Share

บทที่ 97

Author: จิ่นจิ่นไม่ใช่ตัวร้าย
เขาเองก็สงสัยว่าตัวเองอาจหูฝาดไป

สวี่หว่านหนิงยื่นนิ้วชี้ไปที่คุกกี้สามกล่องในมือเขา ไล่อ่านจากล่า
Continue to read this book for free
Scan code to download App
Locked Chapter

Latest chapter

  • หวนพบอีกครา คุณฉือคลั่งรัก   บทที่ 100

    สวี่หว่านหนิงผ่อนคลายลงเล็กน้อย หันหน้าไปมอง ทางเดินแคบว่างเปล่า เงียบงันไร้ผู้คน ความหวังที่เต็มหัวใจของเธอ พังทลายลงในพริบตา
พอเธอตั้งสติได้ ชายคนนั้นก็พุ่งเข้ามาอยู่ข้างกาย บีบข้อมือเธอแน่น บิดอย่างแรง แย่งกระบองไฟฟ้าไป แล้วเหวี่ยงทิ้งเข้าไปในพุ่มไม้สวี่หว่านหนิงตกใจ วิ่งหนีสุดชีวิต ตะโกนสุดเสียง “ช่วยด้วย……”
เฉินจื่อหาวเร่งฝีเท้าไล่ตามมา คว้าผมเธอไว้ได้ในทีเดียว“อ๊าก!” สวี่หว่านหนิงรู้สึกเจ็บหนังศีรษะอย่างรุนแรง ถูกกระชากจนไม่สามารถวิ่งต่อไปได้
แม้เฉินจื่อหาวจะไม่ได้รูปร่างกำยำสูงใหญ่ แต่ความแตกต่างของพละกำลังระหว่างชายหญิง ทำให้ต่อหน้าเขา สวี่หว่านหนิงยังคงเป็นฝ่ายเสียเปรียบเฉินจื่อหาวใช้มือหนึ่งปิดปากเธอ อีกมือกระชากผม ลากร่างเธออ้อมเข้าไปในทางเดินเล็กของพุ่มไม้ มุ่งหน้าไปทางบ้านของเขา
“อืม อืม……”สวี่หว่านหนิงดิ้นรนสุดแรง เสียงร้องถูกอุดจนไม่สามารถเปล่งออกมาได้
หนังศีรษะถูกดึงจนปวดแสบปวดร้อน น้ำตาเอ่อท่วมดวงตา ความหวาดกลัวราวกับลูกศรพิษนับไม่ถ้วน พุ่งแทงเข้าสู่หัวใจของเธอระหว่างที่ดิ้นรน กระเป๋าในมือเธอหล่นลงกับพื้น
ทันใดนั้น เธอก็นึกขึ้นได้ว่า โทรศัพท์ยังอย

  • หวนพบอีกครา คุณฉือคลั่งรัก   บทที่ 99

    “คุณทำเองเหรอ”
“อันนี้ทำเองไม่ได้จริง ๆ ได้แค่ซื้อแบบแพ็กมาให้คุณ”สวี่หว่านหนิงเดินไป ฟังข้อความเสียงไปด้วย รอยยิ้มบนริมฝีปากไม่เคยจางลงเลย
เสียงทุ้มต่ำของฉือเย่า ไม่ว่าจะฟังจากเสียงอัดหรือฟังต่อหน้า ก็ไพเราะชวนใจสั่นเหมือนกันหมดเธอแกล้งทำเสียงน้อยใจ ลากหางเสียงยาว ตอบกลับไปว่า “ก็ได้ค่า~”
ฉือเย่าถามกลับมาทันที “ไม่พอใจเหรอ?”สวี่หว่านหนิงไม่อยากให้เขาลำบาก กลัวว่าแค่เธอพูดอะไรไป เขาจะไปค้นสูตร ไปหาวิธี แล้วลงแรงทำบัวลอยไส้ถั่วลิสงที่ขั้นตอนยุ่งยากขึ้นมา
“ไม่ได้ไม่พอใจนะ ฉันแค่ตั้งตารอ พรุ่งนี้ฉันจะไปริมทะเล ที่นั่นมีโชว์พลุกับโชว์โดรนด้วย”“ให้ไปดูเป็นเพื่อนนะ”
“ไว้พรุ่งนี้ค่อยว่ากันนะ ยังไม่รู้เลยว่าจะต้องโอทีไหม”สวี่หว่านหนิงก้มหน้าเดินเข้าหมู่บ้าน คุยเสียงกับฉือเย่าไปมา ประโยคต่อประโยค
แทบจะไม่รอให้ถึงบ้านก่อนค่อยคุยถนนหลักในหมู่บ้านยามค่ำคืน แสงไฟสลัว ผู้คนเบาบาง“สวี่หว่านหนิง!”เสียงตะโกนด้วยความโกรธดังขึ้นกะทันหัน ชายหนุ่มที่คุ้นเคยและเต็มไปด้วยโทสะดังมาจากด้านหลังสวี่หว่านหนิงสะดุ้ง มือกำโทรศัพท์แน่น รีบหันไปมอง
เป็นเฉินจื่อหาวสีหน้าเขาเย็นเยียบ ส

  • หวนพบอีกครา คุณฉือคลั่งรัก   บทที่ 98

    ฉือเย่าเข้าไปในห้อง มือหนึ่งถือขนม อีกมือหนึ่งปิดประตู
สวี่หว่านหนิงจนปัญญาสุด ๆ ใช้สองมือยันบานประตูห้องของเขา พูดชัดถ้อยชัดคำทีละคำว่า “ฉันนั่งรถไฟฟ้าไปทำงานเอง ไม่ต้องให้คุณไปส่ง ได้ยินไหม?”
ฉือเย่ายิ้มบาง ๆ อย่างไม่ใส่ใจ “ก็เป็นเพื่อนกันไง อย่าเกรงใจผมเลย ผมไม่เก็บค่าโดยสารคุณหรอก”
“มันไม่ใช่เรื่องค่าโดยสาร” สวี่หว่านหนิงสีหน้าจริงจัง น้ำเสียงเคร่งขรึม “มันเป็นเรื่องเวลาและพลังงาน”
“ผมมีเวลาและพลังงานเหลือเฟือ”
“ฉือเย่า คุณ…”
ฉือเย่าขัดขึ้นอย่างใจเย็น “ไม่ยอมให้ผมปิดประตู หรือว่าคืนนี้อยากนอนกับผมเหรอ”
ประโยคกำกวมโผล่มาอย่างกะทันหัน
หัวใจของสวี่หว่านหนิงกระตุกวูบ เธอรีบชักมือกลับทันที แก้มร้อนผ่าวขึ้นมาอีกครั้ง
“ราตรีสวัสดิ์” ฉือเย่ายิ้มรู้ทัน แล้วค่อย ๆ ปิดประตู
สวี่หว่านหนิงยืนอยู่หน้าประตูห้องของเขา ถอนหายใจยาว ๆ
ในหัวผุดคำที่เขาเพิ่งพูดขึ้นมาเมื่อครู่ คงเป็นคำพูดของคนที่เป็นเพื่อนกันแหละ!
เพื่อนธรรมดาที่ไหนจะทำถึงขนาดนี้ ทั้งทำอาหารเช้า ทั้งไปส่งที่ทำงาน
บางความรู้สึก ผู้ใหญ่ต่างก็รู้แก่ใจจริง ๆ ไม่ควรเอามาแยกแยะวิเคราะห์ให้ชัดเจน
มุมปากของสวี่หว่านห

  • หวนพบอีกครา คุณฉือคลั่งรัก   บทที่ 97

    เขาเองก็สงสัยว่าตัวเองอาจหูฝาดไป
สวี่หว่านหนิงยื่นนิ้วชี้ไปที่คุกกี้สามกล่องในมือเขา ไล่อ่านจากล่างขึ้นบนว่า “ขนมขาไก่ ขนมโก๋แล้วก็ขนมผัวเมีย”
ใบหูของฉือเย่าแดงขึ้นทันที เขาเม้มปากยิ้มอย่างเขิน ๆ แล้วพยักหน้าเบา ๆ “อืม ได้ยินแล้ว”
“นี่เป็นของขึ้นชื่อแถวบ้านฉัน ไม่รู้ว่าคุณเคยกินไหม เลยเอากลับมาให้ลอง”
“ผมยังไม่เคยกินขนมผัวเมียเลย รสชาติเป็นยังไง”
“รสหวาน ๆ น่ะ ฉันรู้ว่าคุณไม่ชอบของหวานเท่าไหร่ แต่อยากให้ลองชิมนะ”
ฉือเย่าเม้มริมฝีปาก มองกล่องของฝากทั้งสามในมือซ้ำแล้วซ้ำเล่า จากนั้นก็หันศีรษะขึ้น เงยสายตามองสวี่หว่านหนิง “ตั้งใจเอามาให้ผมโดยเฉพาะ?”
สวี่หว่านหนิงใจเต้นรัว รีบอธิบายทันที “ฉันไม่ได้รางวัลใหญ่ บริษัทเลยให้ของปลอบใจมา มีหลายอย่างที่หวานมาก ฉันเลยตั้งใจเลือกสามอย่างนี้ ขนมตาบอดจะหวานนิดหน่อย ที่เหลือเป็นรสเค็ม น่าจะถูกปากคุณ”
“คุณยังจำได้ว่าผมไม่ชอบของหวาน?” ฉือเย่าหรี่ตาลึกดำ มองเธออย่างตั้งใจ
สวี่หว่านหนิงถูกสายตาเขามองจนใจลึก ๆ สั่นไหว
กระแสอุ่นคลุมเครือพาดผ่านระหว่างคนทั้งสอง สายตาสบกัน อากาศรอบตัวร้อนขึ้นฉับพลัน
แก้มของสวี่หว่านหนิงยิ่งร้อนขึ้น ไม่รู

  • หวนพบอีกครา คุณฉือคลั่งรัก   บทที่ 96

    ค่ำคืนเงียบสงัด ผู้คนหลับใหลยามดึก รถบัสของบริษัทจอดอยู่ด้านนอกหมู่บ้านตี้หยุน
สวี่หว่านหนิงกล่าวอำลาเพื่อนร่วมงานสองคนสุดท้าย แล้วลงจากรถ เดินกลับบ้านการจัดกิจกรรมกลุ่มครั้งนี้ พวกเขาไปพักโฮมสเตย์แถบชานเมืองเซินเฉิง ใกล้ชิดธรรมชาติ และลิ้มรสอาหารท้องถิ่นเมื่อกลับมาถึงหน้าบ้าน
สวี่หว่านหนิงสแกนลายนิ้วมือ เปิดประตูใหญ่เข้าไปเบา ๆในวินาทีที่เห็นไฟในห้องนั่งเล่นเปิดอยู่ เธอรู้สึกแปลกใจเล็กน้อย เวลานี้ ฉือเย่าควรจะเข้านอนไปแล้วเธอเดินเข้าไปเปลี่ยนรองเท้า แล้วหันหน้าไปมองห้องนั่งเล่นเป็นไปตามคาด ฉือเย่ายังไม่หลับเขาสวมชุดนอนลำลอง นั่งเอนกายสบาย ๆ บนโซฟาในห้องนั่งเล่น ดูโทรทัศน์อยู่ดึกขนาดนี้แล้วยังดูทีวีอยู่อีก?สวี่หว่านหนิงใส่รองเท้าแตะเดินเข้าไป สายตาเลื่อนไปที่จอโทรทัศน์ฉือเย่าเงยหน้ามองเธอ เธอมองจอที่กำลังถ่ายทอดการแข่งขันบาสเกตบอลด้วยความสงสัย ตัวอักษรสองคำที่มุมขวาบนชัดเจนเป็นพิเศษ “ถ่ายทอดซ้ำ”“ดึกขนาดนี้แล้ว ทำไมคุณยังดูบอลอยู่อีก” สวี่หว่านหนิงวางกระเป๋าลงบนโซฟา วางถุงขนมลงบนโต๊ะกลาง แล้วนั่งลงข้างเขาฉือเย่าไม่ตอบคำถามของเธอ
จู่ ๆ เขาก็ขยับตัวเข้ามาใกล้

  • หวนพบอีกครา คุณฉือคลั่งรัก   บทที่ 95

    เขาหยิบน้ำแร่จากถุงออกมา แล้ววางถุงนั้นลงบนตักของเธอ “แถมมากับการซื้อน้ำ”สวี่หว่านหนิงงงเล็กน้อย เปิดถุงออกดู
ข้างในเป็นนมหนึ่งขวด กับแซนด์วิชเนื้อและไข่หนึ่งชิ้นหัวใจของเธอสั่นไหวแผ่วเบา เธอหันไปมองเขา
สีหน้าของเขายังคงเรียบเฉย เงยหน้าดื่มน้ำอย่างเป็นธรรมชาติ“ขอบคุณนะ” สวี่หว่านหนิงรู้สึกได้ว่ามีกระแสความอบอุ่นที่อธิบายไม่ถูกไหลวูบวาบในใจ ใต้แผ่นอกเต้นระรัวไม่หยุดฉือเย่าวางขวดน้ำลง สตาร์ตรถ แล้วขับออกไปทันทีสวี่หว่านหนิงค่อย ๆ กอดอาหารเช้าไว้ในอ้อมแขน ในใจพลันเอ่อล้นด้วยความหม่นเศร้า
ฉือเย่าเป็นผู้ชายที่ดีมากคนหนึ่ง
ในอนาคต ไม่ว่าผู้หญิงคนไหนได้แต่งงานกับฉือเย่า ก็คงจะมีชีวิตที่มีความสุขแน่นอนเมื่อมาถึงหน้าสำนักงานกฎหมาย ฉือเย่าจอดรถ หันไปมองนอกหน้าต่าง ราวกับจะสนใจสถานที่ทำงานของเธอไม่น้อย
สวี่หว่านหนิงถืออาหารเช้าลงจากรถ ปิดประตู เดินอ้อมหน้ารถไปยืนที่หน้าสำนักงาน ก่อนจะหันกลับมายิ้มให้ฉือเย่าอย่างสดใส โบกมือเบา ๆฉือเย่าจับพวงมาลัยด้วยมือข้างหนึ่ง จ้องมองดวงตาคู่สวยใสดุจน้ำฤดูใบไม้ร่วงของเธอ นิ่งไปเล็กน้อย“อรุณสวัสดิ์ หว่านหนิง”เสียงผู้หญิงที่เร่งรีบดังขึ

More Chapters
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status