บทที่ 4/2

“ไหนเจ้าบอกว่าไม่ไกลไง ข้าเดินไม่ไหวแล้วนะ” หลัวอี๋อิ่งบ่นเป็นครั้งที่สามตั้งแต่เดินออกมาจากจวน นางเดินไม่ไหวแล้ว

“ไม่ไกลนะเจ้าคะ บ่าวยังไม่เหนื่อยเลย” ระยะทางเพียงเท่านี้ไม่ได้ถือว่าไกลเลย

“แต่ข้าไม่ไหวแล้ว” หญิงสาวยังคงพูดขึ้นอย่างไม่ยอม หากจะให้นางเดินต่อไปนางคงจะเดินไม่ไหว เส้นทางมีก็ไม่มีรถม้าผ่านมาสักคัน

“เดินอีกหน่อยเถิดเจ้าค่ะ อีกไม่นานก็ถึงตลาดแล้ว” นางพูดขึ้นพร้อมกับเดินเข้าไปประคองคุณหนูเพื่อเดินต่อ

“ไม่ ข้าบอกว่าข้าเดินไม่ไหวแล้ว” นางยังคงพูดขึ้นอย่างไม่ยอม พร้อมกับนั่งลงไปที่พื้นด้วยท่าทีขึงขัง

“คุณหนูจะทำเช่นไรเล่าเจ้าคะ รถม้าก็ไม่มีผ่านมาสักคัน” นางพูดขึ้นอย่างจนใจ นี้ก็ยังไม่ถึงครึ่งทางเลย คุณหนูก็ยอมแพ้เสียแล้ว

เมื่อเห็นว่าไม่มีทางเลือก นางจึงลองเสนอทางออกที่ดีที่สุดให้

“หรือว่าเราจะกลับจวนกันก่อนเจ้าคะ”

“ไม่ ข้าจะไม่ยอมกลับจวนอย่างเด็ดขาด” นางเดินมาถึงขนาดนี้แล้วจะยอมกลับไปเฉย ๆ ได้อย่างไร ร่างกายนี้ก็ช่างอ่อนแอยิ่งนัก เดินได้ไม่เท่าไหร่ก็เหนื่อยเสียแล้ว แต่ก็อาจจะเพราะยังไม่หายดีด้วยกระมัง จึงได้เหนื่อยง่ายเช่นนี้

“คุณหนูเจ้าคะ มีรถม้าผ่านมาเจ้าค่ะ” นางพูดขึ้นอย่างมีความหวัง ยังไงก็ขอให้ไปถึงตลาดก่อน เรื่องอื่นค่อยว่ากันทีหลัง

“เจ้าขว้างทางรถเร็วเข้า” น้ำเสียงที่เปล่งออกมามีความดีใจอย่างเห็นได้ชัด

“ข้างหน้ามีสาวใช้ของคุณหนูหลัวขว้างทางอยู่พ่ะย่ะค่ะ” หยางจิน เอ่ยรายงานผู้เป็นนาย เขาจำหน้าของคุณหนูหลัวและสาวใช้ได้

“หยุดรถ ดูว่านางจะทำอันใด” เขาพูดขึ้นพร้อมกับเปิดหน้าต่างเพื่อดูเหตุการณ์ด้านนอก

ภาพที่เขาเห็นทำให้เขาไม่อาจเชื่อสายตาตนเอง คุณหนูหลัวในคำร่ำลือนั้นคือสตรีที่เรียบร้อย แม้อายุจะน้อย แต่ฝีมือด้านต่าง ๆ ไม่เป็นรองใคร

แล้วที่เขาเห็นตรงหน้าคืออันใด นั่งลงกับพื้น ไหนจะที่เจอกันครั้งแรกที่นางกำลังปีนหนีออกจากจวน ไม่ได้รักษาท่าทีของคุณหนูในห้องหอเลยสักนิด แม้เขาจะไปจวนสกุลหลัวบ่อย แต่ก็ไม่เคยพบหน้ากัน เลยไม่รู้ว่าคำร่ำลือหรือสิ่งที่อยู่ข้างหน้าเขาในตอนนี้ สิ่งใดเป็นเรื่องจริงกันแน่

เขาหยุดรถม้าตรงหน้าสาวใช้ผู้นั้น ก่อนจะเอ่ยถามนางด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่ง

“แม่นางมีอันใดหรือ”

“คือคุณหนูของข้าไม่สบายเดินต่อไปไม่ไหว ไม่ทราบว่าจะขอติดรถม้าของพวกท่านไปด้วยได้หรือไม่” นางเลือกที่จะพูดเพียงครึ่งเดียว เพราะไม่อาจทำให้ภาพลักษณ์ของคุณหนูเสียไปมากกว่านี้

“คุณหนูของเจ้าจะสามารถร่วมเดินทางไปกับข้าได้จริงหรือ” ชายหนุ่มเปิดผ้าม่านออก เพื่อให้นางได้รู้ว่านี่คือรถม้าของเขา เขาก็เข้าไปในจวนสกุลหลัวนานอยู่ เหตุใดพวกนางยังคงเดินไม่ถึงอีก

“เป็นเจ้านี่เอง ใครอยากจะร่วมเดินทางไปกับเจ้ากัน” นางพูดขึ้นอย่างเย่อหยิ่ง นางไม่มีทางขอร้องคนเช่นนั้นอีก

“เช่นนั้นก็สั่งให้คนของเจ้าหลบทางรถม้าของข้าด้วย” เขาที่ไม่อยากจะถกเถียงกับนาง

“เช่นนั้นคุณหนูจะต้องเดินอีกไกลนะเจ้าคะ” อิงอิงหันไปกระซิบกับนายสาว เพราะนางดูแล้ว ยังไงคุณหนูก็เดินไปไม่ถึงตลาด

“ไหนเจ้าบอกว่าอีกไม่ไกลไง” หญิงสาวหันไปพูดกับสาวใช้ เพราะหากระยะทางอีกไม่ไกล นางก็จะทนเดินไปให้ถึง ไม่ยอมร้องขอความชายเหลือจากบุรุษผู้นั้นเป็นอันขาด

“ที่เราเดินมา ยังไม่ถึงครึ่งทางเลยเจ้าค่ะ”

เซี่ยเจี้ยนจื้อฟังเจ้านายและสาวใช้คุยกันด้วยสีหน้าเรียบเฉย เพียงแค่เอ่ยคำขอร้องสักสองสามประโยค ไม่เห็นจะมีอะไรเสียหาย นางช่างเป็นคนที่แปลกประหลาดเสียจริง

“นะเจ้าคะคุณหนู ถึงตลาดเราค่อยจ้างรถม้ากลับมาส่งที่จวน หากช้าไปกว่านี้ คุณหนูจะไม่มีเวลาเดินชมตลาดนะเจ้าคะ” อิงอิงยังคงพยายามโน้มน้าวเจ้านาย หากชักช้าอยู่แบบนี้ คงจะได้กลับจวนมืดค่ำ

“หากคุณหนูของเจ้าไม่ไปก็หลบทางเถิด คุณชายของข้ายังมีธุระที่ต้องไปทำอีก” หยางจินพูดขึ้น พวกเขายังต้องมีงานที่ต้องไปทำอีก จะให้มาเสียเวลาเพราะเรื่องนี้เห็นทีจะไม่เหมาะสม

“คุณหนู” อิงอิงเร่งให้หญิงสาวตัดสินใจ เพราะถ้ารถม้าคันนี้ผ่านไปแล้ว ไม่รู้จะมีรถม้าคันอื่นผ่านมาอีกหรือไม่

“ก็ได้” หญิงสาวจำใจ เพราะนางก็ไม่อยากจะเดินต่อแล้วเช่นกัน

“ให้พวกข้าติดรถไปด้วยนะเจ้าคะ” สุดท้ายก็ยังคงเป็นอิงอิงที่เอ่ยคำขอร้อง หากให้ผู้เป็นนายเอ่ยมีหวังคงต้องไม่ต้องเดินทางกันพอดี

หยางจินมองหน้าผู้เป็นนายแวบหนึ่ง ก็เอ่ยอนุญาต จะอย่างไรก็เป็นบุตรสาวของท่านราชครูหลัว ให้เดินไปกันเพียงแค่สองคนเช่นนี้ หากเกิดเรื่องอะไรขึ้นคงจะไม่ดี

“ขึ้นมาเถิด เจ้าก็พาเจ้านายของเจ้าไปนั่งในรถม้าเสีย”

“ขอบคุณเจ้าค่ะ ขอบคุณ” นางเอ่ยขอบคุณทั้งสองคน แล้วเดินไปประคองเจ้านายที่นั่งอยู่ให้ไปขึ้นรถม้า