนยกมือลูบหัวบุตรสาวสุดที่รัก

"เหตุใดไม่เก็บไว้ใช้เอง พี่หญิงใหญ่อุตส่าห์สอนให้มิใช่รึ"

เยี่ยนหรานยิ้มจริงใจเอ่ยขึ้น

"เพราะเป็นของชิ้นแรกลูกจึงอยากมอบให้ท่านแม่เจ้าค่ะ"

หวงหรงผิงขยับกอดเยี่ยนหรานเอาไว้เด็กคนนี้มักจะน่ารักกับผู้อื่นอยู่เสมอ แม้แต่ของที่นางหัดทำชิ้นแรกยังเสียสละยกให้มารดา

"พี่หญิงใหญ่บอกว่าถุงหอมควรมีดอกไม้แห้ง หากเป็นดอกเหมยจะดีมากเจ้าค่ะ"

"และยังบอกอีกว่าถ้าได้ดอกเหมยมาจะแบ่งให้ลูก"

หวงหรงผิงยิ้มบางไม่น่าเชื่อว่าเยี่ยนหรงจะใจดีกับเยี่ยนหรานขึ้นมาได้

ภายในเรือนหลังเยี่ยนหรงยังคงเย็บถุงหอมต่อไป การที่นางทำดีและใส่ใจเยี่ยนหรานไม่ได้แอบแฝงสิ่งใด เพียงอยากชดใช้ให้เมื่อชาติก่อน รู้แล้วว่าเยี่ยนหรานต้องพบเจอชะตากรรมที่เลวร้ายจากการกระทำของนาง เยี่ยนหรานมิได้มีชีวิตยืนยาวนางต้องพบเจอความตายในท้ายที่สุด ทั้งหมดทั้งมวลเพราะเยี่ยนหรงเป็นคนก่อขึ้น

เยี่ยนซูอยากเห็นเยี่ยนหรงรู้ความมากกว่านี้จึงจ้างอาจารย์มาสอนมารยาทให้แก่นางก่อนหน้านี้นางได้เรียนหนังสือไปแล้ว ในอดีตเยี่ยนหรงไม่ยินยอมเรียนมารยาทเพราะเห็นว่าเป็นเรื่องน่าเบื่อ ครานี้นางไม่ขัดข้องยินดีทำตามคำสั่งของบิดา 

ได้เรียนรู้สิ่งใหม่ทั้งยังได้วางตัวเป็นกุลสตรีเต็มตัวไม่รู้ชาติก่อนนางคิดสิ่งใดอยู่จึงไม่ยอมเรียน คงเพราะอยากเอาชนะบิดาจึงทำตัวดื้อรั้นไม่เชื่อฟัง

ช่วงเวลานี้นางมีเรียนกับอาจารย์ที่จวนทุกวันไม่ได้ออกไปเตร็ดเตร่ที่ไหน ความจริงตั้งแต่ย้อนเวลากลับมานางก็ยังไม่เคยได้ออกไปไหนยังอยากพักผ่อนอยู่ในจวนเสียก่อนพอดีกับที่เยี่ยนซูจ้างอาจารย์มาสอนนางจึงมีเรื่องให้ทำทุกวัน

"หรงเอ๋อร์ การเรียนของเจ้าเป็นอย่างไรบ้าง"

เยี่ยนซูถามนางระหว่างรับประทานอาหารมื้อค่ำในวันหยุด

"ลูกชอบมากเจ้าค่ะท่านพ่อ อาจารย์มีความสามารถสอนเข้าใจง่ายเจ้าค่ะ"

น้ำเสียงของนางอ่อนน้อมกว่าเมื่อก่อน การวางตัวก็ดูเปลี่ยนไป ทั้งสีหน้าแววตาก็ดูมีชีวิตชีวา แสดงว่าอาจารย์ท่านนี้มีความสามารถจริงๆ

เยี่ยนซูพยักหน้า เขาพึงพอใจกับความเปลี่ยนแปลงครั้งนี้เป็นอย่างมาก

"อืมดีแล้ว เจ้าก็ถึงวัยออกเรือนต่อไปตระกูลดีๆ จะได้มาทาบทามแน่นอน พ่อเตรียมการไว้เพื่อเจ้าในวันข้างหน้า"

เยี่ยนซูพูดน้ำเสียงจริงจังเขาสะสางงานใกล้เสร็จแล้วต่อไปคงไม่พ้นเรื่องของเยี่ยนหรง

"เจ้าค่ะท่านพ่อ"

พูดถึงการแต่งงานแล้วนางนึกหวาดหวั่นขึ้นมา พยายามข่มกลั้นความรู้สึกเอาไว้ทำตัวให้นิ่งสงบ

"พ่อจะหารือกับท่านแม่ของเจ้าต่อ เจ้าสองคนกลับไปพักผ่อนได้"

เขาเอ่ยขึ้นหลังเสร็จสิ้นเวลาอาหารค่ำ

ทั้งคู่ทำความเคารพแล้วเดินออกไป เยี่ยนหรงยิ้มบางให้หวงหรงผิงแล้วหมุนตัวเดินกลับสร้างความแปลกใจเป็นอย่างมาก นางยิ้มตอบท่ามกลางความสงสัยในใจต่อมาก็แทนที่ด้วยความปีติยินดี อย่างน้อยนางกับเยี่ยนหรงก็น่าจะเปลี่ยนไปในทิศทางที่ดีขึ้น

นางไม่อยากแต่งงานหากเป็นไปได้อยากใช้ชีวิตเงียบสงบอยู่ในจวนดีกว่า ชีวิตคู่ในชาติก่อนทำให้นางหวาดระแวงแต่หากเลือกไม่ได้นางก็ขอเลือกสามีด้วยตนเองจะดีกว่า เป็นคนที่มีชีวิตเรียบง่ายอยู่กันอย่างสงบสุขน่าจะเพียงพอแล้ว

เวลาหนึ่งเดือนผ่านไปอย่างรวดเร็วการเรียนของเยี่ยนหรงเสร็จสิ้นลง ตอนนี้ยังไม่ได้ข่าวคราวเรื่องแต่งงานของนางและเป็นวันครบรอบที่มารดาจากไปพอดี นางอยากไปวัดสวดมนต์ระลึกถึงมารดาผู้ล่วงลับคิดว่าถ้าเยี่ยนซูกลับมาจะขออนุญาตไปนอนที่นั่นสักเจ็ดวัน

ในครั้งก่อนนางไปที่วัดประจำเมืองหลวงทุกปีเป็นความสุขเดียวที่นางมีอยู่ยามได้ไปสวดมนต์ไหว้พระ ช่วยให้นางผ่อนคลายและได้ระลึกถึงมารดา นางใช้เวลาแต่ละครั้งไม่เคยต่ำกว่าเจ็ดวันบิดาของนางก็อนุญาตทุกครั้ง สำหรับเรื่องนี้เขาไม่เคยขัดข้องเพราะเห็นว่าเป็นสถานที่เงียบสงบและปลอดภัยอีกทั้งยังช่วยให้นางสงบนิ่งได้

ครั้งนี้ก็เช่นเดียวกันนางขอไปอยู่ที่นั่นเจ็ดวันหรือไม่ก็อยู่ยาวสิบวัน ถึงกลับมาที่จวนนางก็ไม่ค่อยมีเรื่องให้ทำอยู่แล้วสู้สงบจิตใจสักพักคงดี

 

 

 

​