ตอนที่ 63 แผนการที่พังไม่เป็นท่า

จวนจิ้งชินอ๋อง เมืองหลวงแคว้นหลี่

ภายในเรือนหลิวอวี่ เรือนพักส่วนตัวของชายารองที่แยกออกมาจากเรือนใหญ่ของจวน ท่ามกลางม่านมุ้งแพรไหมเนื้อดีที่ประดับประดาอย่างหรูหรา ทว่าบรรยากาศภายในกลับอบอวลไปด้วยความอึดอัดและระทึกขวัญ

ลู่หมิงจูนั่งหน้าซีดเผือดอยู่หน้าคันฉ่องทองเหลือง มือเรียวบางที่สวมปลอกเล็บทองสั่นระริกจนแทบถือหวีไม่อยู่

ข่าวลือที่แพร่สะพัดในจวนเมื่อวานนี้... มือสังหารสองคนที่นางส่งไปจัดการลู่หมิงเซียนถูกชาวบ้านพบเป็นศพไร้รอยแผลภายนอก และถูกโยนทิ้งไว้นอกกำแพงเมืองอย่างเหี้ยมโหด

นั่นหมายความว่าแผนการทั้งหมดที่นางเพียรวางเอาไว้พังพินาศไม่เป็นท่าแล้ว ยิ่งไปกว่านั้นสิ่งที่ทำให้หัวใจของนางหล่นไปอยู่ที่ตาตุ่ม ก็คือป้ายหยกประจำตัว สิ่งของล้ำค่าที่นางแอบมอบให้เสี่ยวชุ่ยนำไปใช้เป็นมัดจำล่วงหน้า ยามนี้กลับหายสาบสูญไปพร้อมกับพวกมันอย่างไร้ร่องรอย

‘หากป้ายหยกชิ้นนั้นตกไปอยู่ในมือของคนอื่นก็ยังพอใช้เงินซื้อกลับคืนมาได้ แต่หากว่ามันตกไปอยู่ในมือของ...’

ยิ่งคิด หัวใจของลู่หมิงจูก็กระหน่ำเต้นรัวด้วยความหวาดกลัวจนแทบหายใจไม่ออก เพราะคนเดียวที่นางหวาดผวาที่สุดในยามนี้ไม่ใช่ใครอื่น แต่คือผู้เป็นสามีอย่างจิ้งชินอ๋องนั่นเอง

หากเขารู้ว่านางแอบใช้ตราสัญลักษณ์ประจำตัวไปจ้างวานคนชั่วมาทำร้ายพี่สาวแท้ๆ ของตนเอง แม้ว่าลู่หมิงเซียนจะลงนามในหนังสือหย่าไปแล้ว ทว่าการแต่งงานนี้เป็นราชโองการพระราชทานจากฮ่องเต้ หากจะให้การหย่าร้างเสร็จสมบูรณ์และตัดขาดสถานะพระชายาเอกอย่างแท้จริง ย่อมต้องรอรับราชโองการถอนพระราชสมรสเสียก่อน

เมื่อราชโองการยังมาไม่ถึง ยามนี้นางลู่หมิงเซียนก็ยังคงมีศักดิ์เป็นชายาเอก แห่งจวนจิ้งชินอ๋องอยู่ทุกประการ

หากท่านอ๋องรู้ว่านางกล้าลอบฆ่าชายาเอก และเกือบสร้างความพินาศให้แก่ชื่อเสียงของจวนอ๋อง มีหวังชีวิตที่เหลืออยู่ของนางคงต้องจบสิ้นลงในชั่วพริบตาเป็นแน่

ตลอดทั้งคืนนั้น ลู่หมิงจูกระสับกระส่ายนอนไม่หลับ นางเฝ้ารอคอยยามเช้าด้วยความหวาดผวา จินตนาการไปสารพัดว่าสามีจะพังประตูเข้ามาแผดเผาความโกรธขึ้งใส่ หรือลากตัวนางไปรับโทษทัณฑ์ในข้อหาฆ่าฟันสายโลหิตเดียวกัน

กระทั่งฟ้าสางเสียงฝีเท้าหนักแน่นอันคุ้นเคยดังขึ้นที่หน้าเรือน ร่างสูงสง่าของจิ้งชินอ๋องก้าวออกจากห้องโถงใหญ่เพื่อเตรียมตัวเดินทางไปเข้าเฝ้าในวังหลวง ทว่าสิ่งที่ทำให้ลู่หมิงจูแปลกใจจนแทบหยุดหายใจ คือท่าทีของเขา

จิ้งชินอ๋องยังคงมีใบหน้าเรียบเฉย เยียบเย็นดั่งเช่นทุกวัน แววตาคมกริบไม่ได้ทอประกายเกรี้ยวกราด หรือมีทีท่าจะไต่ถามถึงเรื่องราวอัปยศ หรือป้ายหยกที่หายไปแม้แต่น้อย

เขากวาดสายตามองนางอย่างว่างเปล่าจนน่าใจหายเพียงชั่วครู่ ทว่ากลับไร้คำต่อว่าด่าทอ ก่อนจะสะบัดชายเสื้อก้าวเดินออกไปจากจวนอย่างไร้เยื่อใย

ปัง!

เสียงประตูเรือนปิดลง ทิ้งให้ลู่หมิงจูยืนขาสั่นแทบจะทรุดฮวบลงกับพื้นห้องด้วยความโล่งอก ยังดีที่ยามนั้นเสี่ยวชุ่ยรีบเข้ามาประคองนางไปนั่งลงบนเก้าอี้ได้อย่างทันท่วงที

ยามเมื่อหวนนึกถึงความผิดมหันต์ที่เกือบนำภัยมาถึงตัว นางก็ยังคงรู้สึกเสียวสันหลังวาบและหวาดผวาไม่หาย

“คุณหนู... เป็นอะไรไปเจ้าคะ เหตุใดหน้าตาจึงซีดเซียวถึงเพียงนี้” เสี่ยวชุ่ยรีบคลานเข่าเข้ามาประคองพร้อมกับเอ่ยถามด้วยความตกใจ

ลู่หมิงจูพยายามผ่อนลมหายใจเข้าออกช้าๆ เพื่อเรียกสติ เม็ดเหงื่อเย็นเยียบที่ผุดพรายขึ้นเต็มกรอบหน้า บ่งบอกให้เห็นชัดเจนว่าเมื่อครู่นี้ นางเพิ่งเฉียดเข้าใกล้ความตายมามากเพียงใด

“เขา... เขาไม่ได้ถามอะไรข้าเลยสักคำ” ลู่หมิงจูลูบอกตัวเองด้วยความโล่งใจ

“คุณหนูหมายถึง…”

“ก็เรื่องที่ข้าสั่งให้คนไปจัดการนังสารเลวลู่หมิงเซียนนั่นอย่างไรเล่า! เจ้าบอกข้าเองมิใช่หรือ ว่าป้ายหยกที่นำไปมัดจำพวกนั้นหายไปอย่างไร้ร่องรอย”

“ชะ ใช่แล้วเจ้าค่ะ”

“หากว่ามันหายไปเพราะพวกมือสังหารทำมันตกหล่นที่ไหนสักแห่งโดยที่ท่านอ๋องยังไม่ทันล่วงรู้ นั่นก็แสดงว่าท่านอ่องยังไม่รู้ว่าข้าอยู่เบื้องหลังเรื่องนี้ หึๆ ฮ่าๆๆ ฟ้ายังเข้าข้างข้า” ด้วยเพราะเหตุนี้นางจึงรอดตัวไปได้อย่างหวุดหวิด

แม้ความหวาดกลัวต่อสามีจะจางหายไป ทว่าความเกลียดชังและริษยาอาฆาตที่ฝังรากลึกอยู่ในก้นบึ้งหัวใจกลับมิได้ลดน้อยลงเลยแม้แต่นิดเดียว

พอนึกถึงภาพของลู่หมิงเซียน ที่ยามนี้เปิดหอการค้าอย่างยิ่งใหญ่ ยืนสง่างามท่ามกลางเสียงสรรเสริญเยินยอของผู้คนจนกลายเป็นจุดสนใจไปทั่วทั้งเมืองหลวง ลู่หมิงจูก็กำมือเรียวจิกเข้าหากันแน่น ความเจ็บแค้นตีรวนขึ้นมาจนหน้าดำคร่ำเครียด

‘นังพี่สาวสารเลว! คิดว่าจะรอดพ้นจากเงื้อมมือข้าไปได้แล้วจะมีความสุขไปตลอดชีวิตอย่างนั้นรึ ไม่มีวันเสียหรอก ข้าไม่มีทางปล่อยให้เจ้าเสวยสุขเพียงคนเดียวเป็นแน่!’

ดวงตาคู่สวยฉายแววอำมหิตและชั่วร้ายขึ้นมาอีกครั้ง ในเมื่อวิธีสกปรกครั้งก่อนยังไม่สามารถกำจัดเสี้ยนหนามได้ นางก็แค่ต้องรอบคอบขึ้น และหาหนทางที่แยบยลกว่าเดิมเพื่อทำลายล้างทุกสิ่งที่ลู่หมิงเซียนรักให้ย่อยยับคามือ