ตอนที่ 67 เรื่องขบขัน

“ยามที่ข้านอนป่วยหนักอยู่ในเรือนร้างท้ายจวน ร่างกายหนาวสั่น ไข้ขึ้นสูงจนแทบสิ้นลมไร้ซึ่งหมอมารักษา และแม้ข้าวสักเม็ดหรือน้ำสักหยดก็ยังตกไม่ถึงท้อง ยามนั้นข้าไม่เห็นว่าท่านอ๋องผู้ทรงเมตตาและแสนดีต่อหน้าผู้คนเช่นท่าน จะเคยนึกถึงหรือเสด็จมามอบชาบำรุงสักถ้วยให้ข้าเลยแม้แต่ครั้งเดียวเลยนี่เพคะ”

‘ป่วยหนัก…’

‘เรือนร้างท้ายจวน?...’

เสียงเซ็งแซ่หนาหูเกี่ยวกับเรื่องสะเทือนใจที่นางเอื้อนเอ่ยออกมาดังระงมไปทั่วหอการค้า

ถ้อยคำแทงใจดำแง้มหน้ากากความสมบูรณ์แบบของจิ้งชินอ๋องออกต่อหน้าธารกำนัล บรรดาฮูหยินและคุณหนูตระกูลใหญ่ทั่วทั้งโถงต่างเบิกตากว้าง พากันสูดลมหายใจเข้าด้วยความตื่นตะลึง

ภาพลักษณ์ท่านอ๋องผู้แสนดีและรักใคร่พระชายาเอก พลันพังทลายลงในชั่วพริบตา

“สวรรค์! ที่แท้ภาพท่านอ๋องผู้แสนดีก็เป็นเพียงหน้ากากจอมปลอมหรือนี่ ยามที่พระชายาเจ็บป่วยปางตายในเรือนร้าง กลับทรงปล่อยให้ทนทุกข์และไร้คนเหลียวแลถึงเพียงนั้นเชียวหรือ”

“ช่างใจคอโหดเหี้ยมยิ่งนัก... เบื้องหน้าทรงเปี่ยมด้วยคุณธรรมและอ่อนโยน ทว่าเบื้องหลังกลับเย็นชาเลือดเย็นถึงเพียงนี้”

เสียงซุบซิบกระชิบกระซาบแผ่วเบาแต่เต็มไปด้วยความตื่นตกใจ แพร่สะพัดไปทั่วราวกับสายลมหนาว สายตาแห่งความเคลือบแคลงสงสัยและรังเกียจเดียดฉันท์ของชนชั้นสูงนับร้อยคู่ จึงพุ่งเป้าอัดเข้าใส่จิ้งชินอ๋องอย่างจัง

ชายหนุ่มนัยน์ตาไหววูบขึ้นมาเล็กน้อย ใบหน้าหล่อเหลายังคงความเรียบตึงและสง่างาม ไม่ได้โวยวายหรือหลุดกิริยาไร้ปัญญา ทว่ามือที่ซ่อนอยู่ใต้แขนเสื้อไหมพรมกลับกำแน่นจนเกร็ง ความอับอายและพ่ายแพ้อัดแน่นอยู่ในอกของเขาอย่างหนักหน่วง

“เสด็จกลับไปเถิดเพคะท่านอ๋อง” ลู่หมิงเซียนเอ่ยตัดบทเสียงเรียบ พลางก้มลงตรวจสมุดบัญชีต่อโดยไม่แยแส

“หอการค้าหมิงเซียนของข้ามีไว้ต้อนรับผู้มาอุดหนุนทางการค้า ไม่ใช่สถานที่สำหรับฉายภาพลักษณ์สวามีผู้แสนดี เพราะยามนี้มันสายเกินไปแล้ว”

จิ้งชินอ๋องสบตานางด้วยสายตาที่อ่านยาก เขารู้ดีว่าหากดันทุรังเอ่ยสิ่งใดต่อ ยิ่งเป็นการทำลายภาพลักษณ์ของเจ้ากรมการคลังและผู้บัญชาการทหารส่วนพระองค์ให้ป่นปี้ไปมากกว่านี้อย่างแน่นอน

“เช่นนั้นเจ้าก็พักผ่อนเถิด”

จิ้งชินอ๋องเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบต่ำ ก่อนจะหมุนกายเดินออกจากหอการค้าไปด้วยท่วงท่าที่ยังคงความสง่างามผ่าเผยและเยือกเย็น

ทว่าภายในใจของบุรุษผู้สูงศักดิ์กลับสั่นสะเทือนด้วยความอับอาย อัปยศ และพ่ายแพ้ต่อหน้าธารกำนัลอย่างที่ไม่เคยสัมผัสมาก่อนในชีวิต

ขณะเดียวกัน ท่ามกลางฝูงชนที่กำลังแออัดเบียดเสียดเพื่อจับจ่ายซื้อของ สาวใช้คนสนิทขององค์หญิงใหญ่ก็ลอบยิ้มออกมาอย่างนึกสนุก

นางหันหลังเดินออกจากหอการค้าหมิงเซียน มุ่งตรงไปยังหอการค้าฝูจี้ที่ผู้เป็นนายเพิ่งกลับเข้าไปก่อนหน้าที่จิ้งชินอ๋องจะมาเยือน เพื่อรายงานเรื่องสนุกสนานนี้ให้ผู้เป็นนายฟังในทันที

ณ หอการค้าฝูจี้

“องค์หญิงใหญ่เพคะ!”

สาวใช้คนสนิทผู้ถูกส่งไปลอบสังเกตการณ์ที่หอการค้าของลู่หมิงเซียนตั้งแต่เช้าตรู่ วิ่งพรวดพราดเข้ามาภายในห้องรับรองชั้นบน นางย่อกายทำความเคารพเล็กน้อย ก่อนจะถลาเข้าไปนั่งลงบนพื้นข้างกายผู้เป็นนายในทันที

จนองครักษ์เงาส่วนพระองค์ที่ยืนอารักขาอยู่ใกล้ๆ ถึงกับต้องลอบส่ายหน้าด้วยความระอาใจ กับกิริยาที่ไม่ค่อยสำรวมของนางยามอยู่เบื้องพระพักตร์

“ว่าอย่างไร มีอะไรน่าตื่นเต้นนักหรือ เจ้าถึงได้ดูคึกคักเสียขนาดนี้”

“บ่าวมีเรื่องสนุกยิ่งกว่าเรื่องใดในเมืองหลวงมาทูลรายงานเพคะ!” สาวใช้เอ่ยพลางอมยิ้มกลั้นหัวเราะจนแก้มปริ

องค์หญิงใหญ่เลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย พลางวางถ้วยกระเบื้องเคลือบในมือลงบนโต๊ะไม้ยาวอย่างนุ่มนวล

“เรื่องสนุกอันใดกัน ถึงทำให้เจ้าดีใจเสียจนเนื้อเต้นถึงเพียงนี้”

สาวใช้รีบกระซิบทูลเล่าเหตุการณ์ทั้งหมดที่เกิดขึ้น ณ หอการค้าหมิงเซียนอย่างออกรส ทั้งตอนที่จิ้งชินอ๋องหิ้วชาอู่หลงบรรณาการไปทำทีเอาอกเอาใจอดีตพระชายาเอก แต่กลับโดนนางตอกหน้าหงายด้วยเรื่องราวในเรือนร้างท้ายจวน จนภาพลักษณ์ท่านอ๋องผู้แสนดีพังทลายไม่เหลือชิ้นดีต่อหน้าธารกำนัล

เมื่อทรงสดับฟังเรื่องราวทั้งหมดจนจบ องค์หญิงใหญ่ก็ทรงพระสรวลออกมาเบาๆ อย่างนึกขบขัน ทรงนึกหมั่นไส้หลานชายตัวดีผู้นี้ไม่น้อย

“ถึงขั้นไปฉกชิงชาอู่หลงชั้นเลิศจากห้องเครื่องยาวังหลวงมาประเคนเอาอกเอาใจนาง แต่กลับถูกประเคนความอับอายใส่หน้ากลับมาแทนเช่นนี้... ช่างน่าสงสารเสียจริง”

พระนางเอ่ยพลางยิ้มเย้ย ก่อนจะพึมพำออกมาอย่างระอาใจ

“ไทเฮาทรงฟูมฟักเลี้ยงดูเจ้าเด็กหลี่เฟิงหยวนมาอย่างไรกันนะ ไฉนจึงไม่ยอมอบรมสั่งสอนเรื่องการวางตัวและการจัดการเรือนหลังให้ดีเสียก่อนจะส่งแต่งงานออกเรือน หรือเขาทึกทักไปเองว่าสตรีทั่วทั้งใต้หล้าจะต้องยอมสยบก้มหัวให้ตนแต่เพียงผู้เดียวกระนั้นหรือ”

ยิ่งคิดองค์หญิงใหญ่ก็ยิ่งรู้สึกเวทนาแกมสมน้ำหน้าหลานชายจอมหยิ่งยโสผู้นี้ขึ้นมาเป็นทวีคูณ และยิ่งมั่นใจว่าสตรีที่ปราดเปรื่องอย่างลู่หมิงเซียนสมควรได้รับอิสรภาพอย่างแท้จริง

‘นางควรได้เดินทางขึ้นเหนือไปพบกับแสงสว่างและอนาคตที่ดีกว่านี้เสียที ดูท่าแล้ว ข้าคงต้องออกโรงไปบีบบังคับฮ่องเต้ให้ออกราชโองการหย่าด้วยตนเองเสียแล้วกระมัง’

พระนางทรงคิดในใจพลางแย้มพระสรวลอย่างนึกสนุกสนานยิ่งนัก ที่ได้เห็นหลานชายผู้สูงส่งและจองหองต้องมาเสียหน้าและพ่ายแพ้อย่างหมดรูปต่อหน้าผู้คนเช่นนี้