บทที่ 5/1

บทที่ 5

ท้ายที่สุดหลัวอี๋อิ่งก็ต้องจำใจขึ้นมานั่งรถม้าคันเดียวกับบุรุษที่นางไม่ชอบหน้า เพราะหากจะให้นางเดินไปตลาดเอง นางก็ไม่สามารถเดินต่อไปได้

บนรถม้าไม่มีใครเอ่ยหรือพูดอะไรออกมาสักคำ บรรยากาศภายในรถม้าก็พร้อมจะปะทุขึ้นมาได้ทุกเมื่อ

ในที่สุดรถม้าก็แล่นมาถึงตลาด โดยไม่ได้มีเหตุการณ์อะไรเกิดขึ้น หลัวอี๋อิ่งและสาวใช้ข้างกายลงจากรถม้า และก็ไม่ลืมที่จะขอบคุณชายหนุ่มที่ให้ติดรถม้ามาด้วย

“ขอบคุณท่านมากที่ให้ข้าและสาวใช้เดินทางมาด้วย” แม้นางจะไม่ชอบหน้าเขาเท่าไหร่แต่ก็ไม่ลืมมารยาทที่ควรมี เขาให้ติดรถมาด้วย นางก็ต้องขอบคุณ เป็นมารยาทที่ทุกคนควรปฏิบัติ

“ไม่เป็นไร” น้ำเสียงเรียบนิ่งถูกเปล่งออกมา จากนั้นรถม้าก็เคลื่อนตัวออกไปช้า ๆ

“บ่าวคิดว่าเราจะไม่ถึงตลาดแล้วเจ้าค่ะ” เมื่อมาถึงจุดมุ่งหมายอิงอิงก็พูดขึ้น หากไม่มีรถม้าของคุณชายผู้นั้นพวกนางคงมาไม่ถึงตลาด

จะว่าไปหน้าของคุณชายผู้นั้นเหมือนเคยเห็นที่ไหนมาก่อน แต่นางก็คิดไม่ออก

“ในเมื่อเรามาถึงแล้ว เราก็ไปเดินซื้อของกันเถิด” ดีที่นางเกิดในตระกูลร่ำรวย นางอยากได้อะไรนางก็จะซื้อให้หมด

“บ่าวว่าเราไปเช่ารถม้ากันก่อนเถิดเจ้าค่ะ เดี๋ยวเราจะไม่มีรถม้ากลับจวนกันนะเจ้าคะ”

“ไป ๆ หากไม่มีรถม้า ข้าคงไม่ได้กลับจวนเป็นแน่” หญิงสาวพูดขึ้นอย่างรีบร้อน นางไม่อยากจะต้องเดินกลับจวน

“เช่นนั้นเราไปกันเถิดเจ้าค่ะ”

ทั้งสองก็พากันเดินไปเช่ารถม้า แล้วซื้อของอีกมากมาย จนนึกขึ้นได้ว่านางต้องการที่จะตัดชุดใหม่ จึงได้หันไปพูดกับสาวใช้ที่เดินอยู่ข้างหลัง

“อิงอิง ข้าอยากตัดชุดใหม่ ตอนนี้ร้านใดกำลังเป็นที่นิยมหรือ” นางไม่รู้เรื่องนี้เลย เพราะตลอดเวลามารดาจะเป็นคอยจัดการให้ตลอด เพราะนางไม่ชมชอบเรื่องพวกนี้สักเท่าใด ขอเป็นเพียงสีขาวก็ใช้ได้แล้ว

“ตอนนี้ร้านที่กำลังเป็นที่นิยมก็คือร้านเหมยฮวา ที่อยู่ถัดไปนี่เองเจ้าค่ะ” เรื่องพวกนี้นางถูกสั่งสอนมาเป็นอย่างดี แม้จะเป็นคนของจวนแม่ทัพ นางต้องเก่งในทุก ๆ ด้าน และดูเหมือนว่านางจะถูกสั่งสอนมาเพื่อการนี้โดยเฉพาะ

“เช่นนั้นเราไปดูกันเถิด ข้ากำลังอยากได้ชุดใหม่อยู่พอดี” พูดจบก็ตรงไปร้านตัดชุดทันที

เมื่อมาถึงร้านก็มีเสี่ยวเอ้อออกมาต้อนรับทันที

“คุณหนูเชิญขอรับ”

“ข้าต้องการตัดชุด มีแบบให้ข้าเลือกหรือไม่” นางบอกความต้องการออกไป นางไม่อยากเสียเวลามากนัก

“มีขอรับ เชิญตามข้าน้อยมาทางนี้เลยขอรับ” เสี่ยวเอ้อพาทั้งสองไปยังห้องรับรอง ร้านนี้เป็นร้านที่ใหญ่และมีชื่อเสียงเป็นอันดับต้น ๆ ของเมืองหลวง จึงมีผู้คนแวะเวียนเข้ามาซื้อของอย่างไม่ขาดสาย

“นี่เป็นแบบที่ร้านของเรามีในตอนนี้ขอรับ” เขานำแบบที่มีทั้งหมดมาให้นำคุณหนูผู้นี้ได้ดู

“ถูกใจหรือไม่ขอรับ” เขาถามขึ้น เพราะท่าทีของคุณหนูไม่ได้มีท่าทีสนใจแบบที่เขาเอาให้ดูเลยสักนิด

“อืม” นางตอบเพียงแค่นั้นก็ทำการเลือกชุดต่อ นางเลือกตัดไปสิบกว่าชุด โดยให้ทางร้านนำไปส่งให้ที่จวนสกุลหลัว

จากนั้นทั้งสองก็ตรงไปยังร้านเครื่องประทินโฉมทันที เพราะที่เรือนของนางนั้นไม่มีเครื่องประทินโฉมอะไรสักอย่าง นางหนักใจจริง ๆ ไม่รู้ว่าหลัวอี๋อิ่งมีชีวิตอยู่เช่นไร ไม่มีความสนใจอะไรเลยทำตามคำสั่งของบิดามารดา ชีวิตช่างไม่มีอะไรน่าสนใจเอาเสียเลย

“เจ้าว่าสิ่งนี้ดีหรือไม่” นางถามอิงอิงที่ยื่นอยู่ด้านหลัง เพราะนางไม่รู้จักสิ่งของพวกนี้มากนัก

“ดีเจ้าค่ะ บ่าวว่าเหมาะกับคุณหนูมาก”

“จริงหรือ เช่นนั้นข้าเอา” นางเลือกซื้ออย่างสนุกสนาน โดยไม่ได้สนใจเวลาเลยสักนิด

“คุณหนู เราออกมานานแล้วนะเจ้าค่ะ” อิงอิงเอ่ยเตือนสตินายสาว พวกนางใช้เวลาอยู่ในร้านเครื่องประทินโฉมนานแล้ว

“ข้ายังสนุกอยู่เลย” นางพูดขึ้นอย่างเสียดาย เพราะรู้สึกว่านางยังอยากสนุกอยู่เลย

“วันหลังเราค่อยมาใหม่นะเจ้าคะ” นางพยายามหว่านล้อม ลอบออกมาจากจวนก็มีความผิดมากแล้ว หากกลับไปแล้วโดนจับได้นางจะไม่แย่เอาหรือ เข้าจวนมาได้วันเดียว วันต่อมาก็พาคุณหนูของจวนหนีออกจากบ้านเสียแล้ว

“เช่นนั้นก็ได้ เจ้าเอาของพวกนี้ไปคิดเงินเถิด” ไม่ว่าจะยุคสมัยไหน สตรีก็ชมชอบเรื่องเช่นนี้เสมอ

“เจ้าค่ะ”

ทั้งสองคิดเงินเสร็จก็ตรงกลับจวนทันทีโดยไม่ได้แวะเข้าร้านไหนอีก

เมื่อเข้ามาในจวนได้แล้ว ทั้งคู่ก็ตรงไปยังเรือนหนิงเฉิงทันที และแน่นอนว่าการเข้าจวนของนางนั้นก็ต้องปีนกำแพงกลับเข้ามาเช่นเดิม แต่มันก็ไม่ได้ทุลักทุเลเช่นตอนออกไป เพราะทั้งสองเตรียมตัวมาอย่างดีในครั้งนี้ นางได้เตรียมบันไดไม้มาอย่างดี จึงไม่เป็นปัญหามากนัก

“มีใครมาขอพบข้าหรือไม่” หลัวอี๋อิ่งถามลั่วลั่วทันทีเมื่อเข้ามาในเรือนแล้ว

“ไม่มีเจ้าค่ะ”

“อืม ป่วยเช่นนี้ก็ดี จะได้ไม่ต้องมีคนมาวุ่นวายที่เรือน เจ้าว่าข้าแกล้งป่วยต่อไปเช่นนี้ดีหรือไม่” นางไม่อยากจะแสร้งทำตัวเรียบร้อยต่อหน้าผู้อื่นอีกแล้ว

“จะดีหรือเจ้าคะ อย่างไรนายท่านและฮูหยินก็ต้องเชิญท่านหมอมาตรวจอยู่ดี หากเป็นเช่นนั้นแล้วคุณหนูจะแก้ตัวว่าอย่างไร” ลั่วลั่วเอ่ยค้านอย่างมีเหตุผล

เมื่อได้ฟังเหตุผลของสาวใช้แล้วนางก็คิดเช่นนั้นเหมือนกัน หากจะใช้วิธีเดิม เกรงว่านางคงจะต้องตายลงจริง ๆ

“หากข้าต้องการที่จะถอนหมั้นเล่า พวกเจ้ามีวิธีที่ดีหรือไม่” เมื่อป่วยเพื่อหลบหลีกไม่ได้ นางคงจะต้องหาวิธีอื่น