บทที่ 6/1

บทที่ 6

ในเวลาช่วงพลบค่ำ สามนายบ่าวพากันพูดถึงเรื่องที่เกิดขึ้นอยู่นั้น ทางด้านซือซือก็ได้ลอบออกไปพบกับถางอีเฟย ที่ประตูด้านหลังจวน ประตูนี้ไม่มีคนใช้ สร้างไว้เพื่อขนของเท่านั้น จึงสะดวกต่อการแอบลอบพบกัน

“ซือซือคิดถึงคุณชายเหลือเกินเจ้าค่ะ” เมื่อพบหน้ากัน หญิงสาวก็โผเข้ากอดชายคนรักด้วยความคิดถึง ทำให้ชายหนุ่มไม่อาจปฏิเสธได้

“ข้าจะมาที่จวนนี้ให้บ่อยขึ้นดีหรือไม่” เขาเอ่ยขึ้น เพราะหลังวันปักปิ่นของหลัวอี๋อิ่ง เขายังไม่ได้พูดคุยกับนางอย่างจริงเลย วันที่เขามาเยี่ยมหลัวอี๋อิ่งวันนั้น ก็ได้พูดคุยกันเพียงแค่นิดเดียว

 “หากเราไม่ลอบพบกันเช่นนี้ ซือซือคงจะไม่ได้พบหน้าคุณชายอีกแล้ว” นางพูดขึ้นด้วยท่าทีน่าสงสาร

“ทำไมหรือ?” ชายหนุ่มถามขึ้นอย่างสงสัย หากนางยังอยู่ในจวน เหตุใดจะไม่ได้พบหน้ากันเล่า

 “คุณหนูให้ซือซือเฝ้าที่เรือนเจ้าค่ะ ไม่ให้ออกไปข้างนอก” นางแสร้งบอกด้วยนำเสียงตัดพ้อ ช่างน่าตายนัก คิดที่จะขังนางเอาไว้แต่ในเรือน

“เหตุใดต้องให้เจ้าเฝ้าเรือน คนที่เคยทำหน้าที่ไปไหนเสียเล่า”

“คุณหนูบอกว่ามีของในเรือนหาย ไม่ไว้ใจผู้ใดจึงให้ซือซือเป็นคนเฝ้าเจ้าค่ะ” นางเลือกที่จะบอกสาเหตุกับเขาตามตรง เพราะหากเขามารู้ที่หลัง จะพลอยรู้สึกผิดหวังในตัวนาง

“เป็นเช่นนี้ก็ดีแล้ว อย่างน้อยเจ้าก็เป็นผู้ที่นางไว้ใจมากที่สุด เรื่องที่จะขอเจ้ามาเป็นอนุจะได้ง่ายขึ้น” เขาพยายามหาข้อดีของเรื่องนี้ “เจ้าก็ทนรออีกหน่อย ให้ข้าได้แต่งกับนางก่อน แล้วเราก็จะได้อยู่ด้วยกัน”

“เจ้าค่ะ” นางตอบรับก่อนจะโผเข้ากอดเขาอีกครั้ง สีหน้ายิ้มดีใจเพราะอีกไม่นานนางก็คงจะได้หลุดพ้นจากตำแหน่งสาวใช้เสียที อย่างน้อยนางก็สามารถเอาชนะ นังคุณหนูผู้อ่อนแอคนนั้นได้ ในวันข้างหน้านางจะต้องได้ขึ้นเป็นใหญ่ในจวนสกุลถางอย่างแน่นอน เพราะนางจะไม่ยอมตกอยู่ในตำแหน่งที่ต่ำต้อยเช่นนี้อีกแล้ว

“ข้าคงต้องไปแล้ว” เขาเอ่ยพร้อมกับดันตัวของหญิงสาวออกจากอ้อมกอด นี่ก็มืดค่ำแล้วขืนอยู่ต่ออีกเกรงว่าจะมีคนรู้เรื่องนี้เข้า

“เจ้าค่ะ”

หญิงสาวยืนมองรถม้าแล่นออกไปด้วยความรู้สึกหลากหลาย เขาเป็นเพียงคนเดียวที่สามารถพานางออกจากสถานะสาวใช้นี้ได้ นางจะไม่ยอมปล่อยให้เขาหลุดมือไปเป็นอันขาด ยืนนิ่งอยู่ครู่หนึ่ง จากนั้นก็หันหลังเดินกลับเข้าจวน และทำราวกับไม่มีเรื่องอะไรเกิดขึ้น

ในค่ำคืนนั้นหลังจากที่หลัวอี๋อิ่งหลับไปแล้ว สาวใช้สองคนที่พึ่งจะเข้ามาทำงานในจวน พวกนางก็แอบออกไปพบกับเจ้านายเก่า

 “เจ้าว่าอย่างไรนะ!!” หานเฟยเจี้ย อดีตแม่ทัพใหญ่ ตะโกนขึ้นเสียงดังหลังจากได้ฟังเรื่องราวจากปากของสาวใช้ ที่เขาส่งไปดูแลหลานสาว

“ที่บ่าวพูดออกไปล้วนเป็นความจริงเจ้าค่ะ คุณหนูในตอนนี้ไม่ได้เป็นคุณหนูที่เรียบร้อยเหมือนดังเดิมแล้ว อีกทั้งยังเปลี่ยนไปราวกับเป็นคนละคน เรื่องที่เกิดขึ้นคงทำร้ายจิตใจนางเป็นอย่างมาก จึงได้กลายเป็นเช่นนี้” อิงอิงพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงที่เสียอกเสียใจเป็นอย่างมาก นางรู้สึกสงสารคุณหนูยิ่งนักที่ต้องมาเจอเรื่องเช่นนี้

“ข้าจะไปจัดการหญิงร้ายชายชั่วนั้นเอง” เขาพูดขึ้นด้วยความโมโห คิดจะหลอกลวงหลานสาวที่เป็นดั่งดวงใจของเขา แล้วยังมาทำให้นางต้องสติเลอะเลือนกลายเป็นคนวิปลาสเช่นนี้ พวกมันทั้งสองคนช่างขวัญกล้าเสียจริง ดูเหมือนว่าจะรู้จักเขาน้อยไปเสียแล้ว

“คุณหนูไม่ให้บ่าวมาบอกนายท่านเจ้าค่ะ นางบอกว่าอยากจัดการเรื่องนี้เอง” ลั่วลั่วบอกความต้องการของหญิงสาวออกไป ก่อนจะเอ่ยถึงความต้องการของตนบ้าง “ที่บ่าวมาในวันนี้ เพื่อมาแจ้งให้นายท่านผู้เฒ่าได้รู้เรื่อง และพาหมอไปตรวจคุณหนูก่อนที่ทุกอย่างจะสายไปเจ้าค่ะ”

“ขอบใจพวกเจ้าที่มาบอกข้า ข้าจะพาหมอไปตรวจนางในวันพรุ่งนี้ ส่วนเรื่องนั้น เจ้าก็ช่วยนางจัดการคนชั่วเหล่านั้นเสีย” เขาจะต้องหาหมอที่ดีที่สุดไปตรวจนางในวันพรุ่งนี้ และรีบรักษาหลานสาวของเขาให้เร็วที่สุด

“เจ้าค่ะ”

“เรื่องนี้ต้องพึ่งเจ้าสองคนแล้ว ข้าฝากหลานสาวของข้าด้วย” เขาพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงที่จนใจ เห็นทีจะต้องส่งสาวใช้ไปที่เรือนของหลานสาวอีกหลายคนหน่อย เขาจะได้วางใจมากกว่านี้

“บ่าวจะดูแลคุณหนูยิ่งกว่าชีวิตเจ้าค่ะ” ทั้งสองตอบออกมาพร้อมกันด้วยน้ำเสียงหนักแน่น

ส่วนหญิงสาวที่เป็นหัวข้าก็นอนหลับอย่างสบาย ไม่ได้รับรู้ถึงความเดือดร้อนที่จะมาถึงในวันพรุ่งนี้เลย เพราะนางไม่คาดคิดมาก่อนว่าสาวใช้ทั้งสองจะมองนางวิปลาสได้ถึงเพียงนั้น ถึงขั้นรีบไปบอกท่านตา ผู้ที่รักและเอ็นดูนางมากกว่าหลานคนอื่น