เข้าสู่ระบบ“อือ” ไข่มุกที่ตื่นขึ้นมาในช่วงบ่ายของวัน เธอขยี้ตาตัวเองด้วยความงัวเงียก่อนจะหยัดกายลุกขึ้นนั่ง
“หลับไปนานแค่ไหนเนี่ย” หญิงสาวพึมพำเบา ๆ ก่อนจะลุกขึ้นเดินเข้าห้องน้ำเพื่ออาบน้ำอีกครั้ง จนกระทั่งเวลาผ่านไปไม่นานนักเธอก็เดินลงมาชั้นล่าง
ดวงตากลมโตชะงักเล็กน้อยเมื่อเห็นกับข้าวที่วางไว้บนโต๊ะก่อนที่เธอจะสะดุดอยู่ตรงกระดาษใบเล็ก ๆ ที่วางอยู่ใกล้ ๆ อาหาร ไข่มุกจึงหยิบขึ้นมาอ่าน
พี่ทำกับข้าวไว้ให้ ถ้าตื่นแล้วอย่าลืมทานให้อร่อยนะเดี๋ยววันหลังพี่ว่างจะทำให้อีก
“เป็นอะไรของเขาเนี่ย” แม้ว่าตอนที่ยังไม่ได้หย่ากันไม่เคยได้รับข้อความใส่ใจแบบนี้ก็ตาม สิ่งนี้มันทำให้เธอนั้นสับสน เขาเพิ่งจะเริ่มสนใจเธอในตอนที่หย่ากันแล้วงั้นเหรอ
“คิดว่าทำแบบนี้แล้วมุกจะใจอ่อนรึไง” เธอส่ายหน้าไปมาแต่แล้วก็ยอมนั่งลงเพื่อรับประทานอาหารตรงหน้า พอตักเข้าคำแรกเธอก็แอบสงสัยอยู่เล็กน้อย รสชาติอาหารที่เขาทำมันค่อนข้างถูกปากเธอมาก
สองวันต่อมา
ไข่มุกยังคงทำงานที่ตัวเองรักอยู่เสมอเพิ่มเติมคือการที่กวินท์มักเข้าออกที่ทำงานเธอมากกว่าเมื่อก่อน อย่างเช่นตอนนี้……
“เหนื่อยไหม” เสียงทุ้มนุ่มเอ่ยถามพลางจ้องมองใบหน้าหวานของหญิงสาวตรงหน้าอย่างเป็นห่วง
“พี่วินท์กลับไปเถอะค่ะ ตอนนี้มุกเหนื่อยกับพี่มากกว่างานซะอีก” หญิงสาวพูดอย่างไม่อ้อมค้อม เธอมองใบหน้าหล่อของอดีตสามีอย่างเหนื่อยใจ ตอนนี้กวินท์เริ่มไม่ฟังคำพูดของเธอเอาเสียเลย
“พี่ก็อยู่นิ่ง ๆ นะ”
“ทำไมไม่ไปทำงานคะ วัน ๆ เอาแต่มาเฝ้ามุกแบบนี้มุกเบื่อนะ”
“เพราะเวลาห่างเธอแล้วมันทำให้พี่ไม่อยากทำงาน เดี๋ยววันหลังพี่หอบงานมาทำที่ร้านมุกก็ได้” กวินท์พูดอย่างไม่ได้คิดซับซ้อนอะไร เขาสามารถเอางานมานั่งทำงานที่ร้านเธอก็ได้
“เฮ้อ จะทำตัวไร้สาระแบบนี้อีกนานแค่ไหนคะ”
“กลับมาอยู่ด้วยกันสิ ถึงพี่จะเลิกทำตัวไร้สาระแบบนี้ใส่” แววตาคมจ้องมองใบหน้าหญิงสาวอย่างไม่หลบสายตา ที่ทำทุกวันนี้ก็เพราะอยากให้เธอกลับมาอยู่ด้วยกันอีกครั้ง
“พี่วินท์น่าจะรู้คำตอบของมุกอยู่แล้วไม่ใช่เหรอคะ”
“ขนาดพี่ยังเปลี่ยนแปลงตัวเองได้เลย แล้วมุกจะไม่เปลี่ยนคำตอบของตัวเองบ้างเหรอ”
“......” เธอเงียบเมื่อได้ยินคำถามนั้นออกจากปากเขา เหมือนลมหายใจของเธอหายไปชั่วขณะ ดวงตาคู่นั้นสั่นไหวเล็กน้อยก่อนที่เธอจะเบือนหน้าไปทางอื่น
“คนเราก็ต้องได้รับโอกาสที่จะได้ปรับปรุงตัวไม่ใช่เหรอ”
“แต่ก็ไม่ใช่ทุกคนที่จะได้รับโอกาสนั้นไม่ใช่เหรอคะ”
“......” กลับกลายเป็นกวินท์ที่เป็นฝ่ายเงียบเสียเอง หัวใจของเขาเริ่มว้าวุ่นเมื่อคำตอบของเธอจี้มากลางอก มันทำให้เขารู้สึกเจ็บเล็กน้อย
“มุกชัดเจนกับคำตอบของตัวเองค่ะ มุกไม่อยากให้พี่ต้องมาทำอะไรที่ไม่ได้ผลตอบรับกลับไปค่ะ”
“พี่ทำด้วยใจต่างหาก”
“เฮ้อ จะเป็นแบบนี้ไปถึงเมื่อไหร่คะ”
“จนกว่าเราจะกลับมาอยู่ด้วยกันอีกครั้ง”
“ค่ะ ถ้าอยากทำอะไรไร้สาระแบบนั้นก็ทำเลยค่ะ มุกเหนื่อยที่จะอธิบายให้พี่ฟังแล้ว มุกไปทำงานก่อนนะคะ” เมื่อพูดจบแล้วหญิงสาวก็เดินเลี่ยงไปทางอื่นทันที ปล่อยให้กวินท์นั่งอยู่ตรงนั้นคนเดียว
ชายหนุ่มลอบยิ้มออกมาเมื่อเห็นท่าทีของหญิงสาว ต่อให้คำตอบของเธอจะทิ่มแทงหัวใจเขาไปหน่อยแต่เขาจะไม่มีวันล้มเลิกความพยายามของตัวเองเด็ดขาด
หลังเลิกงาน
“พี่มุกปันกับฟ้ากลับก่อนนะคะ”
“ได้ค่ะ งั้นพรุ่งนี้เจอกันใหม่นะ”
“ค่า สวัสดีค่ะ”
“เดินทางกลับบ้านปลอดภัยนะ” หญิงสาวเอ่ยบอกเด็กสาวทั้งสองก่อนที่ปันปันและน้ำฟ้าจะเดินออกจากร้านไป
“มุกจะกลับเลยไหม”
“พี่วินท์ก็กลับก่อนสิคะ”
“จะกลับพร้อมมุก”
“เฮ้อ มุกเหนื่อยที่จะพูดกับพี่วินท์แล้วนะคะ”
“งั้นนอนคุยกันที่ร้านไหม” เขาเดินเข้ามาใกล้ ๆ หญิงสาวจนเธอต้องขยับตัวห่าง
“เป็นโรคจิตเหรอคะ” ใบหน้าหวานแสดงสีหน้าบึ้งตึงอย่างไม่สบอารมณ์
“กลับเลยไหม”
“พี่วินท์กลับก่อนก็ได้ค่ะ”
“พี่อยากกลับพร้อมเรามากกว่ากลับคนเดียว”
“เฮ้อ จะทำอะไรก็ทำเถอะค่ะ” เมื่อพูดจบแล้วหญิงสาวจึงเดินไปปิดไฟแล้วเดินออกจากพร้อมกับกวินท์
“หวังว่าพรุ่งนี้พี่วินท์คงไม่หอบงานมาทำที่ร้านของมุกนะคะ” เธอพูดทิ้งท้ายแล้วขึ้นรถก่อนจะขับรถออกไปโดยมีสายตาของกวินท์จ้องมองด้วยความเอ็นดู
“ขี้ประชดนะเดี๋ยวนี้” เขาพูดออกมาอย่างอารมณ์ดีเมื่อได้ยินคำพูดประชดประชันของอดีตภรรยา แต่นั่นก็ไม่ได้ทำให้กวินท์รู้สึกกลัวแม้แต่น้อย เขากลับชอบใจที่ได้แกล้งเธอมากกว่า
แม้ว่าเธอจะไม่ชอบที่เขามารังควานชีวิตเธอก็ตาม แต่เขาไม่เคยเห็นเธอเด็ดขาดกับเขาสักที บางทีไข่มุกกำลังสับสนกับตัวเองก็เป็นไปได้
กวินท์เชื่อว่าความพยายามของเขาจะไม่สูญเปล่าแน่นอน เขาตามง้อเธอหนักขนาดนี้ มันก็ต้องมีสักวันที่ประสบความสำเร็จแม้ว่าผลจะยังไม่ออกมาตอนนี้ก็ตาม
เขาไม่ได้เร่งรัดหรือพยายามบังคับให้เธอคืนดีเร็ว ๆ นี้แต่การที่ค่อย ๆ ทำตามสเต็ปมันทำให้เขาได้เรียนรู้อะไรใหม่ ๆ เช่นกัน
หนึ่งสัปดาห์ต่อมาช่วงบ่ายของวัน“มุกดูนี่สิ” เสียงทุ้มอ่อนของกวินท์เอ่ยบอกคนรักหลังจากที่เขาเก็บหอยบนทรายโชว์ให้เธอดู หญิงสาวขมวดคิ้วด้วยความสงสัยก่อนที่จะเอ่ยถามกลับไป“ทำไมเหรอคะ?” เธอจ้องมองคนตัวสูงอย่างต้องการคำตอบ เขายิ้มเล็กน้อยก่อนจะตอบคำถามของเธอ“สวยเหมือนมุกเลย” คำตอบของชายหนุ่มสร้างรอยยิ้มแก่หญิงสาวไม่ยาก เธอเดินเข้าไปหาพร้อมกับใช้มือบีบแก้มกลม ๆ ของเขาอย่างมันเขี้ยว“เดี๋ยวนี้พอมีโอกาสก็เอาใหญ่เลยนะคะ” ริมฝีปากบางเอ่ยพร้อมกับจ้องไปยังนัยน์ตาคู่คมของคนรัก กวินท์อมยิ้มเล็กน้อยก่อนจะประสานมือเธอไว้หลวม ๆ แล้วเดินเล่นไปถามชายหาดพร้อม ๆ กันความอบอุ่นที่ทั้งสองได้รับในตอนนี้มันสร้างความสุขแก่ทั้งคู่อยู่ไม่น้อยบางคนอาจคิดว่า ทำไมเธอถึงยอมกลับไปอยู่ในจุดเดิม เธอสามารถพูดได้เต็มปากเลยว่า หากเขาสามารถเปลี่ยนแปลงตัวเองเพื่อเธอได้ เธอก็พร้อมที่จะให้โอกาสนั้นกับเขาอีกครั้งไข่มุกรู้ตัวเองดีไปกว่าใคร เธอเชื่อมั่นว่ากวินท์ไม่กลับไปเป็นแบบเดิมอีกเด็ดขาด เขาให้คำมั่นสัญญากับเธอแล้ว หากมีครั้งต่อไปเขาจะไม่มีวันได้โอกาสจากเธออีกเลย“วันนี้ลมเย็นดีนะ หนาวไหม” กวินท์เอ่ยถามคนรักเสียงอ่อนในขณ
“วันนี้ถ้าอยากกินอะไรก็บอกพี่ได้นะเดี๋ยวพี่ทำให้”“มุกอยากกินข้าวต้มหมูสับ พี่วินท์ทำเป็นไหมคะ”“ไม่มีอะไรเกินความสามารถของพี่หรอก” เขาดึงมือคนตัวเล็กขึ้นมาหอมอย่างสดชื่น มืออุ่น ๆ ของเธอทำให้เขามีความสุข“โรคจิตเหรอคะ”“โรคจิตอะไรกัน แค่หอมมือเมียเอง”“นั่นแหละค่ะ”“ไม่หรอกเพราะรักถึงทำแบบนี้”ตึก ตึก ตึก หัวใจดวงน้อยเต้นระรัวอย่างไม่เป็นส่ำขึ้นมา เธอรู้สึกอ่อนไหวกับคำพูดของคนรัก“ปากหวานจังเลยนะคะ”“มุกก็เคยชิมแล้วไม่ใช่เหรอ”“ถ้าอยากชิมอีกสักครั้งได้ไหมคะ”ฟึบ ชายหนุ่มดีดตัวลุกขึ้นนั่งทันทีเมื่อได้ยินคำตอบจากหญิงสาว เขามองใบหน้าเธอก่อนจะเอ่ยถามอีกครั้ง“มุกต้องการแบบนั้นจริง ๆ เหรอ”“มุกไม่เคยพูดละ.....อื้อ” ยังไม่ทันที่ร่างบางจะพูดออกมาจบกวินท์ก็ประกบริมฝีปากบางด้วยความดูดดื่มทันที เขาสอดลิ้นเข้าไปในโพรงปากบางของหญิงสาวเพื่อตักตวงความปรารถนาที่ตัวเองมีกวินท์ประคองใบหน้าของหญิงสาวไว้เบา ๆ ลิ้นของเขาารุกล้ำเข้าไปในโพรงปากบาง เขาทั้งสองแลกลิ้นกันอย่างดูดดื่มจนเมื่อพอใจแล้วชายหนุ่มจึงค่อย ๆ ผละริมฝีปากออกเขาสบตากับเธอดวงตาเขาเต็มไปด้วยความรักใคร่ที่ผ่านทางแววตา เขาอยากเห็นหน้าเธอในท
เช้าวันต่อมา“วันนี้พี่วินท์ไม่ทำงานเหรอคะ” หญิงสาวเอ่ยถามเมื่อเห็นว่ากวินท์ยังคงนอนอยู่บนเตียงไม่ยอมลุกไปไหน“วันนี้พี่ไม่เข้าบริษัท”“ทำไมคะ?” ไข่มุกแสดงสีหน้าสงสัยออกมาเล็กน้อยเมื่อได้ยินคำตอบจากคนตัวสูง“มุกท้องพี่ก็ต้องหาเวลาว่างเพื่อมาดูแลมุก” เขาตอบแล้วยิ้มให้กับเธอก่อนจะหยัดกายลุกขึ้นเดินไปหาหญิงสาว “รีบออกมานะตัวเล็กป๊าอยากเห็นหน้าหนูแล้ว” เขาย่อตัวลงไปกระซิบบริเวณหน้าท้องแบนราบของเธอทำเอาไข่มุกที่เห็นแบบนั้นก็ส่ายหน้าไปมาด้วยความเอือมระอาอยู่ไม่น้อย“ลูกไม่ได้ยินหรอกค่ะ”“มันก็ไม่แน่”“แต่งตัวไปทำงานได้แล้วค่ะ ไม่งั้นมุกโทรบอกคุณพ่อนะคะ”“เมียใครเนี่ยน่ากลัวจัง” เขาขยับใบหน้าเข้าไปใกล้ ๆ เธอจนปลายจมูกของทั้งสองชนกัน“เลิกติดเล่นได้แล้วค่ะ ไม่งั้นมุกไม่คุยกับพี่วินท์แล้วนะคะ”“ครับคุณเมีย” กวินท์หอมเข้าที่แก้มนุ่มของคนรักฟอดใหญ่แล้วเดินเข้าห้องน้ำอย่างอารมณ์ดี หญิงสาวได้แต่ส่ายหน้าไปมาแต่เธอก็รู้สึกดีอยู่ไม่น้อยที่เขาเป็นแบบนี้ ดูเหมือนว่าการเริ่มต้นใหม่ครั้งนี้มันค่อนข้างไปได้สวยเป็นอย่างมากเวลาผ่านไปสักพักใหญ่ ๆ“มุกมาผูกเนคไทให้พี่หน่อย” เสียงของชายหนุ่มเอ่ยเรียกคนรักทำให
“ทั้งหมด140บาทค่ะ ลูกค้าสะดวกจ่ายทางไหนดีคะ” ไข่มุกเอ่ยถามลูกค้าพร้อมกับยิ้มหวานให้ หลังจากที่เธอได้สรุปยอดให้ลูกค้าเสร็จแล้ว“สแกนจ่ายค่ะ”“สแกนตรงนี้ได้เลยนะคะ” เธอชี้คิวอาร์โค้ดตรงหน้าก่อนที่ลูกค้าจะสแกนจ่ายค่าอาหารแล้วเดินออกไปจากคาเฟ่“เหนื่อยไหมคะพี่มุก” ปันปันเอ่ยถามพร้อมกับยิ้วหวานให้“นิดหน่อยค่ะ”“แล้ววันนี้ว่าที่สามีของพี่มุกไม่มาเหรอคะ” เด็กสาวเอ่ยถามพลางทำสีหน้าสงสัยอยู่ไม่น้อย เธอชะเง้อเพื่อมองหาใครบางคน“ช่วงนี้เขางานยุ่งน่ะ”“แต่เขาก็ดูรักพี่มุกมากเลยนะคะ ปันเห็นมาหาแทบทุกวันเลย”ไข่มุกรู้ดีว่ากวินท์นั้นให้ความสำคัญกับเธอมากแค่ไหน เขาจะมาหาเธอทุกครั้งเมื่อมีโอกาสต่อให้ไม่มีกวินท์ก็จะพยายามหาเวลาว่างมาหาเธอให้ได้ เธอรู้ดีว่าเขาเป็นคนยังไง“ยังไงปันก็ขอแสดงความยินดีกับรักครั้งใหม่ด้วยนะคะ”“ขอบคุณค่ะ” หญิงสาวพูดจบแล้วก็ยิ้นหวานให้กับเด็กสาวตรงหน้า การที่เธอยอมให้โอกาสกวินท์อีกครั้งเป็นเพราะเขานั้นทำให้เธอเห็นว่าเปลี่ยนแปลงไปจากเดิมแค่ไหนเธอเห็นทุกการกระทำของเขาทุกอย่างและอีกส่วนหนึ่งคือมาจากใจเธอที่ยังมีความรู้สึกดี ๆ ต่อเขาอยู่ เธอยังรักและยังหวงเขาเหมือนแต่ก่อนที่บอกว
“......” กวินท์ที่ได้ยินแบบนั้นก็ยินชะงักอยู่เล็กน้อยแม้ว่าใบหน้าของเขาจะดูไม่แสดงอาการใด ๆ ออกมาตอนนี้แต่ภายในใจนั้นแทบจะอยากกอดเธอจนแทบจะบ้า“มุกยอมกลับไปอยู่ด้วยกันอีกคระ......อ๊ะ !” หญิงสาวร้องขึ้นด้วยความตกใจเมื่อจู่ ๆ กวินท์โผลเข้ามาสวมกอดเธออย่างไม่ทันได้ตั้งตัวแม้แต่น้อย“พี่ขอบคุณนะ” ชายหนุ่มพูดอย่างซึ้งใจ ความพยายามของเขาไม่สูญเปล่าแล้ว เขากระชับกอดเธอให้แน่นมากขึ้นกว่าเดิมราวกับว่าไม่อยากปล่อยให้เธอหายไปจากอ้อมกอดของเขาอีกแล้ว“แต่มันก็ขึ้นอยู่กับการกระทำของพี่วินท์เหมือนกันนะคะ” ที่เธอยอมให้โอกาสเขาเพราะเธอยังรักเขาอยู่ เธอหลอกคนอื่นได้แต่เธอไม่สามารถหลอกใจตัวเองได้เธอมองเห็นความพยายามของกวินท์มาโดยตลอดเพียงแต่อยากเห็นเขาพยายามมากกว่านี้ ตอนนี้เธอรู้แล้วว่าไม่ใช่แค่เขาที่ขาดเธอไม่ได้ เธอก็ไม่สามารถขาดเขาได้เช่นกัน“พี่ขอบคุณมุกจริง ๆ นะ พี่สัญญาว่าจะไม่ทำให้มุกเสียใจอีก”“มุกจะเชื่อคำพูดของพี่วินท์อีกครั้งนะคะ”“ขอบคุณนะ” เขาเอ่ยขอบคุณเธอด้วยความซาบซึ้งใจ“มุกให้โอกาสพี่วินท์แค่ครั้งเดียวนะคะ หากพี่วินท์ยังเป็นแบบเดิมอยู่มุกขอไม่กลับมาอีกแล้วนะคะ” เธอรู้ว่าการกลับไปอยู่ใน
เช้าวันต่อมาก๊อก ก๊อก ก๊อกเสียงเคาประตูห้องดังขึ้นทำให้ไข่มุกที่กำลังยืนทำกับข้าวอยู่ขมวดคิ้วด้วยความสงสัย ดวงตากลมโตมองไปยังประตูห้องเล็กน้อยก่อนที่จะเดินไปเปิดประตู เธอพอจะเดาออกว่าคนที่เคาะคือใคร......“มาทำไมแต่เช้าคะ?” เมื่อเปิดประตูเข้าไปแล้วก็เห็นกวินท์ยืนอยู่หน้าประตูห้องพร้อมกับในมือมีของมาฝากมากมาย“วันนี้พี่ไม่ได้เข้าบริษัทเลยมาหามุกแทน”“คำตอบของพี่วินท์ดูเหมือนคนไม่มีความรับผิดชอบเลยนะคะ” เขามาหาเธอโดยที่ไม่ได้ไปทำงาน มันทำให้เธอรู้สึกลำบากใจอยู่ไม่น้อย“พี่ขอเข้าไปข้างในได้ไหม”“ถ้ามุกบอกว่าไม่พี่วินท์จะยอมกลับไปไหมคะ”“มุกก็น่าจะรู้คำตอบของพี่นะ”“เฮ้อ มุกไม่อยากเถียงกับพี่แล้ว” หลังจากพูดจบแล้วหญิงสาวก็ยอมหลรกทางให้คนตังสูงเดินเข้ามาหาภายในห้องก่อนที่เธอจะปิดประตูลง“ทำอะไรกินเหรอ ทำไมหอมจัง” เขาวางสัมภาระที่ถือมาด้วยความไว้บนโต๊ะก่อนจะเดินไปดูกับข้าวที่เธอทำอย่างถือวิสาสะแต่แล้วก็ทำให้เขาต้องเบือนหน้าไปทางอื่นทันที“อึก ทำไมเหม็นแบบนี้วะ” กวินท์พูดกับตัวเองเบา ๆ หลังที่ชะเง้อหน้ามองกับข้าวที่หญิงสาวทำไว้ ท่าทีของเขาทำให้ไข่มุกได้แต่ยืนมองอย่างเงียบ ๆ เธอเม้มริมฝีปาก







