Chapter 2 : ความบังเอิญ?

Chapter 2 : ความบังเอิญ?

"ซูบเชียว แกโอเคไหมพิช"

พิมพ์ดาวตบไหล่เพื่อนสาว เข้าตรู่วันใหม่แบบนี้บริษัทกลับดูไม่ครื้นเครงเหมือนอย่างเคย คงเป็นเพราะการประกาศเปลี่ยนมืออย่างกระทันหันของบอร์ดบริหาร พนักงานตัวน้อย ๆ จึงพากันขวัญหนีดีฝ่อ เตรียมหางานใหม่กันให้วุ่น

"ไม่โอเคก็ต้องโอเค ไม่ใช่ว่าเค้าจะไล่พวกเราออกเลยซะหน่อย"

ยิ้มฝืน ๆ ของพิชชา ใครเห็นก็คงดูออกว่านี่เป็นรอยยิ้มที่ไม่โอเค

ติ้ง!

แอพพลิเคชั่นไลน์กลุ่มของหัวหน้าเลขาบอร์ดบริหารดังขึ้นพร้อม ๆ กัน

อัญญา : แจ้งประชุมพนักงานฝ่ายบริหาร และเขาบอร์ดบริหาร จากผู้บริหารคนใหม่ เวลา 09.00 ห้องประชุม 38 ค่ะ

หญิงสาวทั้งสองคนมองหน้ากัน ก่อนจะตรงไปที่ห้องประชุมทันที

"สวัสดีค่ะพี่พิชชา"

อัญญาทักทายด้วยยิ้มกว้างเช่นเคย เธอเองก็กำลังจะเข้าไปในห้องประชุมใหญ่ พร้อมเอกสารพะรุงพะรังในมือ

"มาจ้ะ พี่ช่วย"

"ขอบคุณมาก ๆ ค่ะพี่พิชชา"

ทั้งสองคนแบ่งเอกสารกองโตคนละครึ่ง เดินเข้าไปภายในห้องที่มีหัวหน้าแผนกและบอร์ดบริหารคนใหม่นั่งรออยู่

ยังไม่ทันที่พิชชาที่เดินตามมาจะได้กวาดสายตามองไปภายในห้อง อัญญาก็หันมากระซิบเสียงเบา

"รบกวนพี่พิชชาช่วยอัญแจกเอกสารให้ทุกคนรวมทั้งผู้บริหารด้วยนะคะ"

พิชชาพยักหน้ารับ ก่อนทั้งสองคนจะเดินแจกเอกสารคนละฝั่ง พร้อมกับไฟที่ดับลง เหลือเพียงไฟสลัว ๆ ในห้อง

แสงไฟสว่างจากสไลด์ที่เริ่มขึ้น พร้อมกับเสียงผู้ดำเนินการประชุม พอเป็นแสงให้พิชชาได้แจกเอกสารถึงจะไม่ได้ชัดเจนนักก็ตาม

"เอกสารค่ะพี่กฤต"

"ขอบคุณครับ"

เมื่อสุดมุมโต๊ะ หัวหน้าแผนกอาวุฒิโสก็ผายมือให้เธอไปแจกท่านประธานคนใหม่ที่อยู่หัวโต๊ะด้วย

"ขออนุญาตนะคะ เอกสารค่ะท่านประธาน"

มือเล็กวางเอกสารลง ก่อนจะโน้มตัวเดินออกมา พร้อมกับนั่งประจำที่บนเก้าอี้อีกฝั่ง

"ท่านประธานเล็งเห็นว่าการเติบโตบริษัท......."

ทุกคนตั้งใจดูสไลด์ที่ถูกจัดทำอย่างทันสมัย เป็นระเบียบ และละเอียด บ่งบอกได้ถึงความเอาใจใส่ของผู้บริหารคนใหม่

"และสุดท้าย พนักงานทุกคนจะยังคงปฏิบัติหน้าที่ตนเองต่อไป ตามวาระสัญญาที่ทางบริษัทได้กำหนด"

พิชชาถอนหายใจ อย่างน้อย ๆ หน้าที่การงานที่เธอลงทุนลงแรงปลุกปั้นมา ก็ไม่ได้จบลงเหมือนที่กลัวก่อนหน้านี้

"แต่อาจจะมีการปรับเปลี่ยนโยคย้ายบางตำแหน่งตามความเหมาะสม และเนื้อหางานที่อาจจะเพิ่มมากขึ้นครับ"

ใช้เวลาราว ๆ ครึ่งชั่วโมง การนำเสนอบริษัทในมุมมองใหม่ของผู้บริหารคนใหม่ก็จบลง ไฟในห้องกลับมาส่องสว่างอีกครั้ง พร้อมกับทุกสายตาที่หันไปมองประธานบริษัทคนใหม่

กึก!

นัยน์ตาสวยเบิกกว้าง ใบหน้าคมเข้มได้รูป และนัยน์ตาคมที่มองตรงมาทางเธออย่างเรียบนิ่ง แม้เวลาจะผ่านไปเกือบสิบปี แต่เธอไม่มีวันลืมสายตาคู่ตรงหน้าได้แน่นอน

"คุณอีธาน อุดมรวิชกานต์ ประธาน และผู้บริหารคนใหม่ของ Sk Company ครับ"

เขายืนขึ้นเต็มความสูง ใช้ใบหน้าเรียบนิ่งรับเสียงปรบมือเกรียวกราวในห้อง ผิดกับพิชชาที่นั่งนิ่งตัวแข็งทื่อเหมือนกับเห็นผี

"ผมอีธาน หวังว่าทุกคนจะทำหน้าที่อย่างสุดความสามารถ"

เขาพูดเสียงเรียบราบ ไม่ต้างจากใบหน้าคม ลูกครึ่ง อันหล่อเหลาของเขาที่สาวเล็กสาวใหญ่ต่างพากันอมยิ้มเคอะเขิน

"เชิญทุกท่านกลับไปทำงานครับ"

จบคำของคิม ลูกน้องหนุ่มคนสนิท ทุกคนในห้องก็ทยอยเดินออกจากห้อง

"พี่พิชชา"

อัญญาเลิกคิ้ว ก่อนจะแตะลงบนไหล่เ็กเบา ๆ พร้อมกับเรียกคนที่นั่งนิ่งอีกครั้งดับขึ้นเล็กน้อย

"พี่พิชชาคะ"

"จ้ะ!"

ร่างเล็กสะดุ้ง ก่อนจะหันมองอัญญาด้วยลำตัวที่สั่นเทา

"พี่เป็นอะไรรึเปล่าคะ ไม่สบายหรอ"

"ปะ...เปล่าหรอก พี่แค่รู้สึกเวียนหัว พักสักนิดน่าจะดีขึ้น"

หญิงสาวรีบกุลีกุจอลุกขึ้น ผิดวิสัยของตนเองจนอัญญานึกสงสัย แต่ก็ไม่ได้ถาม รีบพยุงพิชชาเดินออกจากห้อง

"นาย.....ให้ผมพาตัวมาไหมครับ"

อีธานส่ายหน้า มือหนาของเขารับเหล้าที่คิมส่งให้ ก่อนจะกระดกลงลำคอในครั้งเดียว

รสขมรุนแรงติดอยู่ที่ปลายลิ้น แต่กลับไม่สู้ในจิตใจที่มันทั้งขมขื่น และร้อนไปด้วยความเเค้นและความเกลียดชังใบหน้าที่พึ่งได้เห็น โดยเฉพาะนัยน์ตาคู่นั้น.......พิชชา

"พี่พิชชาโอเคแน่นะคะ"

พิชชาพยักหน้า ก่อนจะนั่งลงบนเก้าอี้ภายในห้องส่วนตัว

"งั้นมีอะไรโทรหาอัญได้นะคะ อัญจะรีบมา"

"ขอบใจมากจ้ะ"

ประตูห้องปิดลงพร้อมกับร่างกายของเธอที่ควบคุมแทบไม่อยู่ ราวกับมันไน้เรี่ยวแรง และหวาดกลัวจนตัวสั่น

'อีธาน'

'เขากลับมาได้ยังไง'

'เรื่องบังเอิญงั้นหรอ?'

'เขาจะจำเธอได้ไหม'

คำถามมากมายผุดขึ้นมาในหัวจนขมับของเธอเริ่มปวดตุบ

นัยน์ตาของเธอสั่นทั้งยังแดงก่ำ น้ำตาหยดลงอาบแก้มสวยช้า ๆ พร้อมกับหัวใจที่บีบรัดจนมือเล็กต้องกอบกุมมันเอาไว้แน่น

สิบปีที่ผ่านมา เขาเปลี่ยนไปมาก หากเธอจำนัยน์ตาคู่นั้นไม่ได้ ก็คงไม่มีทางจำเขาได้อย่างแน่นอน 'อีธาน'