บทที่ 5/2

เมื่อทั้งสองได้ยินเช่นนั้นก็พากันตกใจเป็นอย่างยิ่ง ไม่เคยมีสตรีคนใดพูดถึงเรื่องการถอนหมั้นหรือการถูกถอนหมั้นได้หน้าตายเช่นนี้ เห็นที่พวกนางคงต้องมองคุณหนูผู้นี้ใหม่แล้วจริง ๆ เจอกันเพียงแค่วันเดียวก็พาพวกนางทำที่เรื่องเสี่ยงตายเช่นนี้แล้ว แล้วนี่ยังจะให้พวกนางหาทางช่วยเหลือเรื่องการถอนหมั้นอีก เห็นทีคงจะไม่อยากให้นางมีชีวิตอยู่ต่อจริง ๆ หากนายท่านหานรู้เรื่องเข้า พวกนางจะไม่ถูกโบหลังขาดหรอกหรือ

“คุณหนูอย่าล้อเล่นเช่นนี้สิเจ้าคะ” ลั่วลั่วขูดขึ้นอย่างขบขัน แต่ในใจกลับไม่เป็นเช่นนั้นเลย

“ข้าไม่ได้ล้อเล่น ข้าพูดความจริง” นางยังคงกล่าวต่อด้วยน้ำเสียงหนักแน่น เรื่องเช่นนี้จะมาล้อเล่นได้อย่างไร

“แต่ไม่เคยมีสตรีคนไหนพูดถึงเรื่องถอนหมั้นเลยนะเจ้าคะ” อิงอิงอธิบายต่อ หรือว่าคุณหนูของนางจะป่วยจนสติเลอะเลือนไปแล้ว

“ข้าไงจะเป็นคนแรก แต่คงต้องหาเหตุผลที่ดีหน่อย พวกเจ้าเห็นว่าเป็นเช่นไร” นางยังคงครุ่นคิดต่อว่าจะใช้แผนใด ก่อนจะกล่าวต่อเมื่อคิดแผนการที่ดีได้ “ร่างกายไม่แข็งแรง ไม่สามารถมีบุตรได้ พวกเจ้าว่าดีหรือไม่”

“จะดีหรือเจ้าคะ หากคุณหนูใช้แผนการนี้ ในวันข้างหน้าคุณหนูจะไม่สามารถแต่งให้ผู้ใดได้เลยนะเจ้าคะ” อิงอิงยังหาเหตุผลเพื่อให้ผู้เป็นนายหยุดคิดเรื่องนี้

“ดี เป็นเช่นนั้นได้ยิ่งดีมาก” ในยุคที่บุรุษสามารถมีฮูหยินได้หลายเช่นนี้ นางขออยู่คนเดียวเช่นนี้ ดีกว่าจะต้องไปแย่งชิงความรักของสามีจากสตรีอื่น

“คุณหนูจะกล่าวเช่นนี้ไม่ได้นะเจ้าคะ จะอย่างไรคุณหนูก็หมั้นหมายกับคุณชายถางไปแล้ว หากจะถอนหมั้นคงจะไม่ใช่เรื่องง่าย” ลั่วลั่วเอ่ย คู่หมั้นของคุณหนูก็ออกจะดีปานนั้น เหตุใดคุณหนูจึงอยากจะถอนหมั้นกับเขากัน

“เจ้าจะให้ข้าแต่งกับคนที่ลอบคบหากับสาวใช้ข้างกายของข้าอย่างนั้นหรือ” หญิงสาวกระซิบให้ได้ยินกันเพียงสามคน แม้จะรู้ว่าบริเวณนี้ไม่มีคนอยู่

“คุณหนูพูดจริงหรือเจ้าคะ” เมื่อเห็นว่าเจ้านายพูดด้วยน้ำเสียงกระซิบกระซาบนางก็พูดด้วยเช่นกัน แม้จะมั่นใจว่าบริเวณนี้ไม่มีคนแอบซุ่มหรืออยู่ใกล้ ๆ เพราะพวกนางถูกฝึกมาตั้งแต่ยังเล็ก

“ข้าจะโกหกไปทำไมเล่า ข้าเห็นและได้ยินด้วยตัวของข้าเอง” นางยังคงพูดด้วยน้ำเสียงเช่นเดิม

สาวใช้ทั้งสองคนเมื่อได้ยินเช่นนั้นก็ตากันตกตะลึงเป็นอย่างมาก คุณชายถางไม่น่าจะเป็นคนเช่นนั้นเลย เหตุใดเรื่องราวจึงกลับตาลปัตรเช่นนั้นได้เล่า

“คุณหนูรู้เรื่องเมื่อใดหรือเจ้าคะ” ลั่วลั่วถามเพื่อความแน่ใจ คงจะไม่ใช้เช่นที่นางคิดเอาไว้หรอกนะ

“ก็วันที่ข้าตกน้ำอย่างไรเล่า ข้าเดินไปพบพวกเขาสองคนกำลังพลอดรักกันอยู่ จึงเดินหนีแล้วตกลงไปในน้ำ” นางเลือกที่จะโกหกเรื่องที่เจ้าของร่างนี้คิดจะฆ่าตัวตาย

“ที่แท้ก็เป็นเช่นนี้” อิงอิงพึมพำออกมาอย่างเข้าใจ เรื่องที่ทุกคนสงสัยก็ถูกเปิดเผยแล้ว ว่าที่คุณหนูตกน้ำเกิดจากสาเหตุอะไร

“เจ้ารู้หรือไม่ พวกเขาบอกว่าหากข้าแต่งเข้าจวนสกุลถางแล้ว เขาจะเอ่ยปากขอซือซือจากข้า เพื่อไปเป็นอนุ เจ้าว่าข้าจะสามารถทนใช้สามีร่วมกับสาวใช้ที่โตมาด้วยกันได้หรือ” นางอธิบายต่ออย่างยืดยาว เพื่อให้สาวใช้ทั้งสองเห็นใจ และช่วยนางหาทางถอนหมั้นครั้งนี้

“เราแค่ไปบอกกับนายท่านผู้เฒ่าหานไม่ดีกว่าหรือ บ่าวเชื่อว่านายท่านต้องช่วยคุณหนูได้” อิงอิงเสนอหนทางที่ดีที่สุด ที่แท้ก็เพราะแบบนี้เอง คุณหนูที่เคยเรียบร้อยจึงเปลี่ยนไปได้มากมายเช่นนี้ นางคงจะเสียใจเป็นอย่างมาก

“อย่าเลย ข้าไม่อยากจะรบกวนท่านตา” นางแสร้งบอก แต่ความจริงแล้วนางมีแผนเอาไว้ในหัวอยู่แล้ว ขาดก็เพียงแค่ผู้รวมกระบวนการเท่านั้น ตกมาอยู่ในสถานการณ์แบบนี้ หาอะไรทำให้คลายเบื่อคงจะดีไม่น้อย

นางจะส่งน้องสาวที่ชอบกลั่นแกล้งนางแต่งไปแทน หากเป็นเช่นที่นางคิดเอาไว้ จวนสกุลถางคงจะมีแต่เรื่องวุ่นวายทุกวันเป็นแน่ เพียงแค่คิดก็สนุกแล้ว นางไม่อยากจะต้องไม่นั่งแก้แค้นอะไรให้มาก แค่ขอเอาคืนเล็ก ๆ น้อย ๆ ให้พวกเขาไม่อาจมีชีวิตที่เป็นสุข แค่นี้นางก็พอใจแล้ว

“แล้วคุณหนูจะทำเช่นไรเจ้าคะ” นางถามขึ้นอย่างเป็นห่วง คุณหนูสติเลอะเลือนถึงขั้นนี้ จะไม่ให้บอกนายท่านสกุลหานจริงหรือ

“ข้าจะจัดการเรื่องนี้เอง ขอแค่พวกเจ้าช่วยเหลือข้าก็พอแล้ว”

นางพูดพร้อมกับยิ้มเย้ยในใจ โดยหารู้ไม่ว่าสาวใช้ต่างก็ที่มองนางด้วยสายตาเป็นห่วง เห็นทีเรื่องนี้จะเก็บไว้ไม่ได้ ต้องรายงานนายท่านสกุลหานเสียแล้ว คุณหนูวิปลาสไปเช่นนี้คงจะนิ่งนอนใจไม่ได้