ตอนที่ 66 เสียหน้า... หน้าเสีย

ทว่าอีกด้าน จิ้งชินอ๋องที่ยืนกอดอกจ้องมองหอการค้าของอดีตชายาเอกของตนอยู่นั้น จู่ๆ หลินโม่ก็เอ่ยถามขึ้นว่า

“ยามนี้สายมากแล้ว ท่านอ๋องจะเข้าวังเลยหรือไม่พ่ะย่ะค่ะ”

ไร้ซึ่งเสียงตอบกลับ มีเพียงเสียงเคาะนิ้วเบาๆ เป็นจังหวะตรงกรอบหน้าต่างไม้แกะสลักเท่านั้น

ทันใดนั้น หลินเจ๋อที่หายตัวไปไม่นานก็เดินกลับมาพร้อมกับกล่องไม้หอมแกะสลักลวดลายประณีตในมือ

“เจ้าหายไปไหนมา” หลินโม่ก้าวเข้าไปใกล้พลางเอ่ยถามสหายของตนด้วยความสงสัยระคนอยากรู้อยากเห็น

“ไปทำงานสำคัญมา นี่เจ้าไม่ได้ฟังที่ท่านอ๋องสั่งการก่อนออกนอกจวนเลยหรือ”

“เรื่องอันใดกัน” หลินโม่ตาโตเอ่ยถามหลินเจ๋อพลางสลับมองกล่องไม้ในมือของสหายไปด้วย

หลินเจ๋อส่ายหัวเบาๆ ให้สหายคู่ใจ ก่อนจะรีบก้าวเดินเข้าไปหาผู้เป็นนายที่ยังคงจับจ้องหอการค้าฝั่งตรงข้ามนั้นไม่วางตา

“ท่านอ๋อง… ข้าน้อยหามาได้แล้วพ่ะย่ะค่ะ”

“ดี! ไปกันเถอะ”

“พ่ะย่ะค่ะ” หลินเจ๋อรับคำสั่งแล้วรีบชายตามองหลินโม่ที่ทำหน้าเหลอหลาเป็นเชิงให้สงบปากคำเอาไว้ ก่อนจะถอยให้ผู้เป็นนายเดินนำไปก่อน

จิ้งชินอ๋องก้าวเดินนำทั้งคู่ข้ามถนนหลวง มุ่งตรงไปยังหอการค้าของชายาเอกผู้กำลังจะหลุดมือไปจากเขา ด้วยท่วงท่าสง่างามจนชาวบ้านที่เดินกันขวักไขว่ต้องหันมองตามกันเป็นตาเดียว

ภายในหอการค้าที่คลาคล่ำไปด้วยเสียงพูดคุยเล่าลือถึงความวิเศษของสินค้า ทว่าจู่ๆ เสียงฮือฮาด้วยความตื่นเต้นระคนเลื่อมใสก็ดังระงมขึ้นที่หน้าประตูใหญ่ ยามที่จิ้งชินอ๋องปรากฏกายขึ้น

ร่างสูงโปร่งในชุดเสื้อคลุมผ้าไหมสีเข้มเรียบหรู ใบหน้าหล่อเหลาคมกริบและสง่างามดั่งเทพบุตร สงบนิ่งและแผ่รังสีแห่งผู้กุมอำนาจสูงสุดแห่งกรมการคลัง สะกดทุกสายตาในโถงให้หันมาจับจ้องที่เขาเป็นตาเดียว

เบื้องหลังของเขามีสององครักษ์รูปร่างผ่าเผยสง่างามไม่แพ้ผู้เป็นนาย โดยมีคนหนึ่งประคองกล่องไม้หอมแกะสลักอย่างประณีต ภายในบรรจุชาอู่หลงยอดเหมย ชาชั้นเลิศหายากราคาแพงลิบลิ่วเอาไว้

เหล่าสตรีและบรรดาคุณหนูน้อยใหญ่รอบข้างต่างพากันกระซิบกระซาบ พลางทอดถอนใจด้วยความอิจฉาระคนทึ่งไปตามๆ กัน

เพราะในสายตาของคนทั้งเมืองหลวง จิ้งชินอ๋องคือบุรุษผู้สูงส่งไร้ที่ติ การที่เขาเสด็จมาหาพระชายาเอกของตนถึงหอการค้าแห่งนี้ด้วยตนเอง ย่อมแสดงถึงความรักและความใส่ใจอันลึกซึ้งที่เขามีต่อนาง สยบทุกข่าวลือฉาวโฉ่ที่เคยเล่าลือกันว่า พระชายาเอกผู้นี้ไม่เป็นที่โปรดปรานให้มลายหายไปจนหมดสิ้น

หลี่เฟิงหยวนก้าวเท้าเข้ามาอย่างสง่างาม ท่วงท่ามั่นคงและเยือกเย็น ตรงเข้ามาหาลู่หมิงเซียนที่ยืนอยู่หลังโต๊ะยาวไม้แกะสลัก

รอยยิ้มบางๆ บนริมฝีปากของเขานุ่มนวลและเป็นธรรมชาติ รอยยิ้มที่อาจตบตาผู้คนทั่วทั้งเมืองหลวงให้หลงเชื่อได้สนิทใจ ทว่าสำหรับนางแล้ว ไม่มีทางเลยที่จะหลงกลตกหลุมพรางเล่ห์เหลี่ยมจอมปลอมเหล่านี้ไปได้แม้แต่น้อย

“ลู่หมิงเซียน” น้ำเสียงทุ้มนุ่มนวลทว่ากังวานราบเรียบเอ่ยขึ้น

“เจ้าเหน็ดเหนื่อยกับการดูแลหอการค้าแห่งนี้มาหลายวัน ข้าในฐานะสวามีเห็นแล้วย่อมอดห่วงไม่ได้ วันนี้จึงนำชาอู่หลงยอดเหมยชั้นเลิศจากคลังบรรณาการหลวงมามอบให้เจ้า ชานี้ช่วยบำรุงธาตุและอบอุ่นร่างกาย หวังว่าเจ้าจะได้ดื่มด่ำเพื่อผ่อนคลายความเหนื่อยล้าลงบ้าง”

เขาผายมือให้หลินเจ๋อเปิดกล่องไม้ กลิ่นชาหอมอบอวลฟุ้งกระจายไปทั่วโถงการค้า สร้างภาพลักษณ์สวามีผู้แสนดีและทรงอำนาจได้อย่างสมบูรณ์แบบต่อหน้าธารกำนัล

ทว่าลู่หมิงเซียนเพียงแค่ละสายตาจากสมุดบัญชี ช้อนนัยน์ตาเรียบเฉย เย็นชา และฉายแววเย้ยหยันขึ้นสบประสานสายตากับอดีตสวามีตรงหน้า ก่อนจะคลี่ยิ้มบางๆ ที่แฝงความเชือดเฉือนอย่างถึงที่สุด

‘วันก่อนโดนตอกหน้าหงายกลับไปคงยังไม่หลาบจำสินะ!’

“ท่านอ๋อง... หากเป็นชาชั้นเลิศราคาแพงลิบลิ่วถึงเพียงนี้ เหตุใดท่านจึงไม่นำกลับไปประเคนให้พระชายารองในเรือนหลิวอวี่ของท่านกันเล่าเพคะ”

น้ำเสียงของนางไม่ได้ตะโกน ทว่ากลับชัดถ้อยชัดคำและกังวานสะท้อนไปทั่วทั้งโถงชั้นล่าง ส่งผลให้บรรดาฮูหยินและคุณหนูที่กำลังเคลิบเคลิ้มกับภาพความหวานชื่นต่างชะงักกึกทันที รอยยิ้มสมบูรณ์แบบบนใบหน้าของจิ้งชินอ๋องพลันแข็งค้างไปชั่วอึดใจ

“เอาแล้วไง... ท่านอ๋องโดนเล่นงานเข้าให้อีกแล้ว” หลินโม่เอ่ยกระซิบเบาๆ กับหลินเจ๋อโดยไม่ให้ผู้เป็นนายได้ยิน

“ข้าก็เตือนท่านอ๋องไปหลายรอบแล้ว พระชายายามนี้หาใช่ลูกแมวเชื่องๆ เสียหน่อย แต่นางคือแม่เสือที่พร้อมจะขย้ำพระองค์ได้ทุกเมื่อต่างหากเล่า! เฮ้อ แต่ใครใช้ให้ท่านอ๋องไม่ยอมฟังกันล่ะ” หลินเจ๋อพูดพึมพำเสียงลอดไรฟัน ก่อนจะลอบถอนหายใจออกมาเบาๆ เมื่อพอจะมองเห็นชะตากรรมอันน่าอนาถของท่านอ๋องผู้สูงศักดิ์ได้ลางๆ

“ลู่หมิงเซียน ข้าตั้งใจนำมาให้เจ้า...” จิ้งชินอ๋องยังคงรักษาสีหน้าสุขุมเยือกเย็น เอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบราบเพื่อควบคุมสถานการณ์

“นำมาให้สตรีที่มีร่างกายสมบูรณ์แข็งแรงดีเช่นข้าทำไมกันเพคะ” ลู่หมิงเซียนแค่นหัวเราะเบาๆ นัยน์ตาทอประกายลึกซึ้งและเชือดเฉือน

“ยามที่ข้านอนป่วยหนักอยู่ในเรือนร้างท้ายจวน ร่างกายหนาวสั่น ไข้ขึ้นสูงจนแทบสิ้นลมไร้ซึ่งหมอมารักษา และแม้ข้าวสักเม็ดหรือน้ำสักหยดก็ยังตกไม่ถึงท้อง ยามนั้นข้าไม่เห็นว่าท่านอ๋องผู้ทรงเมตตาและแสนดีต่อหน้าผู้คนเช่นท่าน จะเคยนึกถึงหรือเสด็จมามอบชาบำรุงสักถ้วยให้ข้าเลยแม้แต่ครั้งเดียวเลยนี่เพคะ”